Op de valreep van 2012

Daar zijn we dan aangeland op de valreep van 2012 en klimmen we bijna aan boord van 2013.
Vaak het moment om weer eens terug te kijken en een balans op te maken.
Hoewel ik ervan overtuigd ben dat terugkijken niet altijd zinvol is ontkom je er niet aan want onze hersens zijn nou eenmaal uitgerust met een afdeling herinnering.
Het was me dus het jaartje wel, dieptepunten en hoogtepunten wisselden elkaar af, soms in hoog tempo.
Ik begon al met het feit dat ik net twee maanden bezig was met medicatie voor mijn ziekte en nog lang niet wist of het wel of niet zou helpen/aanslaan.
Beter zou en zal ik nooit meer worden, maar onder controle houden is het doel.
Wel verder begon het jaar ook goed  met de val en uitglijpartij van Janny, enkel behoorlijk gebroken en een week of 6 rolstoel en verder revalideren voor een maandje of twee.
In januari had ik ondertussen nog diverse onderzoeken in het ziekenhuis voor de boeg, IRM, scanner enz, uiteraard met bijbehorende bezoekjes aan diverse specialisten.
Kortom een fijn begin van het jaar, Paul schatte de situatie in en kwam overgevlogen voor een dag of 10 om in alle opzichten als mantelzorger te fungeren. Geweldig!
Mijn 65e verjaardag in Februari...als verrassing kwamen Paul, Nora, Sabby, Jeroen, Vincent, Bertil en Saskia over om samen met ons mijn AOW leeftijd te vieren.
Wel, jullie hebben al onze blogs hierover al gelezen waarschijnlijk.
Onze liefde laten inzegenen door een bevriende pastoor, verhuizing, geboorte van Vayenn en Dex, operatie Janny aan haar ogen, elke maand mijn behandeling en bloedprikjes, lang weekend naar ST; Ciprien, bezoek aan het huis en kasteel van Dali en Gala, vakantie in Portugal, etentjes met vrienden, etentjes samen zowel uit als thuis, mijn specialist die mij pas na 6 maanden terug wilde zien voor contrôle in plaats van 3, onze lach- en huilbuien samen, mijn afnemende kracht door medicatie waar ik mee moet leren omgaan, de eerste solovlucht van Vincent, de bemoedigende mails van Danielle.
Zo zijn er natuurlijk og wel een paar hoogte- en dieptepunten op te noemen.
Het terugvinden van "oude" vrienden hoort zeker bij de hoogtepunten.
Een speciaal woord van dank gaat uit naar Janny, hoewel zij het heel "gewoon" vindt, maar het is mijn maatje door dik en dun en ze is er altijd om mij te steunen.

Wat we niet wisten aan het begin van dit jaar: zou ik er aan het eind van het jaar nog zijn..nou, ik kan jullie verzekeren dat ik er nog ben en tevens van plan ben om nog een poosje te blijven.
Het is veel te leuk om af en toe op Facebook wat provocerende opmerkingen te plaatsen, het is nog veel te leuk om samen met Janny plannen te maken.
Om er enkele te noemen: Nee, gaat jullie geen donder aan......
Jullie horen het vanzelf als er weer een plan verwezenlijkt wordt.
Vandaag gaan we in ieder geval er op uit met oud en nieuw, richting Toulouse en zullen in gezelschap van vele anderen en begeleid door zang en dans om middernacht een kurk van de fles laten knallen.

Ik wens iedereen een mooi en veilig en vooral gezond 2013!!
Janny, bedankt dat je er bent.
Vrienden en familie, bedankt dat jullie er zijn.

BLAUWE IN PLAATS VAN WITTE KERST...

Voorlopig ga ik even niet de deur uit samen met Wim. Hij zou bekeken worden als de agressieve man wiens vrouw zich beter meteen naar het Blijf van mijn Lijf huis kan spoeden. Ook bij het rollenspel van onze brandweeroefeningen zou ik nu 'special guest' kunnen zijn als in elkaar geslagen vrouw. Hoezo dit alles?
Gisteren heb ik een ooglid operatie ondergaan aan mijn beide ogen omdat mijn vermoeide oogleden mijn zicht beperkten en dat levert nu dus een behoorlijk indrukwekkend effect op. Gelukkig is alles goedgegaan, althans de operatie en het resultaat zal over een week blijken.
Met alle respect voor ieders mening, ik besef nu nog meer hoe groot de frustratie moet zijn bij de man of vrouw die zich laat 'helpen' om zijn of haar uiterlijk vrijwillig te laten veranderen tegen fikse betaling. Je moet jezelf wel echt haten om dit allemaal te willen ondergaan...
Hoe vaak maak ik niet mee in de praktijk dat het probleem helemaal niet in de hangbillen zit en dat het probleem toch weer de kop op steekt zelfs met perfecte billen. Dan is er ineens weer meer aan dat lijf dat niet zou deugen. Voor mij moeten we heel blij zijn met plastische ingrepen voor brandwonden slachtoffers, mensen met afwijkingen als flaporen en kilo's teveel wegende borsten of borst of scrotumreconstructie voor kankerpatienten maar jezelf door de medische molen worstelen om er 'beter (?) uit te zien, ik vrees dat het 't paard achter de wagen spannen is.

Lang leve de zonnebril dus de komende dagen als ik toch even naar buiten ga. Maar de meeste tijd zal ik lekker rustig thuis doorbrengen om allerlei achterstallig papierwerk te doen, eindelijk de laatste dozen uit te pakken en om heerlijk uit te rusten van een onvoorstelbaar moeilijk jaar 2012. Ons hele leven stond op zijn kop door Wims ziekte en toch zijn we 'overeind' gebleven. Ik ging weliswaar even letterlijk onderuit en kwam zes weken in de rolstoel terecht waardoor Wim op twee fronten met het medische gebeuren te maken kreeg, maar samen hebben we elkaar weer op de been geholpen. Maar over zwaar gesproken...

We missen deze dagen wel erg de 'gewone' warme menselijke familie momenten. Als ik voor mezelf spreek, ik zou het na 18 jaar wel eens héél fijn vinden om ergens lekker met onze kids en kleinkinderen aan tafel te zitten. Op een of andere rare manier wil dat maar niet lukken en nu in deze moeilijke tijden maakt het me erg verdrietig. Vooral voor mijn maatje die ik zo graag lekker met zijn 'kanjers' zou willen zien. Kwam de Postcodeloterij maar eens onverwacht bij ons de straat inrijden...Oh jee, ik vergat even dat die alleen maar Nederlandse straten in zijn bestand heeft. Vlug even in mijn arm knijpen.

Als pleister op de wonde is er de Hollandse visboer die we sinds dit jaar elke vrijdag in town hebben. Dus naast de wekelijkse haring of kibbeling hebben we nu zelfs oliebollen in de kraam! Samen gaan we er heerlijke, rustige feestdagen van maken om weer energie op te doen voor het komende jaar. Met blauwe ogen werken kan ik niet dus geniet ik nu volop van de kerstvakantie.

Natuurlijk zullen we regelmatig aan jullie denken onze kinderen, kleinkinderen, vrienden en vriendinnen die ook met ons meeleven. Afstand is uiteindelijk maar uiterlijk: in ons hart zijn jullie dichtbij!

Maar als de Kerstman toevallig wat foto's of filmpjes maakt in Nederland dan zullen zowel Wim als ik heel blij zijn om toch een stukje mee te maken op onze tablet!

Geniet allemaal van deze periode van rust en gezelligheid maar vooral van ELKAAR!  Een heel fijn Kerstfeest en vanuit heel ons hart een heel goed en gelukkig en vooral gezond 2013

en een big hug van Janny & Wim

QUALITY TIME

Ongelooflijk maar waar: ik schrijf deze keer vanuit mijn bed uitkijkend over de goudgele heuvels rondom ons heen en met een heerlijke kop thee die Wim mij zojuist heeft gebracht. Zodra ik klaar ben, gaan we over op ons zondag ritueel: een Nederlandse krant kopen en dan thuiskomend ieder met een deel op de bank genieten van alle bijlagen.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik Wim intens gelukkig op zijn nieuwe gadget bezig. Hij kocht de afgelopen week ons Sinterklaas cadeau, een tablet. Daarmee ging een grote wens van hem in vervulling maar hij is nog gelukkiger nu blijkt dat al mijn audiovisuele fragmenten voor mijn lessen erop kunnen. Zodoende kan ik dus met een zware computerkoffer minder op pad.
Boef licht telkens zijn ooghoeken op om te kijken of het vrouwtje al klaar is voor zijn quality time, een grote wandeling op zondag in de natuur. Verder staat het maken van een grote bakplaat vol gevulde speculaas op het programma en wik ik een kleine bijdrage leveren aan het tuingebeuren door met de bladblazer alle herfstbladeren bij elkaar te blazen zodat de nieuwe compostbak meteen vol raakt.

Het is dus het rustpunt van een drukke week. Vorige week zat ik vier dagen in Luik om samen met mijn collega Erik De Soir een groep bandweermannen van die stad op te leiden tot FiST (Fire Stress Team) en was ik daarna nog twee dagen zijn gast bij hem thuis in Leopoldsburg. Zodoende kon ik even shoppen in Hasselt en kwam ik met een tas vol Nederlandse spulletjes thuis. Wat was het genieten van al die dingen die wij hier niet kunnen krijgen, de sfeer van het Noorden even te proeven. Ik was trouwens wel genoodzaakt om wat nieuws te kopen want op de heenreis bleek vlak bij het vliegveld ineens dat door een misverstand tussen Wim en mij, mijn reistas in Anglars was blijven staan. Wonder boven wonder had ik wel mijn ticket voor de heenreis in mijn handtas en kon ik toch vertrekken. De rest werd daarna op ludieke wijze opgelost door de vrouw van Erik die even naar een winkel snelde zodat ik bij aankomst een plastic tas met herenpyama, tandpasta, deodorant en wat al niet meer overhandigd kreeg met een brede grijns van de cursusleider en dat ten overstaan van 16 breedgeschouderde brandweermannen! Bij Avis deden ze gelukkig niet moeilijk over de voucher en Wim wist niet hoe snel hij mijn biljet voor de terugreis op dinsdag moest inscannen... Dus eind goed, al goed en op dinsdagmorgen stond hij mij dan ook stralend op Carcassonne Airport op te wachten en hebben we van elkaar genoten door in Toulouse naar de FNAC te gaan.

Maar inmiddels ben ik brandweerpsychologe af! Hier in mijn eigen departement is het mij de afgelopen maanden over duidelijk geworden dat men nog niet toe is aan deze 'moderne' visie van personeelsbeleid. Hoezo brandweermensen opvangen en begeleiden? Ze handdlen het toch? Telkens als men er al naar vraagt, zegt men zelfs na de meest afschuwelijke interventie 'dat alles ok is'. Dat was het antwoord op mijn goed uitgewerkte project voor de komende jaren voor mijn psychologisch team dat ik in de afgelopen twee jaar op poten heb gezet. Negen enthousiaste mensen die zeer betrokken zijn bij het lief en leed van hun collega's in het veld. Maar op directie niveau kwam de Franse mentaliteit van managen weer aan het licht en werd de noodzaak van psycho sociale hulp totaal niet begrepen. Voor mij was het duidelijk dat doorgaan geen zin meer had: ik voelde me als de garagehoudster die een prachtige Mercedes in haar garage heeft klaar staan' maar die nooit de gelegenheid krijgt om ermee uit te rukken. Einde verhaal. Dus heb ik vorige week mijn ontslag ingediend bij de kolonel met de opmerking erbij dat dit besluit onherroepelijk is. Tegen windmolens valt niet te vechten...
Dit betekent echter wel...dat ik weer meer tijd zal overhouden in mijn privé leven, ins ons leven samen hier. En dat voelt erg goed. Dus roept er ergens in mijn hoofd een klein Cruyfachtig stemmetje: 'Elk nadeel hep sijn voordeel!' 

De ene vrije dag van de week brachten Wim en ik grotendeels door in de kliniek: niet voor hem maar voor mij. Het was om in de sfeer te blijven 'garagedag': controle bij de gynecoloog, fysiotherapeute en de oogarts. Resultaat van dat alles is dat ik op 20 december onder het mes ga om mijn wegzakkende oogleden op te vijzelen zodat ik s'morgens Wim weer beter kan zien als ik wakker word. Dus zal ik de kerstdagen eruit zien als een bont en blauw geslagen vrouw en hoop ik op 8 januari als ik weer start met lesgeven er toonbaar uit te zien. Maar dat betekent ook verplicht 'vakantie' van 20 december tot en met 3 januari en kan ik opnieuw genieten van manlief, hond, kerstboom, lekker eten, en al die lieve momenten samen met mijn grote liefde. We hebben de gewoonte van onze kleindochters uit Groningen overgenomen en staan heel vaak even een klein momentje stil bij het cadeau om samen te zijn en we fluisteren elkaar dan heel intiem toe: 'Love You'.

Dit eerste jaar na die donderslag bij heldere hemel van oktober 2011 heeft ons doen beseffen hoe rijk we zijn. Hoe fijn het is om op onze leeftijd te kunnen zeggen: 'Als je iemand hebt die met je lacht en met je grient, dan pas kun je zeggen ik heb een vriend!'

Nieuwe HERFST...nieuw BEGIN!

Anglars-Juillac, ons nieuwe 'home'. Het is vandaag 24 graden en de zon schijnt volop dus genieten wij met volle teugen van deze laatste zomerse dagen voor de herfst zal intreden. Alleen de kleuren van de bomen en de wijngaarden duiden op de naderende seizoenen. De eekhoorn in onze tuin is volop aan het noten verzamelen en aangestoken door die bedrijvigheid is Wim ook aan het haasten met allerlei klussen rondom het huis.
Het huis gaat langzaam maar zeker onze sfeer ademen. We wonen er nu een maand en het is een fantastische plek. Het uitzicht over de vallei van Prayssac en Castelfranc is adembenemend en nu er s'morgens vaak een mistwolk hangt is het zelfs sprookjesachtig soms.
Boef heeft ondertussen een lekker groot stuk tuin tot zijn beschikking omdat er een ruime kennel is gemaakt door Wim en dat geheel wordt nu opgesierd met vier prachtige gietijzeren lampen die we onlangs voor een prikkie op een brocante kochten.

De verhuizing was een gigantische klus, vooral omdat we heel veel spullen niet konden meenemen en we dus flink hebben moeten ruimen, weggeven of verkopen. Bovendien ontbreekt hier vooralsnog een schuur zodat er aardig wat van onze spulletjes onder zeildoek staan. Dus maar hopen dat het geen al te ruige herfst zal worden en we onze zaken niet in het bos zullen terugvinden. Gelukkig hebben we voor een paar maanden een hangar kunnen lenen van een kennis zodat we de tijd hebben om even te sparen voor een houten schuur. Ook in de keuken was slechts een gootsteen aanwezig. Dat is een slechte, ouderwetse Franse gewoonte. Voor hen is keukenmeubilair niet standaard bij een huis inbegrepen, dus hebben we voorlopig twee oude, antieke kasten als keukenkast geïnstalleerd en heeft Wim een ingenieuze constructie aangebracht boven de afwasmachine in verbinding met de koelkast, enfin we dromen van een nieuwe keuken!

Maar dat alles mag de pret niet drukken en we beginnen ons al een beetje thuis te voelen.
Vanuit de woonkamer slaan we op dit moment dagelijks de drukte rondom de wijnoogst gade. Want pal tegenover ons, onder aan de weg ligt een groot domein Château Leret Monpezat, dat tot voor kort toebehoorde aan de broer van de prins gemaal van de koningin van Denemarken. Maar het is juist vorige maand verkocht en we krijgen dus nieuwe buren. Het gebrom van de druivenplukmachine tot laat in de nacht, het aan en af rijden van de met druiven gevulde tractor, het aanslaan van de koelmachines, de verlichting s'avonds bij de schuren en vooral de handpluk vorige week zijn een mooi schouwspel waar we voortaan elk jaar van kunnen genieten. Deze week zijn we door de 'maître chai' uitgenodigd om het vinificatieproces te komen bezichtigen. We raken dus thuis in de wijncultuur en daar zal het proeven van de nieuwe wijn binnenkort ook bijhoren.

Verder is het een eldorado voor wandelaars hier. Ik train weer volop door met Boef de wijngaarden in te duiken waar hij heerlijk kan rennen en de konijntjes achterna zit. Ik vul mijn zakken met walnoten want die bomen vind je hier in overvloed. We hebben er zelf ook twee en daar komt elke dag een eekhoorn zijn wintervoorraad halen. Verder staan er al een kersenboom, pruimenboom en een vijg maar we gaan er nog flink wat bij planten. De schommel voor de kleinkinderen is ook al aanwezig.

Het voelt heel goed dat wij niet helemaal opnieuw hebben moeten beginnen: dit huis ligt in dezelfde omgeving als het oude huis en dus houden we heel veel bij het oude. Kapster, dokter, wijkverpleegster, winkels, vrienden en terrasjes. Dus zaten we vanmiddag pontificaal even lekker in de zon van een coupe ijs te genieten. Ik had vrij genomen vandaag en kon zo ook eens snuffelen aan alle nieuwe dingen. Wim heeft een fijne werkhoek gemaakt in de woonkamer dus keek ik toe hoe hij, de wijnplukkers en de eekhoorn hard werkten terwijl ik nu eens probeerde (!) te niksen. Het lukte en ik kwam eens een dagje bij van alle vermoeiende zaken van de laatste tijd. Want alle drukte heeft wel een beetje zijn tol geëist: ik loop bij de fysiotherapeut om mijn rug weer te laten fatsoeneren en de huisarts heeft mijn dringend in mijn ogen gekeken en geadviseerd om het nu maar eens even wat rustiger aan te doen. Dat zal nog een hele kunst worden...

Vanavond zit ik weer op mijn kantoor dat ongeveer een vijfde grootte heeft van mijn royale bureau in Cénac. Maar dat heeft ook iets intiems en ik merk aan de klanten dat ze het hier 'cosy' vinden. Bovendien heb ik een terras dat uitziet op de bossen dus zodra ik even wat wil lezen kan ik dat lekker buiten in de zon doen.

Ook al is er nog veel werk te doen, wij zijn met plezier en goede moed aan onze nieuwe periode begonnen. Soms moet ik Wim zelfs afremmen zo gestaag als hij maar doorwerkt. Maar tegelijkertijd is dat ook een goed teken: wie plannen maakt, heeft de toekomst.
We hopen hier dan ook allebei nog jaren samen te mogen genieten van al die kleine dingen die het leven zo de moeite waard maken. En van elkaar, want een liefdesnestje is het ondertussen al...
En wie zin heeft om mee te genieten: de logeerkamer is al ingericht!! Het fornuis werkt, de wijn ligt op temperatuur en wij zijn er klaar voor.

Zomer 2012 (vervolg)

Voor mijn gevoel heb ik deze zomer geleerd wat uitrusten nu eigenlijk inhoudt. Gewoon minder doen, leuke dingen ondernemen voor jezelf met je man, kinderen en vrienden, geen horloge om, mobieltje in de slaapstand of domweg op kantoor laten liggen, uitslapen, boeken lezen, enfin je begrijpt waarom ik nu moeite heb om weer in mijn ritme te komen. Maar het was heerlijk, vooral de weken met de kleinkinderen om ons heen! Zij maakten het 'afscheid' van ons zwembad tot één groot feest want door de grote hitte brachten we daar de helft van de dag in door! En kijk eens naar deze foto...dan begrijp je meteen waarom Wim langzaamaan ook weer aanhaakt en zin krijgt in de toekomst. Zoveel plezier, zoveel energie, zoveel positieve invloed dat kon niet anders dan doorwerken naar zijn gezondheid.
De laatste uitslagen bewijzen het: hele lage PSA-waarde en als klap op de vuurpijl vertelde de uroloog ons ook nog eens dat hij pas in februari hoeft terug te komen voor de volgende contrôle!!!

Dus groeit de hoop op toch nog wat jaren samen en vooral nu er ook nog eens twee prachtige kleinkinderen bijkwamen in augustus: kleindochter Vayenn bij Manon en Jeroen en kleinzoon Dex bij Anniek en Maurice. De laatste maakte het tiental vol maar dan wel als ...1e kleinzoon. Gelukkig konden we Vayenn al op Skype bewonderen en Dex op een foto op mijn mobieltje maar het blijft wrang om deze hummeltjes niet al meteen na hun geboorte in onze armen te kunnen sluiten.

Het zat maandenlang in de planning om nu begin september naar Nederland te gaan om eens lekker al die laatstgeborenen van de laatste drie jaar in onze armen te houden want vijf van je kleinkinderen niet kennen doet heel erg pijn en voelt heel verdrietig. Maar opnieuw maakt het leven ons het niet mogelijk want sinds twee weken zijn we langzaam aan het 'moven' en afgelopen zaterdag kregen we de sleutel van ons nieuwe huis. Daar gaat dus ons budget nu aan op, en ondanks onze wens om met een verhuizer over te gaan zit ook dat er niet in want die zijn zo schandalig duur dat we nu dus zelf met huurbusjes en twee dagen een kleine vrachtwagen over zullen gaan in de komende drie weken.

Dus maar goed dat ik uitgerust ben want dat is een marathon van jewelste. Gelukkig hebben we een 'mannetje' kunnen inhuren die ons komt helpen en ook wat vrienden hebben hulp aangeboden. Verder hebben we royaal de tijd gehad om ons quantum spullen wat in te dammen en ik voelde me op het laatst net Sinterklaas nu zoveel spullen zoveel mensen hebben blij gemaakt.

Voor alle zekerheid hierbij even ons nieuwe adres:

           Le Bois d'Anglars'
           46140 ANGLARS-JUILLAC

en misschien leuk om te weten; we wonen nu tien minuten dichterbij Nederland!!

Na de verhuizing horen jullie meer. Voorlopig ga ik even uit de lucht en oh ja, naar Nederland komen we echt zo snel mogelijk want deze oma heeft heimwee naar babyluchtjes, kinderprietpraat, kinderliedjes en zo al meer. Of gewoon weer een rondje fietsen samen met Liselot bijvoorbeeld.

Voor de haring hoeven we sinds kort ook al niet meer terug te komen want geloof het of niet maar in Prayssac (5 minuten ver) staat elke vrijdag bij de supermarkt nu een Hollandse visboer. Dat hadden we een jaar geleden nog niet voor mogelijk gehouden, maar Wim doet nu op vrijdag maar wat graag boodschappen, dat begrijp je wel.

Maar dat kan dan op z'n vroegst eind december of begin januari want eerst moet ik weer onder het mes om alle metalen pennen uit mijn enkel te laten verwijderen en ook mijn ooglid moet omhoog getrokken worden want dat wil niet meer open s'morgens. Dus dat wordt weer even ziekenhuis en revalideren rond die tijd. Maar omdat ik daarna toch niet kan werken, kunnen we misschien dan de reis aanvaarden als God het belieft.

Ik grijp weer naar mijn plakband, schaar en verhuisdozen en hoop op jullie morele steun op afstand voor deze gigaklus. Maar 'alles sal regkom' nietwaar?

VERHUIZEN

Ziekte zet je hele leven op z'n kop. Tot in de kleinste details. Dingen die normaal lijken voor ons allemaal worden plotseling bijzonder of onmogelijk.
Zo dachten Wim en ik vier jaar geleden toen we ons huidige huis huurden dat we hier samen heel oud zouden worden en dat we volop zouden mogen genieten van deze prachtige plek middenin de natuur tussen wijngaarden en bossen. Het zwembad maakte de droom helemaal af en we accepteerden deze 'bonus' graag  omdat we er ook onze kinderen en kleinkinderen in gedachten in zagen zwemmen elke zomer.
Aan die droom  kwam de afgelopen winter een einde. De zes weken in de rolstoel gaven mij de kans om te zien hoe Wim door zijn ziekte veel minder krachten heeft dan voorheen en dus besloot ik voor mezelf dat ik onder geen voorwaarde wil dat hij zich te veel inspant om hier de tuin bij te houden. De tuin in Cénac is heel groot, maar vooral moeilijk bij te houden door de terrasachtige ligging. Voeg daarbij het onderhoud van het zwembad gedurende de vier, vijf zomermaanden en dan begrijp je dat ik hem al dat werk wil besparen. Even dacht ik nog dat ik dan een tandje bij zou kunnen zetten, maar door de enkel met 7 metalen pinnen erin kan ik nu ook niet meer op een hellend vlak staan met zwaar tuingereedschap.

Wim accepteerde gelukkig mijn idee om een ander, net zo mooi gelegen huis te gaan zoeken. Zodoende bekeken we een aantal huizen her en der verspreid in de Lot de afgelopen manden en tot ons geluk vonden we onlangs een heerlijk huis met een geweldig uitzicht op niet meer dan 6 minuten rijden van onze huidige plek. Rustig gelegen aan een bosrand (dus weer reeën in de tuin), veel grond rondom maar nu grasland dat gedeeltelijk ook nog bijgehouden wordt door een boer uit het dorp voor het hooi, genoeg ruimte voor kantoor en logeerkamers en heel goed verbouwd in de afgelopen jaren. We zijn er erg verrukt over omdat het én de problemen van het werk in de tuin oplost en ons toch de gelegenheid biedt om veel bij het oude te laten. We hoeven niet van huisarts of wijkverpleegster ve veranderen, we houden al onze adresjes zoals die van winkels, kapster, boekwinkel, en terrasjes in de buurt. Onze kennissen en vrienden komen niet veraf te zitten, kortom ons leven blijft grotendeels hetzelfde zodat we niet het gevoel hebben om weer helemaal opnieuw op te starten. Geniaal dus.

Om jullie alvast een indruk te geven hierbij de eerste foto's:

(dit is het uitzicht vanuit de grote woonkeuken (deur met luiken)

 (dit is de achterkant van het huis met dit stuk land erachter):

We maken nu al woeste plannen en Wim wil er een 'hut' bouwen voor zichzelf waar hij kan schilderen bijvoorbeeld. Ik heb mijn nieuwe, berede gasfornuis met wokpit uitgezocht en reken maar dat we samen daar heel wat lekkere gerechten mee gaan maken.

Op 1 september krijgen we de sleutel en kan het overhuizen beginnen. Hoe we dat 'versieren' moeten we nog bedenken want in principe zijn we maar met zijn tweetjes. Maar nu de afstand zo klein is, hoop ik dat we al heel veel spullen met onze eigen auto's en een huurbusje van de supermarkt kunnen overbrengen en dan kan zo rond de 18e september de verhuiswagen komen om onze resterende spullen tien minuten verderop af te leveren.

De aanleiding voor dit alles was bitter maar we krijgen er nu plezier in en in gedachten zie ik ons al lekker wonen in de heuvels achter Prayssac. Oh ja, nu nog ons nieuwe adres:

Janny & Wim Douw (van Liempd)
'Le Bois d'Anglars'
46140 ANGLARS-JUILLAC

mail Wim:  wim.douw@wanadoo.fr
mail Janny: vanliempd@sfr.fr

telefoon Wim: 0033+ 6 52 74 15 55

telefoon Janny: 0033 + 6 17 48 80 06

als het vaste telefoonnummer verandert dan zullen we jullie daarvan op de hoogte stellen.

Welkom dus voortaan in Anglars Juillac; de koffie staat klaar voor jullie!

P.S. wie nog een keer wil genieten van lekker luieren aan de rand van ons zwembad moet voor 1 oktober afreizen. na die datum wonen wij niet meer in Cénac...

VAKANTIE IN

P O R T U G A L …  20 JULI 2012

Elk land kent zijn eigen kleuren, geuren, geluiden en karakter. Vandaag is de laatste dag om al die indrukken op te slaan in ons geheugen en ik ben net terug van een wandeling in de bossen rondom ons heen. Heel apart om over grote granieten rotsblokken te lopen die in de oudheid omhoog geduwd zijn tijdens hevige aardbevingen en die nu de rijkdom van dit landschap vormen en tevens als grondstof dienen bij de bouw van de prachtige huizen die de Portugese emigranten bouwen bij terugkeer naar hun vaderland na een werkzaam bestaan in Frankrijk of elders in Europa.

Twee weken lang hebben wij genoten van al die nieuwe indrukken en hebben we heel wat kilometers afgelegd om het binnenland van Portugal te leren kennen. Hoogtepunten waren de tocht naar La Serra de Estrela met Torre op 2000 m. hoogte, een dag in Coïmbra en de prachtige tocht langs de rivier de Douro met alle wijndomeinen op de heuvels eromheen.

Maar het was ook een ontdekkingstocht qua emoties: heerlijk om Wim in de auto weer te horen zingen, hem een geheugenkaartje vol foto’s te zien maken van de magnifieke kathedraal van Burgos, zijn ogen te zien oplichten bij leuke ontmoetingen, grapjes van hem te verdragen enfin eindelijk los van alle zorgen van deze laatste maanden. Er is dus nog plaats voor ‘andere zaken’ dan alleen maar DE ziekte.

Een glaasje Porto deed de rest en zo konden we ook eens in alle rust s’avonds op het koele terras ervaringen delen en ons hart bij elkaar neerleggen. 

Ik voel dat we de accu weer opgeladen hebben. We zien uit naar de verhuizing, (zie volgende aflevering binnenkort)  naar het huis waar we samen nog lang van hopen te mogen genieten maar dat in elk geval het dagelijks leven wat makkelijker zal maken voor ons beiden. Geen groot tuinonderhoud en ook geen zwembad meer met al het extra werk. Maar het betekent wel plannetjes maken en ook daarmee zijn we hier al volop bezig geweest: de auto zal morgenvroeg als souvenir een paar prachtige planten en boompjes meenemen als bagage en ook … een paar prachtige ramen compleet met kozijn die een Portugese buurman hier in het wijkje wilde weggooien evenals een leuk metalen tuinhek. Wim zag zichzelf als knutselen en bouwen,  dus gaat de achterbank vanavond omlaag en stouwen maar! 

Het maakt me heel blij. Wim die plannetjes maakt voor de tijd die voor ons ligt. Ik besef heel goed dat zijn lichaam niet meer altijd wil luisteren naar wat hij graag zou willen, dat het hem nu regelmatig plaagt met heftige pijnen door de infusen met bottenspul’,  maar zijn koppie denkt weer aan de toekomst, onze toekomst…

Dus vertrekken we morgen in alle vroegte richting Frankrijk met het idee om, zodra het kan weer op vakantie te gaan samen. 

ZOMER 2012

Na alle regen is hier dan eindelijk de zomer echt doorgebroken en kunnen we volop naar buiten om van de zon te genieten. Heerlijk die warmte die je lichaam binnendringt en je opwarmt. Ook al staat nota bene deze tekst letterlijk op mijn visitekaartje: 'de zon verbergt zich achter de regen...' toch is het héél anders wanneer je zelf die stortbui volop over je heen krijgt. Denk dan nog maar eens aan die 'verborgen' zon. Die lijkt dan ver weg.
Daarom helpt het als de zon in het echt even om de hoek komt kijken. Dan kun je er niet omheen dat hij er is. En behalve je huid, warmt ook je hart weer op. Daarom is deze zomer een bijzondere zomer. Ik besef meer dan ooit tevoren dat het een 'speciale' zomer is voor Wim en mij. Enkele maanden geleden waren we zo bang om zelfs deze zomer niet meer samen te beleven: nu staan we op het punt om heerlijk twee weken vakantie te gaan vieren in Portugal. Hoog in de bergen op een uur afstand van Porto. De zon voelen, van elkaar genieten zonder telefoon, afspraken, dossiers, post, of brandweer oproepen. Weg van dokters, verpleegsters en apotheek. Gewoon 'Carpe Diem', bij elkaar zijn, lekker eten, van het uitzicht genieten, naar elkaar luisteren in de stilte van het moment...

Sinds kort besef ik hoe de ziekte van Wim ons nog veel dichterbij elkaar heeft gebracht. Nu de barrière van de tijd is weggevallen, praten we makkelijker over dingen waar we vroeger of de tijd niet voor namen of die we voor onszelf hielden (omdat dat altijd nog wel eens gezegd kon worden). Nu leven we in het 'hier en nu' en is elke dag een cadeau. En een cadeau wil je toch niet kapot maken? Dus koesteren we elke dag van onze bonustijd. Ik zelf heb de angst overwonnen en ben blij met alle tijd die ons gegund wordt. Ik verwacht niets en krijg daardoor alles wat je maar verwachten mag.

Uiterlijk lijkt alles nog hetzelfde maar tegelijketijd is alles veranderd in die korte tijd. Ik maak nu tijd vrij om te leven, om 'nee' te zeggen tegen een afspraak als Wim volgens mij prioriteit verdient, we plukken de dag en genieten vaker van een capuccino op een terras. Alle kleine dingen krijgen weer de aandacht die ze altijd zouden moeten krijgen. Zo koesteren we onze tijd samen, mijn MAATJE en ik...

We hebben ook knopen doorgehakt die de kwaliteit van ons leven nog verder zullen gaan vergroten, maar daarover meer na onze vakantie. Van 6 - 20 juli zijn wij dus afwezig. Wordt vervolgd!

Wij wensen jullie allemaal ook een hele fijne zomer en voor de twee aanstaande ouders, Jeroen en Manon en Maurice en Anniek alvast sterkte bij de laatste loodjes van de respectievelijke zwangerschappen van hun tweede spruit. We hopen dat er twee hele lieve kleinkinderen in aantocht zijn die we graag zouden willen bewonderen binnenkort.

ziekenhuisje spelen...

Vanmorgen was het dan eindelijk zover: de wijkverpleegster kwam Wim thuis een infuus toedienen met het medicijn tegen de metastasen of liever dat de metastasen weer 'repareert' na de aanslag van de kankercellen. Hij had er erg tegenop gezien en de spanning was de laatste weken te snijden, maar nu was het D-Day!
Céline is een ferme, maar ook lieve vrouw die hem in dat soort momenten er doorheen sleept met tact, uitleg, humor en veel aandacht. Zelf moest ik even naar de huisarts terwijl zij bij hem was en toen ik thuiskwam, was de klus geklaard. Bleek ze zelfs op haar vrije dag gekomen te zijn... Dan valt je mond toch open van verbazing over zoveel empathie.
Ik had de rest van de dag grotendeels voor mezelf en alleen in de namiddag twee klanten aan huis dus kon ik Wim goed in de gaten houden. Want na die akelige bijsluiter met opsomming van alle (eventuele)  bijwerkingen wilde ik niet al te ver uit de buurt zijn.

Tot nu toe gaat het redelijk goed, behalve pijn in de botten her en der en een beetje koorts. Maar de rest van de week zal ons meer vertellen over het effect. Samen hebben we een naam bedacht voor dit middel dat als een soort 'lijm' te werk gaat. Morgen even een dag pauze en dan vrijdag de maandelijkse hormoonprik.

Gisteren waren even op ziekenbezoek bij onze Schotse buurvrouw die...gevallen is en net zoals ik met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht werd maandag. Bleek ze op dezelfde afdeling te liggen als ik nog geen vijf maanden geleden. Gebroken schaambeen en heel veel pijn. Al met al leven we dus regelmatig in 'ziekenhuissferen', vandaar de titel.

Dan besef je dat je elke dag dat je gezond rondhuppelt tot een succes moet maken, moet leven in volle glorie.

Dat doen wij dus ook en daarom hebben we, nu de zon weer terug is van weggeweest, plantjes gekocht, zout voor het zwembad dat weer mag draaien en kussentjes voor in de stoelen die Wim heel leuk blauw geverfd heeft. Lang leve de zomer!

'Even weg geweest...'

Hoe ziekte je leven beïnvloedt, merkte ik de afgelopen week toen ik voor de tweede keer naar mijn opleiding in EMDR-techniek moest afreizen op 6 uur afstand van hier en voor vijf dagen. Normaal gesproken leverde zoiets nooit een probleem op voor Wim of mijzelf. Maar deze keer ging ik met lood in de schoenen weg. Je maatje alleen laten voor vijf dagen in deze periode waarin hij het af en toe nog behoorlijk zwaar heeft met alle mentale kanten van de zaak, kostte me moeite.
Maar nu ik weer terug ben, kijk ik er met genoegen op terug. Het heeft winst opgeleverd, voor allebei. Ik zat natuurlijk vier dagen lang tussen collega's van heinde en ver en ik had het geluk om bij de training een hele lieve, zachtaardige maar zéér competente therapeut te treffen. Ik wilde met hem mijn angst om over de plek des onheils te wandelen waar ik in januari gevallen ben, overwinnen. Maar dat pakte heel anders uit. Ik bleek daaronder een nog groter trauma verstopt te hebben tegenover Wim. Ik voelde me zwaar schuldig dat ik hem  een extra dosis verdriet en spanning had gegeven door zo stom onderuit te gaan. Plus, plus, plus al die nadere dingen die een mens dan opstapelt aan verdriet en spanning. Nou, de keukenrol is eraan gegaan en ik voel hoe ik een paar kilo aan spanning minder ben teruggekomen. Des te beter, want alleen dan kan ik openstaan voor de dingen die Wim bezighouden.

Gelukkig had ik na deze intensieve dagen ook nog twee en halve dag vrij, althans ik ben thuis en dus konden we samen er lekker over praten, even terrasje pikken enfin het voelt heel goed. En omdat je op elkaars situatie reageert, is de weg nu weer 'schoon' en kan ik zonder al die rot gevoelens verder.

Zo blijkt ziek zijn ook, ondanks alle nare dingen, ook veel positiefs te brengen.

Langzaamaan beginnen we aan onze vakantie te denken want dit jaar gaan we heerlijk twee weken samen naar Portugal. Een klant van mij heeft ons zijn huis daar aangeboden en dus kunnen we ook eens lekker weg. Wim moet nu van mij alles opzoeken op internet zodat we al flink voorpret kunnen hebben.

Daarnaast is hij zomaar ineens begonnen met schilderen en dat vind ik zo gaaf!! Maar daarover later: als hij zijn eerste expositie houdt, zal ik jullie inlichten.

Contrôle

Vandaag weer naar "mijn" uroloog geweest in Montauban voor de periodieke contrôle.
Vorige week reeds twee bloedonderzoekjes gehad die ik dan mee moet nemen om de bloedwaarden te checken.
We zijn zelf inmiddels ook zeer bedreven in het "lezen" van deze tests en labo onderzoeken en het zag er goed uit. Maar toch....je gaat niet voor een griepje of en wratje op je kin maar voor iets zeer serieus zoals in mijn geval. Dus ook al lijken de bloedonderzoeken goed, het is altijd spannend en de emoties laaien wat op als je naar je afspraak moet, want ja..het zou zomaar kunnen dat er toch ineens weer "iets" onverwacht moet gebeuren qua onderzoeken, medicatie enzo.
En als mannen onder elkaar: ook het verwachte rectale onderzoek is geen vrolijk vooruitzicht!
Ik bereid me daar mentaal op voor door mijzelf voor te houden:
rectaal onderzoek.......'t is strontvervelend maar ik heb er schijt aan en het zal mij aan m'n reet roesten.

Ik had me voorgenomen om tegen het eind van ons gesprek (waarna het bewuste onderzoek nog "even" plaatsvindt) het gesprek over een totaal andere boeg te gooien zodat mijn arts het zou vergeten.
Nou is het geen mannetje dat iets vergeet en ook dat niet, maar het gaf mij toch een beetje gevoel van regie.
Afijn, geen rectaal onderzoek deze keer, dus over een maand of drie gaan we er weer eens aan denken, de reguliere contrôle is om de drie maanden.
Wel natuurlijk elke maand de hormoon prik, dus steeds een dag of drie vier een pijnlijke buik.

Begin van de maand ook bij de oncoloog geweest om de medicatie te bepalen voor de aangetaste botten, daar krijg ik drie keer (één keer per maand) een infuus voor met medicatie, Zometa heet dat spul. Versterkt, verstevigd, valt de verkeerde cellen aan, versnelt het herstel van de botstructuur.
Nou ja een soort wonderolie voor botten. Het moet wel goed zijn want voor 320 euro voor één infuusje mag je wel wat verwachten. En om het dat geld ook waard te laten zijn hebben ze er nog wat mogelijke bijwerkingen bij gedaan:

Mogelijke bijwerkingen (o.a.)

Bloedbeeldverandering (pancytopenie)

Bloedcalcium-gehalte, verlaagd (= hypocalciëmie)

Bloedlaboratorium-waarden, veranderingen (verhoogde creatininespiegels)

Bloedfosfaat-gehalte, verlaagd (= hypofosfatemie)

Bloedmagnesium-gehalte, verlaagd (= hypomagnesiëmie)

Braken

Gewrichtspijn (= artralgie)

Hartfrequentie, toename (= tachycardie)

Hoofdpijn

Huidvlekken, rode (rash)

Koorts

Jeuk

Misselijkheid

Oogbindvlies-ontsteking (= conjunctivitis)

Pijn in de borststreek

Skeletpijn

Smaakverandering

Vermoeidheid

Ik heb het er met mijn dokter over gehad met de vraag of het middel niet erger is dan de kwaal. Was echter niet het geval en net zoals de hormoonprikken moet je de eventuele bijwerkingen erbij nemen omdat het middel toch wel echt belangrijk is.  Nou ja, t"is een periode van drie keer en dan voorlopig niet meer. Moeten we ook maar even door en het is natuurlijk zeker niet zo dat je al die bijwerkingen ook krijgt.

Om maar even met heel iets anders af te sluiten, gisteren hier in de buurt is een Bambi aangetroffen, geen dagje oud schat ik en die moest natuurlijk even op de foto.

Groetend,

Wim

Gemengde gevoelens...

Of het aan de als maar voordurende regen ligt of aan de opeenstapeling van gebeurtenissen, maar deze maand is er voor mij een van tegenstrijdige gevoelens.

Ik heb vandaag de berg paperassen weggewerkt die zich steeds hoger opstapelen op mijn bureau. Is het leven van een zelfstandige al aardig volgestouwd met papieren, nu wij te maken hebben met allerlei aanvraagprocedures is het aantal stapeltjes op mijn bureau nog meer toegenomen. Normaal werkte ik zo'n 60-70 uur per week en sinds Wim ziek werd, heb ik mezelf en hem beloofd om me (nog) beter te organiseren om zodoende eens wat vaker bij elkaar te kunnen zijn in de woonkamer in plaats van het steeds maar achter mijn pc zitten op kantoor. Soms begint dat te lukken, maar nog véél te weinig naar mijn zin!

Nu ik de komende week eerst twee dagen lesgeef, daarna woensdagochtend spreekuur houd bij de brandweer en vandaar doorrijd naar Grans (bij Aix en Provence) om mijn vorig jaar gestarte opleiding EMDR af te maken, moest ik vandaag wel in de steigers om allerlei zaken te regelen tijdens mijn afwezigheid hier. Dus dan komt dat duiveltje tevoorschijn dat al maanden een rol speelt in mijn/ons 'nieuwe' leven: het grote schuldgevoel!

Hoe graag zou ik minder werken, vaker bij Wim zijn, het rustiger aandoen maar helaas is mijn leven zodanig verlopen dat ik voor 'eeuwig' zal moeten blijven werken. Zo gaat dat heel soms als partners niet in pais en vree uit elkaar kunnen gaan en de een wraak neemt op de ander. Voor mezelf heb ik dat al lang geaccepteerd en probeer ik al 17 jaar lang financieel onafhankelijk te worden. Maar ondanks de bergen energie die ik daarin gestoken heb en het behaalde resultaat qua werk dat ik gecreëerd heb (waar ik hartstikke trots op ben) kan ik helaas niet 'het wat minder aandoen' , zelfs niet nu mijn maatje erg ziek is. En dat steekt, dat doet pijn, gigantisch veel pijn en ik voel me dus zelfs (heel soms) schuldig. heel soms, want ik besef dat ik door mijn werk toch ook ervoor zorg dat hij (wij) stilletjesaan weer wat beter kunnen leven dan de jaren hiervoor en dat ik zodoende ook de praktische zaken van zijn ziek zijn kan betalen en soms een extraatje kan organiseren.

Maar ik betrap mezelf erop dat ik steeds vaker droom van 'met pensioen gaan', 'een sabbatical jaar', 'een maand of langer op vakantie gaan', gewoon zoals zoveel oudere echtparen samen van de tijd genieten. Tijd die voor Wim en mij zo'n heel andere inhoud en betekenis heeft gekregen. Die kostbare tijd van LEVEN...  Alle mensen weten dat ze ooit op een dag kunnen en mogen stoppen met werken. Dat recht is mij bij mijn echtscheiding ontnomen en voor het eerst in mijn leven voel ik daarbij een enorme onmacht tegen dat grote onrecht: niet voor mezelf, maar voor mijn maatje die zo graag eens wat vaker zijn 'vrouw' nu bij zich zou willen houden. In plaats daarvan zwaait hij mij telkens heel lief uit als ik weer wegzoef naar mijn werk her en der. Is hij blij wanneer ik opdrachten binnenhaal en helpt hij mij zoveel hij kan bij het produceren van lesmateriaal. Zit hij avonden lang alleen in de huiskamer terwijl ik tot 23 uur doorwerk op kantoor. En dat terwijl hij juist nu, in deze beginfase waarin het dak soms op hem valt van angst en woede tegen die ziekte, zo broodnodig af en toe even iemand naast hem nodig heeft....

Vandaar die 'gemengde gevoelens' , vandaar dat schuldgevoel.

Maar komt tijd, komt raad. Na regen komt zonneschijn. Achter de bergen schijnt de zon. Die zoek ik altijd, ook al verstopt hij zich nu even achter al die 'regen' en 'tegenslag' in de vorm van papieren die niet kloppen, mensen die hun werk niet goed doen terwijl dat ene papier nu juist voor Wim zo belangrijk is. Enfin, ik moest even ook een keer praten over de moeilijke, zware, soms loodzware kanten van alles wat hier gebeurt.

Dus wie zin heeft om mij/ons eens een hart onder de riem te steken: VAN HARTE!!!!!!

Want wij missen jullie nu meer dan ooit tevoren en wat zou het heerlijk zijn om eens wat vaker naar Nederland te kunnen komen. Voorlopig gokken we op september om de pasgeboren babies aan beide zijden te gaan bewonderen en om eindelijk eens de andere drie kleinkinderen te leren kennen die we ook nog nooit hebben gezien.

Tijd voor een feestje...

Afgelopen zondag hebben we een aantal van onze vrienden eens lekker verwend met hapjes, drankjes en een heerlijk buffet. Zij hadden ons in de eerste maanden van Wim's ziekte en mijn ongeluk op handen gedragen en daarvoor wilden wij hen bedanken. Helaas kon een van de echtparen er niet bij zijn omdat zij middenin een verhuizing zitten die toch al vertraagd is door alle regen van de afgelopen weken terwijl hun huis 15 mei definitief verkocht wordt. En ook jammer dat de oudste zoon van Wim er ook niet even bij kon zijn dan was de club van 'spoedeisende helpers' compleet geweest! Maar daarom nog even op de weblog ook aan Paul een dikke zoen en symbolisch de rode roos voor Sabrina, die alle vrouwen hiervoor zondag kregen...

Het was een feestelijk begin van een wat rustiger weekje dan anders omdat de Fransen op 8 mei niet werken en ik dus ook een lang weekeinde had. Gisteren gingen we dus op ons gemak naar Montauban naar de cardioloog voor mijn echo-doppler-contrôle van de trombose. Die is nu bijna helemaal weg en daarom mocht ik van hem stoppen met de bloedverdunners. yes, ik sprong een gat in de lucht! Ik moet nog wel dit hele jaar de steunkousen blijven dragen omdat de pinnen nog in mijn been zitten en de bloedcirculatie dus altijd weer 'raar' kan doen, maar toch. Zonder medicijnen is al zo'n luxe.

Verder is Wim de afgelopen week ook naar Montauban geweest voor een afspraak bij de oncoloog. Die gaat hem nu behandelen met een medicijn dat de botten weer 'repareert' na de 'aanval van de kankercellen' die door de therapie al buiten werking zijn gesteld. Gelukkig kan die behandeling per infuus aan huis gebeuren: de wijkverpleegster komt dan een uur in huis en dit eens in de drie weken, drie maanden lang. Natuurlijk geeft dit weer spanning maar ik vind het wel verbazingwekkend hoe de behandeling van al deze zaken de laatste jaren in raketvaart vooruit is gegaan. Bovendien zijn de specialisten in de kliniek waar Wim behandeld wordt allemaal heel erg attent en krijgt hij steeds zeer duidelijk antwoord op al zijn vragen. Ik stond paf van bewondering deze keer want het spreekuur van deze man was al uitgelopen tot kwart over zeven en toch nam hij nog alle tijd voor ons.

Wel had Wim een andere tegenvaller: op 200 m. voor de kliniek ging hij met zijn voet tot op de bodem van de auto met het versnellingspedaal. Gelukkig kon hij te voet naar de kliniek en heb ik alles afgehandeld met de hulpdienst die de auto nu in Montauban bij Mercedes heeft gebracht. Gisteren kwam hun diagnose en die was minder 'menselijk' dan die in het ziekenhuis: 1500 € reparatie. Nou mooi niet dus, en nu gaat Wim hem ophalen met een buurvrouw met Nissan four wheel drive om hem naar onze eigen garage te brengen. En dan maar duimen dat die nog met een oplossing kan komen die minder pijn doet in de portemonnee. Maar alles sal regkom! We hebben al voor veel hetere vuren gestaan.

De zon opzoeken....

Het is eind april en we hebben een maand van regen, wind en kou achter de rug ook hier in het 'zonnige Zuiden. Daarom zit ik nu bij de eerste zonnestraal die zich heeft aangediend dapper op het terras te schrijven omdat het gemis aan zon je gedrag verandert en je euforisch wordt van die eerste zonnestraal.
Het lijkt wel symbolisch voor alles wat er de afgelopen maanden gebeurd is. Wanneer je zoveel tegenslag tegelijk te verwerken krijgt in je leven dan wordt het ook moeilijker om de zon, het licht nog te zien. terwijl het er wél is! Alleen moet je er meer naar op zoek en die kracht heb je soms niet meer of de zin om in de zon te gaan staan terwijl je hart huilt is weg...

Ook al is Wim de man die ziek is hier in huis, ook ik heb moeten verwerken dat ik niet eeuwig mocht rekenen op mijn gezondheid alsof dat maar heel gewoon was en de confrontatie elke week met mijn trombosebeen en alles wat daarbij komt kijken, was iets dat ik even 'snel' had willen regelen. Maar zo werkt dat niet met een lichaam en nu oefen ik me dus in bewust gezond leven en GEDULD.
Door mijn werk in ziekenhuizen en gezondheidsinstellingen kende ik al wel de impact van ziek zijn uit de mond van anderen maar zelf ziek zijn of geconfronteerd worden met de ongeneeslijke ziekte van je partner is weer heel anders. Het is dus ook één grote les in nederigheid en aanpassen aan elkaar. Elkaar de ruimte geven om ieder op onze eigen manier te leren om hier mee om te gaan.

Het is vallen en opstaan, maar langzaam leren we ons leven in te richten op een manier die bij deze nieuwe fase hoort. En mij lukt het al aardig om ook de mooie kanten van dit alles te zien. Ik beleef elke dag met mijn maatje als een geluksdag, en alle tijd die we verder samen door het leven zullen mogen gaan als een hele grote bonus! Veel dingen krijgen daardoor meer kleur en de allerkleinste dingen worden belangrijk.

Verder heb ik les getrokken uit de waarschuwing die duidelijk achter al mijn kwalen verscholen zat: in een rolstoel kun je nl. niet meer 'rennen'... Dus ben ik mijn leven anders aan het indelen en ben ik aan het werken aan het doel om binnen anderhalf jaar niet meer in de praktijk te hoeven werken maar voortaan alleen nog maar als curususleidster/coach verder te gaan met de job bij de brandweer als extra. Dan kan ik veel regelmatiger leven en vooral ook vaker s'avonds thuis zijn bij Wim. Bovendien verdien ik veel meer en dat alles geeft ons en mij dus meer rust en zekerheid.

De afgelopen weken waren dan ook weken van 'marketing' en het resultaat is zeer hoopvol. Ik heb een paar grote 'vissen' aan de haak geslagen zodat ook nu al 2013 een succesjaar zal worden. Tot einde 2012 ben ik al aardig volgeboekt, dus dat is een ongekende luxe die ik nog niet eerder kende. Eindelijk kan ik de oogst binnenhalen van jaren en jaren doorzetten ondanks alle tegenwind.

Toen ik dan ook vrijdag de vierde klus binnen 1 week binnenhaalde, hebben Wim en ik er maar eens een lekker glas champagne op gedronken.

Pseudo Janny...DOUW

Vandaag, 13 april heb ik eens ruimschoots de tijd om te schrijven want wij zijn samen even vier dagen op vakantie. Lekker uitwaaien aan het strand van St. Cyprien Plage, maar ...ik heb de computer deze keer maar eens thuis gelaten dus komt dit nieuwe bericht onder Wim's naam te staan. Voelt goed na onze trouwbelofte...

De maand Maart is heel rustig voorbijgegaan voor Wim want hij hoefde nu eens niet naar de kliniek en kon, nu ik weer zelf de auto bestuur, kook en boodschappen kan doen eens bijkomen van drie maanden intensief mij verzorgen en helpen bij de dagelijkse dingen. Natuurlijk was er wel de therapie met de daarbij behorende vijf dagen pijn en vermoeidheid. Daarom had ik zin om hem en mijzelf eens lekker te verwennen op een korte maar fijne vakantie. Dus werkte ik mijn volle programma van lesgeven en de praktijk af in de wetenschap dat ik daarna van 7 dagen rust zou mogen genieten samen met mijn maatje.

De eerste twee dagen bleven we nog thuis zodat ik nog even wat papier achterstand kon wegwerken maar Wim had het lumineuze idee om tweede Paasdag naar 'Titanic' in 3D te gaan en zo zag ik eindelijk na zoveel jaren toch die beroemde film. Prachtig!

De TITANIC  (oeps, net gezonken)

Daarna een bezoekje de volgende dag naar een verzorgingstehuis dat hier bekend is geworden door zijn aanpak van Alzheimer patienten dat al twee keer was uitgesteld door mijn beenperikelen. Konden we daarna in die regio even lekker winkelen.

En toen op woensdag na mijn tromboseprik - grr, dat is een vervelende routine - heerlijk samen op weg. Vorig jaar hadden we een leuk hotelletje ontdekt aan zee waar we nu wat langer konden blijven. Dus s'avonds liepen we over de boulevard en zagen we 'de kopjes op de golven' want het is deze week geen echt lenteweer. Veel wind en nog geen warme avonden. Dus werd het lekker eten in een restaurantje aan de haven.

De dag erna werd het Spanje om de drie plekken van Dali te bezoeken. Eerst het kasteel van Gala, daarna het museum in Figueras - dat we maar niet vonden en toen we het eindelijk in the picture kregen, reden we de parking voorbij, kortom een ramp die stad. Dus besloten we door te rijden naar Portlliga waar het liefdesnestje van Gala en haar Salvador staat. Dat was heel leuk en daar gaan we zeker nog een keertje binnen kijken als we weer terugkomen.

Vandaag hebben we de kuststreek ontdekt met als hoogtepunt Collioure dat een prachtig oud Catalaans stadje is en ...waar de zon doorbrak zodat we s'middags met een coupe ijs in de zon zaten met een temperatuur van 22°.

Wij komen helemaal bij van maanden stress, zorgen en pijn. Ook al probeerden we altijd een bepaald evenwicht te vinden in ons leven tussen privé en werk, nu beseffen we nog meer hoé ontzettend belangrijk dit is om het leven aan te kunnen. Dus duik ik nu samen met Wim weer voor een avondje onder in het genieten van alle leuke dingen die uitgaan in een badplaats te bieden heeft en wij heffen het glas op onze en jullie gezondheid: Proost!

Nog diezelfde dag...

Na de plechtigheid werden de na de kastverzakking overgebleven glazen gebruikt om de champagne te nuttigen op ons geluk en onze toekomst. Het hapjesbuffet ging er gretig in en iedereen was vrolijk. Ik ook, alleen mijn been wilde niet zo erg mee feesten. Al sinds zaterdagavond ging het s'avonds wel erg raar tekeer van binnen maar ik had wijselijk (achteraf heel onverstandig natuurlijk!) mijn mond gehouden om niet het plezier van vier dagen samenzijn te verpesten en al zeker niet 'onze dag'.

Maar toen de meeste gasten vertrokken waren, biechtte ik Wim toch maar mijn pijn op en besloot ik 'even' te bellen naar de specialist. Zijn secretaresse bezwoor me om onmiddellijk in de auto te stappen om te checken of ik misschien een trombosebeen had. Dus nog in feestkleding reed Wim mij naar de EHBO in Cahors alwaar ik meteen weer op een brancard belandde en iedereen heel paniekerig deed. Uiteindelijk bleek ik inderdaad een trombosebeen te hebben en de cardiololoog gaf me zware injecties mee en bloedverdunnende pillen.

Mijn lieve 'man' zat drie uur lang opnieuw in de wachtkamer in angst dat hij mij opnieuw achter zou moeten laten in het ziekenhuis maar gelukkig liet men mij weer vertrekken onder de voorwaarde dat ik het heel rustig aan zou doen.

Oef, was dat allemaal weer heftig. Maar eind goed, al goed en thuis wachtte de tweelingzonen van Wim ons op en werd het einde van deze enerverende dag toch nog heel gezellig met ons vieren.

T R O U W ....

Als je al negen jaar lang elkaar telkens weer uit het diepste dal weet te halen en er komt opnieuw zwaar weer opzetten, zoals in ons geval dan ontstaat de behoefte om de ander eens vanuit het diepste van je hart te zeggen dat hij/zij héél veel voor je betekent.

In december had ik dat Wim al gezegd toen onze vriend Jan Janssens bij ons logeerde. We vroegen hem toen ook hoe hij als pastoor dacht daaraan vorm te kunnen geven. Wim zou erover nadenken...

Maar in die tijd stond zijn hoofd nog niet naar 'diepere zaken' omdat hij van onderzoek naar onderzoek rende en toen ik ook nog eens op handen en voeten naar huis kwam met een gebroken enkel begin januari, raakte dit alles helemaal op de achtergrond.

Maar eind januari was de onderzoeksperiode voorbij en februari kwam in zicht. Ik zat in het 'complot' met Wim's zonen die mij half februari vertelden dat ze alle drie zouden overkomen voor Pa's verjaardag. Een en een is twee: ik spande mij in om Jan nog in allerijl over te halen om juist dan een ceremonie te organiseren waar de kinderen bij konden zijn. Zo gezegd, zo gedaan!

Zo werd 27 februari onze 'grote dag'. In besloten kring in ons eigen huis met bijna alle dierbaren van Wim om ons heen, zeiden Wim en ik tegen elkaar het 'waarom' van onze relatie. Omdat:

'Eén keer moet het begin zijn, of je wilt of niet,

één keer wil je bereiken wat je in de verte ziet.

Eén keer wil je kiezen, uit alles om je heen.

Eén keer wil je zeggen: er is er voor mij maar één!

dat gevolgd werd door het prachtige gedicht van Hans Andreus: 'Voor een dag van morgen'

Muziek speelt een grote rol in ons leven dus werd het geheel opgeluisterd met: 'Ik hoor bij jou' (Marco Borsato), 'Endless Love (Lionel Richie/ Diana Ross), 'Those two rings' (John vester, 'We are still here' (Venice), 'Als het leven soms pijn doet' (onbekend) en het Ave maria gezongen door Marc Lennon.

Voor mijzelf betekende daarin de tekst in 'we are still here': 'Thank you for holding on even when you were giving more than you were receiving' de meest sprekende van deze dag...

of zoals ik zelf aangaf: 'de man die mij in zoveel dalen terzijde stond en me trouw bleef ondanks alle problemen die zich opstapelden in de moeilijke jaren hiervoor, moest gewoon één keer uit mijn mond horen hoeveel ik van hem houd en hoe ik hem beschouw als mijn 'wederhelft'.

Nu jezelf door het diepste dal van jouw eigen leven gaat lieve Wim, wil ik jouw 'praatpaal' zijn, je maatje in elk moment van twijfel of pijn, zwijgen als je even stilte nodig hebt of je moed influisteren bij elke stap die moeite kost, kortom jouw 'wederhelft' zijn in de tijd die we nu nog samen mogen delen. want:

'Als je wilt,

stuur ik je

een clown van papier

die je tranen droogt

en bij je is

als je weer eens

sterft van onvermogen...'

Wim vertelde vol van emotie over deze laatste maanden samen, waarin hij het zonder mij waarschijnlijk nog veel moeilijker gehad zou hebben.

De tranen vloeiden rijkelijk dit uur vol warme, menselijke gevoelens die werden uitgesproken maar voor Nora was het allemaal een beetje vreemd op een 'feest' en onze schoondochter Sabrina moest dan ook steeds maar weer herhalen dat 'wij huilden van blijdschap' waarop zij heel lief oma een pakje papieren zakdoekjes kwam brengen.

Jan maakte van deze ontmoeting een mooi geheel door ons te wijzen op de 'andere krachten' die ons ook helpen in ons leven. Hij liet ons de ringen doorgeven aan elkaar ten teken van onze liefde.

Wij gaven dit door aan de anderen door te zeggen: 'Niemand kan zich helemaal alleen door moeilijke tijden heen worstelen. Zelfs niet met z'n tweetjes. Wat ons ook helpt, is de warmte en de liefde van al die anderen, kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden én de ongrijpbare kracht die ons door het universum gegeven wordt. Altijd is er ergens wel weer een straaltje licht dat ons verder helpt...'

De 26e feb......mijn 65 mijlpaal

Wat vaker 's nachts wakker liggend vanwege mijn ziekte en bijbehorende hormoonmedicatie (één van de fijne bijwerkingen is wat vaker naar de wc moeten) werd ik reeds om drie uur 's nachts door Janny gefeliciteerd want ook Janny kon de slaap even niet vatten.
Ik was me dus alweer vrij vroeg bewust van dat jaartje ouder.
Redelijk vroeg kwam ook onze kleindochter Nora om het hoekje kijken, kroop erbij in bed en kwebbelde honderduit.
Geweldig natuurlijk dat mijn zoons en schoondochter er waren, evenals Bertil en Saskia, vrienden van mijn oudste zoon maar al jaren ook onze  goede vrienden.
Een verjaardag kan niet beter beginnen, zeker niet nu ik natuurlijk nog niet zo lang wist dat ik ziek ben en de jongens nog niet "live" had omarmd. Paul wel natuurlijk, die was in  Januari al geweest zoals jullie weten.

Na een vrolijke ochtend had Janny de verassing in petto om bij restaurant Venus te gaan eten, een restaurant waar ik graag kom, fijne bediening, goede keuken. We kregen een zijvleugel van het restaurant waar we gezellig gezeten heebn en goed gegeten, uiteraard de taart met vuurwerk tot slot.

Daarna de familie even op sleeptouw genomen door de Lot, on Cahors aangeland bij een brocante en vervolgens richting huiswaarts om de dag te vervolgen in luiheid, spelletje doen, buiten spelen met een radiografisch bestuurbare helicopter, supergezellig en iedereen vermaakte zich.
Als patriarch van het geheel overzag ik het en zag dat het goed was (wie zei dat ook alweer nog meer).
Na een heerlijke verjaardag gingen we we moe maar zeer voldaan naar bed om de volgende dag weer fit te zijn voor de volgende feestelijke gebeurtenis.

Weer op de been..en kijk eens naar buiten!

Zo, we zijn weer een beetje op de been na een griepweek. Ondertussen natuurlijk wel "gewoon" doorgegaan met de andere sores zoals bloedprikken, fysio voor Janny, mijn hormoonprik, trombosebestrijding, afijn...we gaan de draad weer oppakken en dus vrolijk verder bloggend zijn (waren) we aangeland bij 26 feb. , mijn onvergetelijke 65e verjaardag.
Maar kijk eerst eens even mee naar buiten zeg....temperatuurtje van rond de 23 graden met gisteren een uitschieter naar 25. De natuur komt direct tot leven en diverse fruitbomen staan alweer volop in bloei.

Dat was 25 Feb..,26,27 en volgende komen nog..

Ja, een verslagje van de volgende dagen komt nog, we zijn beiden even flink gevloerd door de griep, kon er nog wel even achteraan.

Oma, mag ik bij jullie in bed komen?

Wat een warm begin van mijn verjaardag: gezellig eerst samen met Nora en opa Wim naar het Piratenschip en Ketnet kijken op bed. Daarna warme croissantjes als ontbijt en natuurlijk...cadeautjes! Ik word gigantisch verwend en Nora kan zelfs haar naam schrijven in haar boekje:' Ik vind je lief, oma.' Heel knap.

De dag kabbelt gezellig verder, we kletsen en wisselen de laatste nieuwtjes uit, de telefoon rinkelt vaak, kortom ik voel me echt jarig. Zo'n ouderwetse familie verjaardag zoals ik die sinds 17 jaar nooit meer had meegemaakt nadat ik uit Nederland ben weggegaan...

En terwijl we druk bezig zijn met spelletjes spelen, komen er ineens twee mannen de tuin in stappen en hoor ik Wim's stem: hij ziet zijn tweelingzonen aankomen en vader en Jeroen en Vincent vallen in elkaars armen. Iedereen praat door elkaar heen, de tranen vloeien rijkelijk door alle emoties en of dat allemaal nog niet genoeg is, onthult Jeroen in alle drukte dat hij weer papa wordt en dat in augustus de 9e (!) kleindochter in aantocht is.

Nu we allemaal in een kring staan en al die verrassingen voor heel veel opwinding en plezier zorgen, besluit ik om dan ook maar onze grote verrassing te vertellen. Het zat al in de pen sinds twee maanden maar nu Wim's zonen erbij kunnen zijn, wil Wim mij en ik hem onze trouw beloven in deze voor ons allebei zo belangrijke komende tijden... Het is even heel stil en dan breekt opnieuw de blijdschap door en gaan we eindelijk met z'n allen koffiedrinken. Oef, dat werd tijd. Nora kan haar geluk niet op want zij heeft alle ooms, opa en oma en tante Saskia helemaal voor zichzelf alleen. Maar toch is het Skypen met Karlijn later op de avond

wel even heel fijn.

Daarna mag ze nog lang opblijven omdat we met z'n allen de dag afsluiten met een lekkere raclette maaltijd. Ik ben al een jaartje ouder nu, maar nog een paar uurtjes wachten en dan wordt Wim officieel een echte A.O.W.-er. Hij kan bijna niet meer wachten...

Maar wat Wim niet wist...

De dag zou nog meer verrassingen in petto hebben voor hem. Sinds zijn oudste zoon Paul weer naar huis was gegaan na het weekje 'spoedeisende hulp' in januari, wist ik van hem dat hij weer terug zou komen voor onze verjaardagen samen met onze schoondochter Sabrina en oudste dochtertje Nora. Later bleek ook zijn vriend Bertil met Saskia zijn vrouw mee te gaan komen en als klap op de vuurpijl zouden op zaterdag ook nog de tweelingzonen Jeroen en Vincent overkomen. Ik vraag me nog steeds af hoe het me gelukt is om dit al die weken geheim te houden, maar...het bleef tot het laatste moment geheim.

Het toeval hielp me een handje want toen zij de tuin in wandelden, waren net onze Schotse buren bij ons om even dag te zeggen nu zij weer over waren na de winter. Middenin het gesprek met de buurman hoorde ik Wim ineens uitroepen: 'Jee, mijn zoon en Nora etc. etc.' en daarna vielen vader en zoon elkaar weer in de armen zoals nog maar zo kort geleden. Praten, lachen, huilen, Nora op de arm, cadeautjes, giechelen, elkaar vastpakken en dan...is er koffie! Het werd het begin van een zeer 'rijk' en warm weekend dat we geen van allen meer zullen vergeten!