Zomer 2012 (vervolg)

Voor mijn gevoel heb ik deze zomer geleerd wat uitrusten nu eigenlijk inhoudt. Gewoon minder doen, leuke dingen ondernemen voor jezelf met je man, kinderen en vrienden, geen horloge om, mobieltje in de slaapstand of domweg op kantoor laten liggen, uitslapen, boeken lezen, enfin je begrijpt waarom ik nu moeite heb om weer in mijn ritme te komen. Maar het was heerlijk, vooral de weken met de kleinkinderen om ons heen! Zij maakten het 'afscheid' van ons zwembad tot één groot feest want door de grote hitte brachten we daar de helft van de dag in door! En kijk eens naar deze foto...dan begrijp je meteen waarom Wim langzaamaan ook weer aanhaakt en zin krijgt in de toekomst. Zoveel plezier, zoveel energie, zoveel positieve invloed dat kon niet anders dan doorwerken naar zijn gezondheid.
De laatste uitslagen bewijzen het: hele lage PSA-waarde en als klap op de vuurpijl vertelde de uroloog ons ook nog eens dat hij pas in februari hoeft terug te komen voor de volgende contrôle!!!

Dus groeit de hoop op toch nog wat jaren samen en vooral nu er ook nog eens twee prachtige kleinkinderen bijkwamen in augustus: kleindochter Vayenn bij Manon en Jeroen en kleinzoon Dex bij Anniek en Maurice. De laatste maakte het tiental vol maar dan wel als ...1e kleinzoon. Gelukkig konden we Vayenn al op Skype bewonderen en Dex op een foto op mijn mobieltje maar het blijft wrang om deze hummeltjes niet al meteen na hun geboorte in onze armen te kunnen sluiten.

Het zat maandenlang in de planning om nu begin september naar Nederland te gaan om eens lekker al die laatstgeborenen van de laatste drie jaar in onze armen te houden want vijf van je kleinkinderen niet kennen doet heel erg pijn en voelt heel verdrietig. Maar opnieuw maakt het leven ons het niet mogelijk want sinds twee weken zijn we langzaam aan het 'moven' en afgelopen zaterdag kregen we de sleutel van ons nieuwe huis. Daar gaat dus ons budget nu aan op, en ondanks onze wens om met een verhuizer over te gaan zit ook dat er niet in want die zijn zo schandalig duur dat we nu dus zelf met huurbusjes en twee dagen een kleine vrachtwagen over zullen gaan in de komende drie weken.

Dus maar goed dat ik uitgerust ben want dat is een marathon van jewelste. Gelukkig hebben we een 'mannetje' kunnen inhuren die ons komt helpen en ook wat vrienden hebben hulp aangeboden. Verder hebben we royaal de tijd gehad om ons quantum spullen wat in te dammen en ik voelde me op het laatst net Sinterklaas nu zoveel spullen zoveel mensen hebben blij gemaakt.

Voor alle zekerheid hierbij even ons nieuwe adres:

           Le Bois d'Anglars'
           46140 ANGLARS-JUILLAC

en misschien leuk om te weten; we wonen nu tien minuten dichterbij Nederland!!

Na de verhuizing horen jullie meer. Voorlopig ga ik even uit de lucht en oh ja, naar Nederland komen we echt zo snel mogelijk want deze oma heeft heimwee naar babyluchtjes, kinderprietpraat, kinderliedjes en zo al meer. Of gewoon weer een rondje fietsen samen met Liselot bijvoorbeeld.

Voor de haring hoeven we sinds kort ook al niet meer terug te komen want geloof het of niet maar in Prayssac (5 minuten ver) staat elke vrijdag bij de supermarkt nu een Hollandse visboer. Dat hadden we een jaar geleden nog niet voor mogelijk gehouden, maar Wim doet nu op vrijdag maar wat graag boodschappen, dat begrijp je wel.

Maar dat kan dan op z'n vroegst eind december of begin januari want eerst moet ik weer onder het mes om alle metalen pennen uit mijn enkel te laten verwijderen en ook mijn ooglid moet omhoog getrokken worden want dat wil niet meer open s'morgens. Dus dat wordt weer even ziekenhuis en revalideren rond die tijd. Maar omdat ik daarna toch niet kan werken, kunnen we misschien dan de reis aanvaarden als God het belieft.

Ik grijp weer naar mijn plakband, schaar en verhuisdozen en hoop op jullie morele steun op afstand voor deze gigaklus. Maar 'alles sal regkom' nietwaar?