Tijd voor een feestje...

Afgelopen zondag hebben we een aantal van onze vrienden eens lekker verwend met hapjes, drankjes en een heerlijk buffet. Zij hadden ons in de eerste maanden van Wim's ziekte en mijn ongeluk op handen gedragen en daarvoor wilden wij hen bedanken. Helaas kon een van de echtparen er niet bij zijn omdat zij middenin een verhuizing zitten die toch al vertraagd is door alle regen van de afgelopen weken terwijl hun huis 15 mei definitief verkocht wordt. En ook jammer dat de oudste zoon van Wim er ook niet even bij kon zijn dan was de club van 'spoedeisende helpers' compleet geweest! Maar daarom nog even op de weblog ook aan Paul een dikke zoen en symbolisch de rode roos voor Sabrina, die alle vrouwen hiervoor zondag kregen...

Het was een feestelijk begin van een wat rustiger weekje dan anders omdat de Fransen op 8 mei niet werken en ik dus ook een lang weekeinde had. Gisteren gingen we dus op ons gemak naar Montauban naar de cardioloog voor mijn echo-doppler-contrôle van de trombose. Die is nu bijna helemaal weg en daarom mocht ik van hem stoppen met de bloedverdunners. yes, ik sprong een gat in de lucht! Ik moet nog wel dit hele jaar de steunkousen blijven dragen omdat de pinnen nog in mijn been zitten en de bloedcirculatie dus altijd weer 'raar' kan doen, maar toch. Zonder medicijnen is al zo'n luxe.

Verder is Wim de afgelopen week ook naar Montauban geweest voor een afspraak bij de oncoloog. Die gaat hem nu behandelen met een medicijn dat de botten weer 'repareert' na de 'aanval van de kankercellen' die door de therapie al buiten werking zijn gesteld. Gelukkig kan die behandeling per infuus aan huis gebeuren: de wijkverpleegster komt dan een uur in huis en dit eens in de drie weken, drie maanden lang. Natuurlijk geeft dit weer spanning maar ik vind het wel verbazingwekkend hoe de behandeling van al deze zaken de laatste jaren in raketvaart vooruit is gegaan. Bovendien zijn de specialisten in de kliniek waar Wim behandeld wordt allemaal heel erg attent en krijgt hij steeds zeer duidelijk antwoord op al zijn vragen. Ik stond paf van bewondering deze keer want het spreekuur van deze man was al uitgelopen tot kwart over zeven en toch nam hij nog alle tijd voor ons.

Wel had Wim een andere tegenvaller: op 200 m. voor de kliniek ging hij met zijn voet tot op de bodem van de auto met het versnellingspedaal. Gelukkig kon hij te voet naar de kliniek en heb ik alles afgehandeld met de hulpdienst die de auto nu in Montauban bij Mercedes heeft gebracht. Gisteren kwam hun diagnose en die was minder 'menselijk' dan die in het ziekenhuis: 1500 € reparatie. Nou mooi niet dus, en nu gaat Wim hem ophalen met een buurvrouw met Nissan four wheel drive om hem naar onze eigen garage te brengen. En dan maar duimen dat die nog met een oplossing kan komen die minder pijn doet in de portemonnee. Maar alles sal regkom! We hebben al voor veel hetere vuren gestaan.