Vanmorgen was het dan eindelijk zover: de wijkverpleegster kwam Wim thuis een infuus toedienen met het medicijn tegen de metastasen of liever dat de metastasen weer 'repareert' na de aanslag van de kankercellen. Hij had er erg tegenop gezien en de spanning was de laatste weken te snijden, maar nu was het D-Day!
Céline is een ferme, maar ook lieve vrouw die hem in dat soort momenten er doorheen sleept met tact, uitleg, humor en veel aandacht. Zelf moest ik even naar de huisarts terwijl zij bij hem was en toen ik thuiskwam, was de klus geklaard. Bleek ze zelfs op haar vrije dag gekomen te zijn... Dan valt je mond toch open van verbazing over zoveel empathie.
Ik had de rest van de dag grotendeels voor mezelf en alleen in de namiddag twee klanten aan huis dus kon ik Wim goed in de gaten houden. Want na die akelige bijsluiter met opsomming van alle (eventuele) bijwerkingen wilde ik niet al te ver uit de buurt zijn.
Tot nu toe gaat het redelijk goed, behalve pijn in de botten her en der en een beetje koorts. Maar de rest van de week zal ons meer vertellen over het effect. Samen hebben we een naam bedacht voor dit middel dat als een soort 'lijm' te werk gaat. Morgen even een dag pauze en dan vrijdag de maandelijkse hormoonprik.
Gisteren waren even op ziekenbezoek bij onze Schotse buurvrouw die...gevallen is en net zoals ik met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht werd maandag. Bleek ze op dezelfde afdeling te liggen als ik nog geen vijf maanden geleden. Gebroken schaambeen en heel veel pijn. Al met al leven we dus regelmatig in 'ziekenhuissferen', vandaar de titel.
Dan besef je dat je elke dag dat je gezond rondhuppelt tot een succes moet maken, moet leven in volle glorie.
Dat doen wij dus ook en daarom hebben we, nu de zon weer terug is van weggeweest, plantjes gekocht, zout voor het zwembad dat weer mag draaien en kussentjes voor in de stoelen die Wim heel leuk blauw geverfd heeft. Lang leve de zomer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.