Niet van de aardbodem verdwenen...

Maar wel veel evenementen die ervoor zorgden dat wij even 'uit de lucht' waren. Wim en ik hadden weliswaar onze verhuizing tot het laatste moment geheim gehouden om als 'surprise, surprise' ineens aan te kondigen dat wij naar zonniger oorden waren vertrokken, maar bijna drie maanden zonder nieuws van onze kant is wel een beetje erg lang.

Alleerst dus die verhuizing: voordat ook maar iemand mocht denken dat verhuizen een hobby van ons is. In de verste verte niet! Maar met een onaf huis en veel niet ingeloste beloftes van de eigenaar die ons tot wanhoop dreven, besloten wij van twee kwade oplossingen dan nog maar de beste te kiezen. Dus in plaats van zelf veel geld te investeren in het huis hebben we dat budget gebruikt om naar elders te moven en het daar gezellig te maken. het blijkt nu de beste beslissing sinds jaren te zijn geweest en dat leid ik af uit het feit dat mijn hart een sprongetje van blijdschap maakt als ik de heuvel op kom rijden en als ik Wim fluitend over het erf zie scharrelen, bezig met een van de klusjes die van dit heerlijke huis 'ons paleisje' gaat maken. Kon hij vorig jaar bijna nooit iets afmaken omdat er weer een stuk gereedschap onvindbaar was in de opgestapelde dozen of domweg in de schuur van een kennis opgeslagen, nu heeft hij overal plek voor alle activiteiten tot en met een heus eigen schildersatelier...als dat niet chique is?
Deze verbouwde oude boerderij ligt middenin de velden en alleen op verre afstand zien we enkele huizen van buren. Maar een praatje maken in de tuin is er niet bij want daarvoor zitten we te ver uit elkaar. Vrijheid, blijheid dus en dat is ook voor de hond natuurlijk een aards paradijs. Duidelijk dus geen huis voor jonge gezinnen maar voor deze twee 'oudjes' een prima stek...

Nu ik zo zit te schrijven met het raam wijd open, de zon nog stralend aan de hemel en met een temperatuurtje van zo'n 23 graden besef ik dat dit inderdaad de plek is waar ik en wij kunnen bijkomen van alles wat we meemaken. Sowieso met mijn werk dat toch altijd draait om de minder leuke kanten van iemands leven. Maar ook om alle stress van me te laten afglijden wanneer ikzelf periodes zoals nu beleef.

In juli was ik al een keer met spoed naar Nederland afgereisd omdat mijn moeder werd opgenomen in het UMCG. Ik verzorgde haar 12 dagen thuis en ging toen snel terug om Wim te helpen met inpakken van alle verhuisdozen. Ondertussen werd haar toestand er niet beter op en dus was het maar goed dat wij samen begin september opnieuw naar Nederland gingen. Samen met de thuiszorg en de artsen probeerde ik haar thuis te laten blijven en toen wij vlak na het huwelijk van Wim's jongste zoon terugkeerden naar Frankrijk vreesden we al dat het toch geen haalbare kaart zou zijn. Inderdaad, op 2 oktober moest ik in allerijl het vliegtuig nemen om opnieuw bij haar te zijn nu nadat ze tot tweemaal geopereerd werd in 24 uur tijd vanwege een gebroken heup. Weer negen dagen van huis, al mijn werk opgeschoven, en geen tijd om hier in de nieuwe streek vol gas er tegenaan te gaan om bv een nieuwe praktijk op te starten. Maar gek genoeg, lukte dat voor een deel toch nog en nu sta ik dus aan het begin van een nieuwe periode hier in de Tarn.


Maar mentaal waren het zware maanden, vooral omdat er op de achtergrond zich nog een dramatisch gebeuren afspeelde: mijn ex echtgenoot en vader van mijn kinderen overleed totaal onverwacht op 16 augustus. Ex toch? Ja maar dat betekent nog niet dat je niet geraakt kunt zijn door zoveel verdriet om zoveel gemiste kansen in het leven...  Bovendien is het voor elke ouder vreselijk moeilijk om te voelen hoe zijn of haar kinderen verdriet hebben en doordat ook zijn laatste wil was om mij verre van hem, en dus ook onze kinderen te houden, kon ik alleen maar heel verdrietig en machteloos alleen 'via de sterren' bij hen zijn.
Gelukkig hielp de drukte van de verhuizing een beetje om mijn gedachten te verzetten en dit verdriet om hen opzij te schuiven. Maar ook de enorme stress om mijn toekomst op financieel gebied.

Wim heeft het allemaal lijdzaam ondergaan en deed er alles aan om het leven voor mij toch nog enigszins rustig te houden. Maar zoals zo vaak komt een ongeluk niet alleen: vanaf de verhuizing zaten we eerst zeven weken zonder internetverbinding en telefoon en juist toen ik vorige week mijn achterstallige mails, post etc. wilde wegwerken, crashte ook nog mijn computer!

Maar ondertussen ben ik weer vol goede moed voluit aan de slag. Bovendien gebeuren er ook hele fijne en positieve dingen. Zo ben ik sinds de afgelopen week officieel toekomstig AOW-er geworden en dat is alvast een rustgevende gedachte: dat ik na 19 jaar onafgebroken knokken voor mijn financiële bestaan er alvast een klein stukje zekerheid komt. Maar vooral, Wim houdt zich staande en probeert nu samen met mij hier ook een gezonder leven te beginnen met meer beweging, gezonder eten, van de natuur genieten en dat alles in dit 'sweet, sweet home' met 'every day an apple keeps the doctor away!'... We houden de moed erin, ik heb goede reacties op mijn lezingen over ouder worden en Alzheimer-communicatie, ik vertrek volgende week voor een weekje naar Nederland om proef te draaien met het lesgeven aan groepen Nederlanders die met pensioen gaan, er staan al 4 trainingen voor volgend jaar geboekt, enfin we redden het wel.

Vandaar dit teken van leven: het was en is nog steeds hectisch maar we leven nog en vol goede moed dat er betere tijden op ons liggen te wachten misschien. Dat we in dit alles elkaars maatjes zijn, is wel het mooiste cadeau van mijn leven en maakt van mij een RIJKE vrouw! Elkaar weten vast te houden in barre tijden is natuurlijk de garantie dat we, als ik straks eventueel écht met pensioen zou kunnen gaan, zeker met elkaar daarvan zullen genieten. Op de dag dat de postbode de brief met dat bericht uit Parijs in de brievenbus gooit, kan ik eindelijk, eindelijk, mijn angst om ten onder te gaan definitief vaarwel zeggen. Maar tot zover ga ik dus nog maar even stug door met keihard werken. Met in gedachten: 'alles sal regkom!'