Ziekte zet je hele leven op z'n kop. Tot in de kleinste details. Dingen die normaal lijken voor ons allemaal worden plotseling bijzonder of onmogelijk.
Zo dachten Wim en ik vier jaar geleden toen we ons huidige huis huurden dat we hier samen heel oud zouden worden en dat we volop zouden mogen genieten van deze prachtige plek middenin de natuur tussen wijngaarden en bossen. Het zwembad maakte de droom helemaal af en we accepteerden deze 'bonus' graag omdat we er ook onze kinderen en kleinkinderen in gedachten in zagen zwemmen elke zomer.
Aan die droom kwam de afgelopen winter een einde. De zes weken in de rolstoel gaven mij de kans om te zien hoe Wim door zijn ziekte veel minder krachten heeft dan voorheen en dus besloot ik voor mezelf dat ik onder geen voorwaarde wil dat hij zich te veel inspant om hier de tuin bij te houden. De tuin in Cénac is heel groot, maar vooral moeilijk bij te houden door de terrasachtige ligging. Voeg daarbij het onderhoud van het zwembad gedurende de vier, vijf zomermaanden en dan begrijp je dat ik hem al dat werk wil besparen. Even dacht ik nog dat ik dan een tandje bij zou kunnen zetten, maar door de enkel met 7 metalen pinnen erin kan ik nu ook niet meer op een hellend vlak staan met zwaar tuingereedschap.
Wim accepteerde gelukkig mijn idee om een ander, net zo mooi gelegen huis te gaan zoeken. Zodoende bekeken we een aantal huizen her en der verspreid in de Lot de afgelopen manden en tot ons geluk vonden we onlangs een heerlijk huis met een geweldig uitzicht op niet meer dan 6 minuten rijden van onze huidige plek. Rustig gelegen aan een bosrand (dus weer reeën in de tuin), veel grond rondom maar nu grasland dat gedeeltelijk ook nog bijgehouden wordt door een boer uit het dorp voor het hooi, genoeg ruimte voor kantoor en logeerkamers en heel goed verbouwd in de afgelopen jaren. We zijn er erg verrukt over omdat het én de problemen van het werk in de tuin oplost en ons toch de gelegenheid biedt om veel bij het oude te laten. We hoeven niet van huisarts of wijkverpleegster ve veranderen, we houden al onze adresjes zoals die van winkels, kapster, boekwinkel, en terrasjes in de buurt. Onze kennissen en vrienden komen niet veraf te zitten, kortom ons leven blijft grotendeels hetzelfde zodat we niet het gevoel hebben om weer helemaal opnieuw op te starten. Geniaal dus.
Om jullie alvast een indruk te geven hierbij de eerste foto's:
(dit is het uitzicht vanuit de grote woonkeuken (deur met luiken)
(dit is de achterkant van het huis met dit stuk land erachter):
We maken nu al woeste plannen en Wim wil er een 'hut' bouwen voor zichzelf waar hij kan schilderen bijvoorbeeld. Ik heb mijn nieuwe, berede gasfornuis met wokpit uitgezocht en reken maar dat we samen daar heel wat lekkere gerechten mee gaan maken.
Op 1 september krijgen we de sleutel en kan het overhuizen beginnen. Hoe we dat 'versieren' moeten we nog bedenken want in principe zijn we maar met zijn tweetjes. Maar nu de afstand zo klein is, hoop ik dat we al heel veel spullen met onze eigen auto's en een huurbusje van de supermarkt kunnen overbrengen en dan kan zo rond de 18e september de verhuiswagen komen om onze resterende spullen tien minuten verderop af te leveren.
De aanleiding voor dit alles was bitter maar we krijgen er nu plezier in en in gedachten zie ik ons al lekker wonen in de heuvels achter Prayssac. Oh ja, nu nog ons nieuwe adres:
Janny & Wim Douw (van Liempd)
'Le Bois d'Anglars'
46140 ANGLARS-JUILLAC
mail Wim: wim.douw@wanadoo.fr
mail Janny: vanliempd@sfr.fr
telefoon Wim: 0033+ 6 52 74 15 55
telefoon Janny: 0033 + 6 17 48 80 06
als het vaste telefoonnummer verandert dan zullen we jullie daarvan op de hoogte stellen.
Welkom dus voortaan in Anglars Juillac; de koffie staat klaar voor jullie!
P.S. wie nog een keer wil genieten van lekker luieren aan de rand van ons zwembad moet voor 1 oktober afreizen. na die datum wonen wij niet meer in Cénac...
dinsdag 24 juli 2012
VAKANTIE IN
P O R T U G A L … 20 JULI 2012
Elk land kent
zijn eigen kleuren, geuren, geluiden en karakter. Vandaag is de laatste dag om
al die indrukken op te slaan in ons geheugen en ik ben net terug van een
wandeling in de bossen rondom ons heen. Heel apart om over grote granieten
rotsblokken te lopen die in de oudheid omhoog geduwd zijn tijdens hevige
aardbevingen en die nu de rijkdom van dit landschap vormen en tevens als
grondstof dienen bij de bouw van de prachtige huizen die de Portugese
emigranten bouwen bij terugkeer naar hun vaderland na een werkzaam bestaan in
Frankrijk of elders in Europa.
Twee weken lang
hebben wij genoten van al die nieuwe indrukken en hebben we heel wat kilometers
afgelegd om het binnenland van Portugal te leren kennen. Hoogtepunten waren de
tocht naar La Serra de Estrela met Torre op 2000 m. hoogte, een dag in Coïmbra
en de prachtige tocht langs de rivier de Douro met alle wijndomeinen op de
heuvels eromheen.
Maar het was ook
een ontdekkingstocht qua emoties: heerlijk om Wim in de auto weer te horen
zingen, hem een geheugenkaartje vol foto’s te zien maken van de magnifieke
kathedraal van Burgos, zijn ogen te zien oplichten bij leuke ontmoetingen,
grapjes van hem te verdragen enfin eindelijk los van alle zorgen van deze
laatste maanden. Er is dus nog plaats voor ‘andere zaken’ dan alleen maar DE
ziekte.
Een glaasje Porto
deed de rest en zo konden we ook eens in alle rust s’avonds op het koele terras
ervaringen delen en ons hart bij elkaar neerleggen.
Ik voel dat we de
accu weer opgeladen hebben. We zien uit naar de verhuizing, (zie volgende aflevering binnenkort) naar het huis waar
we samen nog lang van hopen te mogen genieten maar dat in elk geval het
dagelijks leven wat makkelijker zal maken voor ons beiden. Geen groot tuinonderhoud
en ook geen zwembad meer met al het extra werk. Maar het betekent wel
plannetjes maken en ook daarmee zijn we hier al volop bezig geweest: de auto
zal morgenvroeg als souvenir een paar prachtige planten en boompjes meenemen
als bagage en ook … een paar prachtige ramen compleet met kozijn die een
Portugese buurman hier in het wijkje wilde weggooien evenals een leuk metalen
tuinhek. Wim zag zichzelf als knutselen en bouwen, dus gaat de achterbank vanavond omlaag en
stouwen maar!
Het maakt me heel
blij. Wim die plannetjes maakt voor de tijd die voor ons ligt. Ik besef heel
goed dat zijn lichaam niet meer altijd wil luisteren naar wat hij graag zou
willen, dat het hem nu regelmatig plaagt met heftige pijnen door de infusen met
bottenspul’, maar zijn koppie denkt weer
aan de toekomst, onze toekomst…
Dus vertrekken we
morgen in alle vroegte richting Frankrijk met het idee om, zodra het kan weer
op vakantie te gaan samen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
