Na alle regen is hier dan eindelijk de zomer echt doorgebroken en kunnen we volop naar buiten om van de zon te genieten. Heerlijk die warmte die je lichaam binnendringt en je opwarmt. Ook al staat nota bene deze tekst letterlijk op mijn visitekaartje: 'de zon verbergt zich achter de regen...' toch is het héél anders wanneer je zelf die stortbui volop over je heen krijgt. Denk dan nog maar eens aan die 'verborgen' zon. Die lijkt dan ver weg.
Daarom helpt het als de zon in het echt even om de hoek komt kijken. Dan kun je er niet omheen dat hij er is. En behalve je huid, warmt ook je hart weer op. Daarom is deze zomer een bijzondere zomer. Ik besef meer dan ooit tevoren dat het een 'speciale' zomer is voor Wim en mij. Enkele maanden geleden waren we zo bang om zelfs deze zomer niet meer samen te beleven: nu staan we op het punt om heerlijk twee weken vakantie te gaan vieren in Portugal. Hoog in de bergen op een uur afstand van Porto. De zon voelen, van elkaar genieten zonder telefoon, afspraken, dossiers, post, of brandweer oproepen. Weg van dokters, verpleegsters en apotheek. Gewoon 'Carpe Diem', bij elkaar zijn, lekker eten, van het uitzicht genieten, naar elkaar luisteren in de stilte van het moment...
Sinds kort besef ik hoe de ziekte van Wim ons nog veel dichterbij elkaar heeft gebracht. Nu de barrière van de tijd is weggevallen, praten we makkelijker over dingen waar we vroeger of de tijd niet voor namen of die we voor onszelf hielden (omdat dat altijd nog wel eens gezegd kon worden). Nu leven we in het 'hier en nu' en is elke dag een cadeau. En een cadeau wil je toch niet kapot maken? Dus koesteren we elke dag van onze bonustijd. Ik zelf heb de angst overwonnen en ben blij met alle tijd die ons gegund wordt. Ik verwacht niets en krijg daardoor alles wat je maar verwachten mag.
Uiterlijk lijkt alles nog hetzelfde maar tegelijketijd is alles veranderd in die korte tijd. Ik maak nu tijd vrij om te leven, om 'nee' te zeggen tegen een afspraak als Wim volgens mij prioriteit verdient, we plukken de dag en genieten vaker van een capuccino op een terras. Alle kleine dingen krijgen weer de aandacht die ze altijd zouden moeten krijgen. Zo koesteren we onze tijd samen, mijn MAATJE en ik...
We hebben ook knopen doorgehakt die de kwaliteit van ons leven nog verder zullen gaan vergroten, maar daarover meer na onze vakantie. Van 6 - 20 juli zijn wij dus afwezig. Wordt vervolgd!
Wij wensen jullie allemaal ook een hele fijne zomer en voor de twee aanstaande ouders, Jeroen en Manon en Maurice en Anniek alvast sterkte bij de laatste loodjes van de respectievelijke zwangerschappen van hun tweede spruit. We hopen dat er twee hele lieve kleinkinderen in aantocht zijn die we graag zouden willen bewonderen binnenkort.
