Wat ben ik blij dat ik geen glazen bol heb waarin ik in de toekomst kan kijken. Na deze afgelopen decembermaand weet ik dat heel zeker. Schreef ik dat het zwaar was geworden om mijn moeder goed te begeleiden, haar laatste levensfase is daarna in een nachtmerrie veranderd die zelfs de beste scenarioschrijver niet had kunnen verzinnen.
Terwijl ik bij thuiskomst half november onmiddellijk het traject voor 24-uurszorg thuis probeerde op te starten, gebeurde er daar in het hoge Noorden hele vreemde zaken. Via mijn werk in de ouderenzorg ben ik goed bekend met het fenomeen financieel misbruik van ouderen, maar de manier waarop dit rondom mijn moeder heeft plaatsgevonden slaat alle records. In de drie weken na mijn vertrek uit Nederland is er door buren, huisarts, maatschappelijk werkster en geïnteresseerde notaris een cordon sanitair om mij heen gelegd dat mij compleet buiten spel zette als mantelzorger en vertrouwenspersoon. Met als dramatisch gevolg dat mijn moeder uiteindelijk ook zelf niet meer de zorg heeft gekregen op de manier zoals ze dat zelf het liefst gewenst had en dat zij in de psychose gestorven is waarin ze door haar zware ondervoeding in terecht was gekomen. Daar hebben deze buitenstaanders voor een deel geen notie van genomen en anderzijds hebben vooral de buren en de notaris er hun financieel gewin door veilig gesteld.
Begin december ontdekte ik per ongeluk dat mijn moeder was opgenomen in het regionale ziekenhuis van Dokkum. Al bij mijn 1e telefoontje kreeg ik te horen dat men mij geen informatie mocht geven over haar situatie, terwijl ik in de wilsbeschikking haar vertrouwenspersoon was. Pas na uitleg over mijn situatie als emigrante op lange afstand en de ziekte van mijn man werd de verpleegster ietsje menselijker en werd mijn vraag of wij naar Nederland moesten afreizen netjes beantwoord.
Toen we 2 dagen later voor de deur stonden van mijn moeders huis bleken de sloten veranderd...
In het ziekenhuis werd ik niet tot het bed van mijn moeder toegelaten. Twee dagen later in het hospice kwamen wij met moeite over de drempel voor een gesprekje met de leidinggevende. Beloftes om te bemiddelen werden niet ingelost. Steunpunt ouderenmishandeling wist niets beters te melden dan dat ik me maar moest verstaan met de buurvrouw die wél dagelijks aan het sterfbed van mijn moeder zat. Wim en ik verhuisden ondertussen van het ene adres naar het andere, onderwijl trachtend om alsnog toegang tot mijn moeder te krijgen. Uiteindelijk heb ik een groot boeket bloemen met mijn afscheidskaart aan haar afgegeven aan de voordeur van het hospice. Een hospice dat duidelijk aangeeft op hun website dat 'ze er zijn om het leed van patient én familie te verlichten.' Alleen hebben wij er zelfs geen kopje koffie gekregen terwijl toch heel duidelijk was voor elke buitenstaander dat er zich een tragedie afspeelde. Maar zij wisten niets beters te doen dan de buurvrouw als een 'heilige', toegewijde vrouw toe te laten bij mijn moeder, mij daardoor in de diepste vertwijfeling achterlatend op straat.
Zo overleed mijn moeder op de zondag na onze overkomst zonder dat we elkaar nog hebben gesproken of geknuffeld... Ik zag haar pas weer terug in het mortuarium omdat de begrafenisondernemer zich wel hield aan zijn belofte om me toe te laten. Alleen moest hij toestemming vragen aan de buren of ik toegang zou krijgen tot de begrafenis van mama. Hoe raar kan de wereld in elkaar steken als er geld in het spel is...
Haar begrafenis werd waardig ondanks alle onwaardige zaken die er zich achter de schermen afspeelden. Dezelfde middag ontving nl. mijn notaris het bericht dat er 4 dagen voor haar opname nog een notaris aan het ziekbed van mijn moeder thuis is geweest die een testament heeft opgemaakt waarin iedereen bevoordeeld wordt, hijzelf incluis, en ik als enige dochter onterfd ben.
Na alle bizarre avonturen en obstakels die ik in mijn leven al ontmoet had, ontbrak dit sensationele maar oh zo pijnlijke hoofdstuk nog. Vooral het ontkend worden als kind doet enorm pijn, maar was uiteindelijk ook de bevestiging van dat wat al een heel leven als een rode draad door mijn leven heeft gelopen.
Daar sta je dan buitenspel gezet: wat te doen? In de eerste dagen erna waren we flabbergasted maar ook strijdbaar. Dit onrecht moest bestreden worden. Maar na zo'n tien dagen van informeren, overleggen, bestuderen, bespreken met juristen en alle vermoeidheid en stress die daarbij om de hoek kwam, besloot ik bij terugkeer in Frankrijk om dit testament maar te accepteren als de zoveelste klap in mijn gezicht. Waar zou ik de energie vandaan moeten halen en de financiën om dit aan te vechten?
Maar na 2 weken rust en vooral op aandringen van de man voor wie ik het niet had willen doorzetten vanwege alle stress die voor hem niet zo gunstig is, overtuigde juist Wim mij er zelf van dat hij liever had dat ik er wel voor ging.
Nu zitten we dus in de fase van overleg en voorbereiding met mijn advocate om dit gewrocht van een testament wél aan te vechten. Het vieze spel dat hier gespeeld is, moet met het zwaard in de hand bestreden worden. Teveel ouderen in onze maatschappij worden juist in die laatste, fragiele periode van hun leven benaderd door dit soort aasgieren die hun slag nog snel even willen slaan.
We hopen dus dat de kantonrechter ook de context goed zal willen bestuderen om bij hoge uitzondering dit testament dus wel te annuleren en mij mijn rechten als erfgename weer terug te geven. Wordt dus vervolgd...
Maar we kunnen dit nu ook aan, want ondertussen is het ontzettend goede, lang verwachte nieuws van het pensioenfonds gekomen dat ik vanaf deze maand een weduwepensioen zal gaan genieten. Dat is na 20 jaar knokken om te 'over'leven nu eindelijk de deur wijd open naar 'gewoon' kunnen leven zoals iedereen met een vast inkomen. Net nu ik volgende week 65 jaar wordt, kan ik dus voortaan ook zeggen dat ik een 'gepensioneerde' ben. YES. Dat voelt zo goed. Wat een opluchting, wat een bevrijding. Voortaan kan ik me als een vrij mens gedragen en hoef ik voor niemand meer struisvogelpolitiek te spelen omdat het anders verkeerd voor me zou kunnen uitpakken. Dit gaat mijn hele leven veranderen. Ons leven, want de opluchting bij ons allebei is enorm na zes maanden wachten en steeds maar weer andere papieren opvragen en sturen. Nu zijn we dus voortaan een gepensioneerd stel.
Ik blijf wel werken maar kan voortaan dat kiezen waar ik het meeste plezier aan beleef. Workshops, lezingen en boeken schrijven. En dat betekent voortaan vaker samen zijn en meer dingen kunnen ondernemen met Wim. Bij sommige jobs kan hij met me meegaan en combineren we het nuttige met het aangename.
Daarom ben ik blij dat zijn gezondheid, die in december en januari sterk achteruitging nu ietsje beter lijkt te gaan. Al dat reizen en al die verchillende bedden veroorzaakten veel pijn en oververmoeidheid bij hem waardoor hij zelfs bijna niet meer kon lopen. Ik zeg het dus nog voorzichtig want met kanker weet je het maar nooit... Maar hij straalt weer en zoals nu toch wel iedereen weet, is 'the spirit of the mind' ontzettend van invloed op 'the body'. Ik hoop dat de bloeduitslag binnenkort weer een normale PSA waarde zal laten zien, dan heeft ook hij zijn strijd weer gewonnen. In ieder geval gaan we eerst volgende week de kurk van de fles laten knallen ergens aan de Côte d'Azur waar we mijn 65e verjaardag zullen vieren. Het begin van een nieuwe levensfase die ik vol goede moed inga samen met mijn maatje.
