STA OP TEGEN KANKER...

Vanavond staat een deel van de Nederlandse bevolking weer even stil bij de gigantische impact die de diverse vormen van kanker heeft op de patiënt én...zijn of haar omgeving. Voor allen die hiermee ta maken hebben of die zo'n belevenis achter de rug hebben, zal dit een avond van herkenning worden. Maar waar ik stiekem ook op hoop is dat dit soort uitzendingen een tipje van de sluier zal oplichten voor iedereen.

Drie jaar na de klap van de diagnose 'uitgezaaide prostaatkanker' en de omwenteling die dat teweegbracht in ons leven op alle vlakken, moet ik nl. met pijn in mijn hart constateren dat 'men' reageert zoals bij zoveel zaken in het leven die 'pijn' doen. Wanneer iemand sterft, is men vaak omringd met liefde en aandacht. Tijdens de laatste fase, nog een aantal maanden na het overlijden en soms zelfs een jaar (!) lang. Maar vaak zegt men na zo'n zes maanden al tegen een collega of vriendin: 'Kom op joh, het leven gaat verder' op een toon die het die ander niet meer toelaat om nog een keer over zijn verdriet en gemis te praten.

Iedereen roept bij aanvang van het zware ziekteproces hetzelfde: 'Kop op man/meid. Niet bij de pakken neerzitten, knokken hoor!'  Ook dan wordt er in de eerste zes maanden intens meegeleefd. Iedereen is in de ban van die ene grote angst: 'Het zal toch niet zo zijn hè? Hij/zij zal toch niet sterven binnenkort...'  

Maar hoe wrang ook, als die persoon dan knokt, door het diepste dal van zijn/haar leven gaat, de zware behandelingen moet ondergaan met alle bijwerkingen die absoluut geen pretje zijn en daardoor 'succes' boekt dan blijkt dat het stadion met fans langzaam leegloopt. Slechts een enkeling blijft trouw op de tribune zitten en moedigt de zieke van tijd tot tijd nog aan. Geeft eens een schouderklopje of vraagt simpelweg of het nog wel gaat. De ziekte is dan 'gewoon' geworden blijkbaar in het hoofd van die anderen.

Maar deze ziekte wordt nooit GEWOON! Hij is er altijd. In alle omstandigheden. Ook op vakantie, ook tijdens een lekker avondje uit eten. Het is een sluipmoordenaar die telkens van positie verandert. Net als je denkt, nu gaat het de goede kant op, trekt hij de trigger weer over en klinkt er een schot in de lucht. Je kunt dus nooit achterover leunen en 'gewoon' leven. Bij elke bloeduitslag tikt je hart een ronde harder, bij elke onderzoek bij de specialist vors je naar de waarheid achter de woorden die gezegd worden. Je weet nu wat een man als Sven Kramer of een vrouw als Ireen Wüst voelt wanneer hij/zij als eerste over de finish komt bij de Olympische Spelen want jij voelt die euforie ook bij
de woorden van de dokter die je vertelt dat de behandeling is aangeslagen toen je dacht dat het deze keer compleet foute boel was. ..

Je leven verandert in een rollercoaster. Daar leer je wel mee om te gaan. Ons leven is geen aaneenschakeling van drama. Integendeel! Juist die realiteit aan het overgeleverd zijn aan het lot maakt dat je van elke dag, elk uur meer profiteert dan ooit tevoren in jouw leven. We weten nu uit ervaring dat het enige dat echt telt in het leven de warmte en de liefde tussen mensen is. Waar we maar kunnen werken we mee aan de bevordering van quality of life, juist voor die groepen die dat niet meer zelf kunnen verwezenlijken zoals bij Alzheimer patiënten en Wim momenteel bij Cancer Support France dat Engelstalige kankerpatiënten begeleidt in Frankrijk. Voor een emigrant is ziek zijn in het buitenland nl. soms extra zwaar.

Ook in ons privé leven heeft de ziekte voor verandering gezorgd: samen beseffen we hoe goed we het hebben getroffen dat wij elkaar hebben leren kennen. Onze liefde is dieper geworden en dat reflecteert zich op anderen. Het draait nu alleen nog alleen maar echtheid, oprecht contact maken, warmte, steun aan anderen die het ook moeilijk hebben in hun leven, aardig zijn voor elkaar.

Heel SIMPEL dus maar blijkbaar niet zo GEWOON als we allemaal denken.

ONTROERING

Aan mijn voeten ligt Boef die me af en toe indringend aanstaart. Dieren voelen wanneer er 'iets' gebeurt bij ons mensen. Dat klopt ook. Ik ben heel erg ontroerd door het beeld van mijn maatje die buiten op het erf druk bezig is met verf. Hij knapt een van de oude bijgebouwen van deze voormalige boerderij op, om er straks zijn schildersatelier van te maken. De dag kan sowieso niet meer stuk want nadat ik vanmorgen een aantal nieuwe planten en struiken heb gepoot in de tuin naast het terras zijn we samen naar het Lac de St. Ferréol gereden om er deze keer samen de dagelijkse wandeling van Wim te lopen. Heerlijk onder de hoge bomen en met een zacht windje in de rug liepen we tot halverwege. Daarna gezellig geluncht bij ons 'stamcafé' en toen de andere helft. Af en toe gaf de stem uit zijn wandelprogramma aan hoever we al gevorderd waren en dat hield de moed erin.

Vandaar die ontroering: als ik zie hoe Wim zich inspant om zelf nu ook zijn bijdrage te leveren aan het zo goed mogelijk verdragen en accepteren van de nieuwe medicijnen door zijn lichaam, Daarom is hij de afgelopen weken hard gaan trainen met lopen en bewegen. Vandaag zag ik er het resultaat van. Ondanks de therapie en de daarbij horende vermoeidheid liep hij toch maar mooi zo'n dikke
4.3 km. Bovendien is hij zijn Boeddha figuur aan het kwijtraken en vliegen de kilo's eraf door zijn verandering van eten. Samen proberen we betere eetgewoontes te ontwikkelen en hij is daarin erg consequent. Ik voel de energie die hij hierdoor krijgt en vooral ook zijn bezorgdheid voor mij. Hij straalt gewoon uit dat hij het domweg nog geen tijd vindt om mij alleen achter te laten...

Daarom maken we ook weer plannen. Zolang de artsen de hoop teruggeven, lukt het Wim/ons om dat om te zetten in positieve zaken. Het spreekwoord: 'Zo lang er hoop is, is er leven.' blijkt dus echt te kloppen.

Via Facebook en telefoontjes beleven we veel vakantieperikelen van onze kinderen, familie en vrienden mee. Maar voorlopig vieren wij deze zomer op ons eigen honk dat nu alle allures krijgt van een 'thuis'. We zijn heel blij met deze nieuwe woonplek die ons alle rust biedt die we zo broodnodig hadden na alle evenementen die de afgelopen 11 maanden op ons pad kwamen. Zelfs voor Boef is het een paradijs: hij heeft de hazen, fazanten, valken, buizerds, konijnen, en al was dies meer zij om zich heen en verveelt zich dus nooit. De enige auto die voorbijkomt, is van de postbode dus kan hij rennen wat hij wil, kortom baas en hond zijn in vorm!

Ik kan bijna niet meer wachten op de eerste bloeduitslagen eind augustus die dit alles moeten bevestigen. Want dat blijft natuurlijk wel de echte graadmeter. Maar voorlopig gaat Wim de paden op en de lanen in. Eind augustus is nog even ver weg...

Zonder titel...

De afgelopen dagen stormde het in de Tarn ontzettend. De afgebroken takken vlogen ons om de oren en op de weg moest je soms slalommen vanwege allerlei zaken die de weg versperden. Vandaag is het weer stil om ons heen: de wind is gaan liggen...

Dat is symbolisch voor onze privé situatie: daar stormde het ook met windkracht 80 km per uur of meer donderdagavond. De oncoloog had de nare boodschap voor Wim dat een nieuwe hormoonkuur ten eerste veel meer kwalijke bijwerkingen zou opleveren zoals kans op hartklachten, maar waarschijnlijk net zo min als  de huidige hormoontherapie de agressieve kankercellen zal kunnen bestrijden. Een beter alternatief om zijn ziekte te lijf te gaan, lijkt hem een chemokuur van zo'n 5 maanden. Om de drie weken een kuur in het ziekenhuis in de hoop dat die wél de cellen die  rebelleren kapot kan krijgen. In zijn brief aan de huisarts dicteerde hij: 'Meneer Douw en zijn vrouw beseffen dat dit een levensverlengde behandeling is en dat deze behandeling niet als doel genezing heeft.' Daar zit je dan. Natuurlijk weten we dit sinds het begin maar hoe wreed klinken die woorden als ze hardop uitgesproken worden. 'De bedoeling is om meneer Douw ondanks de voortschrijdende cellen toch zoveel mogelijk quality of life te laten behouden met zo weinig mogelijk pijn.'  

Yes, als dat opnieuw de 'bonus' mag zijn, dan accepteren we die graag. Maar oh wat een dreun! Struisvogelpolitiek hebben we nooit bedreven. We beseffen allebei maar al te goed dat kanker een verraderlijk karakter heeft. Twee en half jaar met de hormoontherapie was al meer dan we durfden hopen. Met diezelfde hoop, proberen we nu de komende maanden in te gaan. De wetenschap verbetert permanent de aanpak. Die strohalm pakken we beet.

Als we later in de auto weer een klein beetje bij onze positieven komen, weten we dat dat andere medicijn, onze steeds dieper wordende liefde voor elkaar, ook zijn bijdrage zal leveren. De warme vriendschap om ons heen van echte vrienden is eveneens als balsem voor de ziel. Zeker na het afgelopen jaar waarin we vaak op zo'n onmenselijke manier bejegend zijn in ons privé leven rondom het ziekbed van mijn moeder en daarna. Juist als je met ziekte geconfronteerd wordt, weet je daarna voor altijd dat er maar één manier is om in het leven wederzijds met elkaar om te gaan: minimaal met respect en met zoveel en zo vaak mogelijk empathie, begrip voor elkaar zonder te oordelen, compassie en vooral warmte en liefde...

Vandaag schijnt hier weer de zon. Hij wijst ons de weg...Staat er niet op mijn visitekaartje 'Na regen komt zonneschijn.' Dus zaten we vanmiddag te brunchen op het erf van onze oude boerderij die zo heerlijk midden tussen de velden ligt, ver weg van alle drukte. Een ware oase van rust waar we bijkomen van de klap. Als we de takken opgeruimd hebben, is er opnieuw tijd voor leuke dingen als bloemen en struiken poten, koffiedrinken in de zon, het kippenhok in orde maken voor de seabright kippies die in aantocht zijn volgende maand, enfin we genieten van de stilte na de storm met alle kleine mooie dingen van het leven met en voor elkaar...

The Never Ending Story

De dag na dit bericht zaten Wim en ik opnieuw in de spreekkamer. Deze keer voor zijn contrôle. Onbewust waren we voorbereid op een achteruitgang omdat hij in december al extra medicatie kreeg naast de hormoontherapie. Zou dit voldoende geweest zijn? Nee dus. Deze keer was de bloeduitslag genadeloos: Wim zit weer op de helft van de waardes van het begin van zijn ziekteproces. Dat was dus een enorme klap in zijn gezicht.
Dan is het fijn om een specialist te hebben die alle tijd voor je neemt. Die meeleeft en je emoties weer weet te beteugelen door langzaam maar zeker uit te leggen dat dit nog geen einde verhaal is. Dat er  wel uitvoerig onderzoek moet plaatsvinden om opnieuw een therapie te kunnen afstellen op de nieuwe situatie. Maar die je weer hoop durft te geven door te vertellen dat de nieuwe generatie hormoonbehandelingen waarschijnlijk nog beter zullen reageren...
Bij mij wekte dit hoop. De eerste behandelingen gaven Wim twee en half jaar 'bonustijd'. Met een beetje goede wil zou dit nu weer het geval kunnen zijn. 'Maar dokter, we zijn zo moe van alles wat ons is overkomen deze laatste maanden. En dan nu weer al die onderzoeken.'  Dat luisterende oor, ook voor onze privé besognes, doet ons goed. Hij drukt ons heel stevig de hand. Kop op!

Nauwelijks twee kilometer van de kliniek lopen ons de tranen over de wangen. Waar halen we nu weer de energie vandaan? Langs de autoweg is er geen terrasje of restaurant te bekennen. Dus duiken we even Montauban in om bij te komen in een café restaurant. Is dit alles niet een beetje teveel van het 'goede'? Hoe kan ik nog moed inspreken als ik zelf ook opnieuw de gang naar het ziekenhuis moet maken? Wat moet er van ons worden als ik ook......???? Na de tranen probeer ik me weer te hervatten. Maar deze keer lukt het me niet. De stress bij Wim is nu zo groot en dat vooral omdat hij  ook nog over mij en mijn gezondheid in de war zit.

De zaterdag erna praat ik lang en uitgebreid met mijn huisarts over mijn mammografieën. Er is geen reden tot paniek volgens hem. Die heb ik ook niet. Ik ga ervan uit dat het een kwestie is van een van de 90% resultaten die totaal onschuldig zijn. 'Iets' is niet meteen een borstkanker. Maar dat 'iets' moet wel bekeken worden. Gelukkig moet ik de maandag erna op contrôle voor een botmeting. De radioloog in deze kliniek is zeer vriendelijk en op mijn verzoek of hij even commentaar wil geven op mijn bevolkingsonderzoek uitslag, gaat hij uitgebreid in. Hij begrijpt de onrust en vooral de noodzaak om in dit huis weer meer zekerheid over mijn situatie te creëren. Dus maakt hij de komende week een nieuwe echo die we daarna rustig met z'n drieën zullen bekijken en bespreken.

Ik weet nu heel zeker dat ik gelijk heb in al mijn lessen aan verplegend personeel en medici: de allerbelangrijkste zaak is om kennis aan menselijkheid te koppelen. Pas dan ben je een echte prof!

De komende week wordt er dus een van onderzoeken voor ons allebei. Gelukkig heb ik geen andere beroepsmatige verplichtingen en kunnen we in alle rust elkaar steunen en de tijd doden in de diverse wachtkamers.

De afgelopen dagen scheen de zon volop. Na regen komt immers altijd zonneschijn? Zo kijk ik ook naar de situatie. We hebben veel besproken samen over onze toekomst terwijl we heerlijk in het zonnetje van ons nieuwe stekkie genieten. We fleuren het erf op met bloemen en planten. Wim gaat het kippenhok gereed maken voor de komst van enkele krielkippetjes. Boef weet niet wat hem overkomt nu ik niet meer telkens onderweg ben naar de Lot en veel kan wandelen. En zo krijgen we toch weer de energie die we nodig zullen hebben.

Ook de perikelen over de 'erfenis' zijn hierdoor behoorlijk naar de achtergrond verdwenen en Wim heeft de onderhandelingen met de advocate op zich genomen om mij emotioneel verder te ontzien. In het licht van ziekte en andere belangrijke zaken is deze kwestie zo kwetsend en banaal dat ik er afstand van wil nemen. De ervaring van zoveel boosaardigheid, opzet en sluwheid kan ik niet meer bolwerken. Ik wil mijn leven niet laten beïnvloeden door al die negativiteit. Natuurlijk had ik graag wat dromen willen waarmaken met het geld uit deze erfenis zoals het huis bestemmen als opvanghuis voor mantelzorgers, een plekje kopen voor Wim en mijzelf als logeerplek voor onze verblijven in Nederland waardoor we ook wat vaker zouden kunnen komen, een electrische fiets aanschaffen voor mijn maatje nu echt fietsen niet meer gaat, een leuke reis maken samen, enfin dromen zoals ieder mens die wel heeft. Maar ook zonder geld uit een erfenis kan ik heel gelukkig zijn en het laatste dat ik wil, is blijven stilstaan bij 'dat wat ik had kunnen krijgen'. Ik wil stilstaan bij dat 'wat ik heb.' En dat is héél veel...

SPECIALISTE IN STRESS...

Sinds ik als vak het bestrijden en leren omgaan met stress heb gekozen, lijkt het wel alsof het universum mij telkens weer even eraan wil herinneren dat ook ikzelf alle tips en adviezen in de praktijk moet brengen. Als test stuurt men dan weer een of ander evenement op mij af dat moet tonen of ik nu wel of niet geschikt ben om anderen te adviseren.

Dat duurt nu al jaren en jaren....Zou ik misschien ergens nog een herexamen moeten doen?

Na al deze raadselachtige taal dan nu de feiten:

de afgelopen maand zijn Wim en ik afgereisd naar zonniger oorden in het Zuiden van Spanje. In één woord, het was geweldig! Rust, zon, zee, lekker eten, wandelen langs de golven met de hond, ijscoupes verorberen op een terrasje, bruin worden tijdens boottochtjes op de Middellandse zee, uitslapen, boeken verslinden, en de meeste tijd géén wifi. Wauw, daar knapt een mens van op. We hebben weer kleur op de wangen, de zon in ons hart en in ons hoofd en een flinke collectie mooie herinneringen en foto's die ons daarbij helpen.

Gisteren halverwege de dag weer thuisgekomen. Dan kun je langzaam weer wennen, dachten we....
Maar nee hoor, al meteen vanmorgen werd een volle dosis nieuwe stress op mij (ons) afgevuurd. Deze dinsdag begon met de bloedprik voor Wim die morgen weer op contrôle moet na de extra pillenkuur bovenop zijn hormoontherapie. Morgen dus de altijd weer spannende uitslag met de reactie van zijn specialist. Zal alles weer binnen de normen zijn of moet de extra behandeling worden voortgezet of aangepast? Nog een nachtje slapen en dan weten we dat weer...

Meteen erna stond mijn tweejaarlijkse mammografie op het programma. Routineklusje toch? Nou nee Mevrouw van Liempd. Na een eerste serie foto's vonden ze het toch nodig om een tweede serie te schieten. Kan gebeuren. Daar bleef ik inderdaad nog vrij rustig onder. Pas toen de laborante me kwam melden dat de foto's aanleiding gaven tot een echoscopie drong het pas écht tot me door dat het weer voor even gedaan zal zijn met de rust. Zeker tijdens die echo die uitwees dat er 'iets' zit linksboven in mijn linkerborst. De radioloog was erg aardig, fijn maar ook té aardig. Ervaringsdeskundigen weten wel wat ik daarmee bedoel. Toen ik bij de specialist werd geroepen destijds toen hij Wims onderzoeken had afgerond, werd ik ook met alle égards behandeld en rolde men bijna de rode loper uit. Begrijpelijk van hun kant: niets zo erg als slecht nieuws aankondigen. Maar deze keer betreft het dus mijzelf. Ook al ziet het er rustig uit, lijkt het niet verontrustend, etc.' , desalniettemin stond ik met een dik pak foto's pas twee uur later weer op straat met de boodschap om eerst maar eens even met mijn huisarts te overleggen voor het maken van een afspraak bij een specialist voor een biopsie.
Daar zit je dan op een bankje met je envelop op schoot. Bevat hij een mokerslag of zal alles straks met een sisser aflopen?
De stressspecialiste in mij zei me om eerst eens eventjes in mijn uppie dit nieuws te verwerken. Wim alleen maar te bellen en alles eerst even op een rijtje te zetten. Van achter mijn kopje capuccino keek ik naar de film in mijn hoofd.... De koffie hielp enorm om de gedachten te ordenen en de juiste beslissing te nemen. Geen getreuzel, volgende week richting ziekenhuis voor een biopsie en daarna zien we dan wel weer verder. Hopelijk doet men dan niet ineens heel aardig tegen Wim en mag hij over die zogenaamde rode loper lopen binnenkort. En in het ergste geval, weet ik nu al hoe ik daarna verder behandeld wil worden. want als ik iets geleerd heb in al die jaren is dat paniek nooit helpt, dat je zelf heel erg goed de artsen kunt helpen door aan te geven hoe jij met je ziekte wilt omgaan, en dat er (bijna) altijd wel weer een positief element uit te halen valt. Meer dan ooit tevoren voel ik me solidair met alle Pink Ribbon meiden! Opgeven is geen optie, maar alles wel op mijn eigen manier.

En wie weet, gaan we daarna er dan wel weer 'even er tussenuit'.
Het moet wel leuk blijven immers?

Hoe vaak hebben Wim en ik elkaar niet geplaagd de laatste twee maanden dat we nu gezapige pensionado's zouden worden. Voorlopig lijkt dat dus nog niet aan de orde. Maar wie weet, heb ik binnenkort weer beter nieuws.

Voor nu veel liefs en een herinnering van de 2 pensionado's op vakantie in Spanje:

 

 

NA DE BODEM VAN DE PUT....NU DE KURK VAN DE FLES!

Wat ben ik blij dat ik geen glazen bol heb waarin ik in de toekomst kan kijken. Na deze afgelopen decembermaand weet ik dat heel zeker. Schreef ik dat het zwaar was geworden om mijn moeder goed te begeleiden, haar laatste levensfase is daarna in een nachtmerrie veranderd die zelfs de beste scenarioschrijver niet had kunnen verzinnen.
Terwijl ik bij thuiskomst half november onmiddellijk het traject voor 24-uurszorg thuis probeerde op te starten, gebeurde er daar in het hoge Noorden hele vreemde zaken. Via mijn werk in de ouderenzorg ben ik goed bekend met het fenomeen financieel misbruik van ouderen, maar de manier waarop dit rondom mijn moeder heeft plaatsgevonden slaat alle records. In de drie weken na mijn vertrek uit Nederland is er door buren, huisarts, maatschappelijk werkster en geïnteresseerde notaris een cordon sanitair om mij heen gelegd dat mij compleet buiten spel zette als mantelzorger en vertrouwenspersoon. Met als dramatisch gevolg dat mijn moeder uiteindelijk ook zelf niet meer de zorg heeft gekregen op de manier zoals ze dat zelf het liefst gewenst had en dat zij in de psychose gestorven is waarin ze door haar zware ondervoeding in terecht was gekomen. Daar hebben deze buitenstaanders voor een deel geen notie van genomen en anderzijds hebben vooral de buren en de notaris er hun financieel gewin door veilig gesteld.
Begin december ontdekte ik per ongeluk dat mijn moeder was opgenomen in het regionale ziekenhuis van Dokkum. Al bij mijn 1e telefoontje kreeg ik te horen dat men mij geen informatie mocht geven over haar situatie, terwijl ik in de wilsbeschikking haar vertrouwenspersoon was. Pas na uitleg over mijn situatie als emigrante op lange afstand en de ziekte van mijn man werd de verpleegster ietsje menselijker en werd mijn vraag of wij naar Nederland moesten afreizen netjes beantwoord.
Toen we 2 dagen later voor de deur stonden van mijn moeders huis bleken de sloten veranderd...
In het ziekenhuis werd ik niet tot het bed van mijn moeder toegelaten. Twee dagen later in het hospice kwamen wij met moeite over de drempel voor een gesprekje met de leidinggevende. Beloftes om te bemiddelen werden niet ingelost. Steunpunt ouderenmishandeling wist niets beters te melden dan dat ik me maar moest verstaan met de buurvrouw die wél dagelijks aan het sterfbed van mijn moeder zat. Wim en ik verhuisden ondertussen van het ene adres naar het andere, onderwijl trachtend om alsnog toegang tot mijn moeder te krijgen. Uiteindelijk heb ik een groot boeket bloemen met mijn afscheidskaart aan haar afgegeven aan de voordeur van het hospice. Een hospice dat duidelijk aangeeft op hun website dat 'ze er zijn om het leed van patient én familie te verlichten.' Alleen hebben wij er zelfs geen kopje koffie gekregen terwijl toch heel duidelijk was voor elke buitenstaander dat er zich een tragedie afspeelde. Maar zij wisten niets beters te doen dan de buurvrouw als een 'heilige', toegewijde vrouw toe te laten bij mijn moeder,  mij daardoor in de diepste vertwijfeling achterlatend op straat.
Zo overleed mijn moeder op de zondag na onze overkomst zonder dat we elkaar nog hebben gesproken of geknuffeld... Ik zag haar pas weer terug in het mortuarium omdat de begrafenisondernemer zich wel hield aan zijn belofte om me toe te laten. Alleen moest hij  toestemming vragen aan de buren of ik toegang zou krijgen tot de begrafenis van mama. Hoe raar kan de wereld in elkaar steken als er geld in het spel is...
Haar begrafenis werd waardig ondanks alle onwaardige zaken die er zich achter de schermen afspeelden. Dezelfde middag ontving nl. mijn notaris het bericht dat er 4 dagen voor haar opname nog een notaris aan het ziekbed van mijn moeder thuis is geweest die een testament heeft opgemaakt waarin iedereen bevoordeeld wordt, hijzelf incluis, en ik als enige dochter onterfd ben.
Na alle bizarre avonturen en obstakels die ik in mijn leven al ontmoet had, ontbrak dit sensationele maar oh zo pijnlijke hoofdstuk nog. Vooral het ontkend worden als kind doet enorm pijn, maar was uiteindelijk ook de bevestiging van dat wat al een heel leven als een rode draad door mijn leven heeft gelopen.
Daar sta je dan buitenspel gezet: wat te doen? In de eerste dagen erna waren we flabbergasted maar ook strijdbaar. Dit onrecht moest bestreden worden. Maar na zo'n tien dagen van informeren, overleggen, bestuderen, bespreken met juristen en alle vermoeidheid en stress die daarbij om de hoek kwam, besloot ik bij terugkeer in Frankrijk om dit testament maar te accepteren als de zoveelste klap in mijn gezicht. Waar zou ik de energie vandaan moeten halen en de financiën om dit aan te vechten?
Maar na 2 weken rust en vooral op aandringen van de man voor wie ik het niet had willen doorzetten vanwege alle stress die voor hem niet zo gunstig is, overtuigde juist Wim mij er zelf van dat hij liever had dat ik er wel voor ging.
Nu zitten we dus in de fase van overleg en voorbereiding met mijn advocate om dit gewrocht van een testament wél aan te vechten. Het vieze spel dat hier gespeeld is, moet met het zwaard in de hand bestreden worden. Teveel ouderen in onze maatschappij worden juist in die laatste, fragiele periode van hun leven benaderd door dit soort aasgieren die hun slag nog snel even willen slaan.
We hopen dus dat de kantonrechter ook de context goed zal willen bestuderen om bij hoge uitzondering dit testament dus wel te annuleren en mij mijn rechten als erfgename weer terug te geven. Wordt dus vervolgd...

Maar we kunnen dit nu ook aan, want ondertussen is het ontzettend goede, lang verwachte nieuws van het pensioenfonds gekomen dat ik vanaf deze maand een weduwepensioen zal gaan genieten. Dat is na 20 jaar knokken om te 'over'leven nu eindelijk de deur wijd open naar 'gewoon' kunnen leven zoals iedereen met een vast inkomen. Net nu ik volgende week 65 jaar wordt, kan ik dus voortaan ook zeggen dat ik een 'gepensioneerde' ben. YES. Dat voelt zo goed. Wat een opluchting, wat een bevrijding. Voortaan kan ik me als een vrij mens gedragen en hoef ik voor niemand meer struisvogelpolitiek te spelen omdat het anders verkeerd voor me zou kunnen uitpakken. Dit gaat mijn hele leven veranderen. Ons leven, want de opluchting bij ons allebei is enorm na zes maanden wachten en steeds maar weer andere papieren opvragen en sturen. Nu zijn we dus voortaan een gepensioneerd stel.

Ik blijf wel werken maar kan voortaan dat kiezen waar ik het meeste plezier aan beleef. Workshops, lezingen en boeken schrijven. En dat betekent voortaan vaker samen zijn en meer dingen kunnen ondernemen met Wim. Bij sommige jobs kan hij met me meegaan en combineren we het nuttige met het aangename.
Daarom ben ik blij dat zijn gezondheid, die in december en januari sterk achteruitging nu ietsje beter lijkt te gaan. Al dat reizen en al die verchillende bedden veroorzaakten veel pijn en oververmoeidheid bij hem waardoor hij zelfs bijna niet meer kon lopen. Ik zeg het dus nog voorzichtig want met kanker weet je het maar nooit... Maar hij straalt weer en zoals nu toch wel iedereen weet, is 'the spirit of the mind' ontzettend van invloed op 'the body'. Ik hoop dat de bloeduitslag binnenkort weer een normale PSA waarde zal laten zien, dan heeft ook hij zijn strijd weer gewonnen. In ieder geval gaan we eerst volgende week de kurk van de fles laten knallen ergens aan de Côte d'Azur waar we mijn 65e verjaardag zullen vieren. Het begin van een nieuwe levensfase die ik vol goede moed inga samen met mijn maatje.