De dag kabbelt gezellig verder, we kletsen en wisselen de laatste nieuwtjes uit, de telefoon rinkelt vaak, kortom ik voel me echt jarig. Zo'n ouderwetse familie verjaardag zoals ik die sinds 17 jaar nooit meer had meegemaakt nadat ik uit Nederland ben weggegaan...
En terwijl we druk bezig zijn met spelletjes spelen, komen er ineens twee mannen de tuin in stappen en hoor ik Wim's stem: hij ziet zijn tweelingzonen aankomen en vader en Jeroen en Vincent vallen in elkaars armen. Iedereen praat door elkaar heen, de tranen vloeien rijkelijk door alle emoties en of dat allemaal nog niet genoeg is, onthult Jeroen in alle drukte dat hij weer papa wordt en dat in augustus de 9e (!) kleindochter in aantocht is.
Nu we allemaal in een kring staan en al die verrassingen voor heel veel opwinding en plezier zorgen, besluit ik om dan ook maar onze grote verrassing te vertellen. Het zat al in de pen sinds twee maanden maar nu Wim's zonen erbij kunnen zijn, wil Wim mij en ik hem onze trouw beloven in deze voor ons allebei zo belangrijke komende tijden... Het is even heel stil en dan breekt opnieuw de blijdschap door en gaan we eindelijk met z'n allen koffiedrinken. Oef, dat werd tijd. Nora kan haar geluk niet op want zij heeft alle ooms, opa en oma en tante Saskia helemaal voor zichzelf alleen. Maar toch is het Skypen met Karlijn later op de avond
wel even heel fijn.
Daarna mag ze nog lang opblijven omdat we met z'n allen de dag afsluiten met een lekkere raclette maaltijd. Ik ben al een jaartje ouder nu, maar nog een paar uurtjes wachten en dan wordt Wim officieel een echte A.O.W.-er. Hij kan bijna niet meer wachten...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.