VALKUIL, REDDINGSBOEI, ILLUSIE?

De laatste weken verschijnen er regelmatig in de kranten en tijdschriften artikelen over gentherapie tegen kanker. Het is nog maar een kwestie van tijd en alle soorten kanker zullen voortaan bestreden kunnen worden en deze ziekte zal als een chronische ziekte behandeld gaan worden. Door direct in de genen en het DNA van de patiënt te reageren, kan de productie van kankercellen bestreden worden. Een geweldige doorbraak. Zoals destijds aids patiënten de behandeling met hiv-remmers als een godsgeschenbk ontvingen, zo zullen dus kankerpatiënten hun ziekte niet meer als doodvonnis hoeven te ervaren...
 Alleen, vanaf wanneer?

Ik merk aan mezelf hoe graag ik zou willen dat mensen zoals mijn eigen maatje en al die andere zieken met de status 'niet behandelbaar' (zo noemt men dit in medische kringen!) nog in aanmerking mogen komen voor deze revolutionaire behandeling. Hoop doet leven. Zeker mentaal is het een geweldige opsteker om te weten dat wij aan de vooravond staan van een gigantische doorbraak in de kankerbestrijding.

Hopelijk reageert het lijf van Wim net zo hoopvol en zullen  de 'vijandelijke cellen' zich nog laten bedwingen door de hormoontherapie. Liefst nog enkele jaren, die jaren die men in laboratoria en medische centra nodig heeft om de juiste medicijnen te toetsen, de resultaten officieel bekrachtigd te krijgen en om de commercie te kunnen opstarten.

Ik kies dus voor het woordje 'reddingsboei'. Ik wil me met al mijn innerlijke kracht vastgrijpen aan deze positieve berichten om er deze jaren samen met Wim voor te gaan. Zodat we misschien toch nog samen - en met onze kinderen en echte vrienden - de dag mogen beleven dat hij uit de directe gevarenzone komt.

Wim is ondertussen opgestart met zijn conditietraining. Heel voorzichtig, niets forcerend maar wel elke dag. Lopen en fietsen. Verder werken we samen aan ons gewichtsverlies want met al die kilo's teveel kan het niet lukken. Ons eerste doel is de AlpeDuZes volgend jaar juni, maar dan nog wel te voet! Samen!!!

Ik vind het niet alleen een uitdaging voor mijn gezondheid maar ook om dit najaar beter voor de dag te komen als trainer. Nu ik binnenkort trainer word in Nederland voor groepen mensen die met pensioen gaan, ben ik het aan hen verplicht om zelf het goede voorbeeld te geven van de manier waarop je op deze leeftijd met gezondheid en leefstijl kunt omgaan. Positief ouder worden dus...

In Nederland? Ja jullie lezen het goed. Het is me gelukt om mijn droom te gaan vervullen. Weer werken in mijn eigen land. Vorige week ben ik goed bevonden door de directie van een groot conferentieoord om nog dit jaar te beginnen als trainer bij hun centrum. Spannend, want ja wie neemt er nog een oudere persoon van 64 jaar aan? Maar in ons land begint het besef al door te dringen dat juist mensen in mijn leeftijdscategorie vaak een bagage hebben die waardevol kan zijn voor een bedrijf. Dus kwam ik met vlag en wimpel door de screening en kon ik met dit enorme leuke nieuws weer terug naar huis, naar Wim. Ook op deze manier is er binnenkort nog heel veel te beleven voor ons samen. Ondanks die ene donkere wolk van zijn ziekte, op naar de zeven vette jaren, na de laatste zeven (erg) magere jaren qua werk en financiën...  De jeugd heeft de toekomst, maar soms de oudjes ook!

OFF-DAY NA DE HORMOONPRIK

Als buitenstaander zou je soms kunnen denken dat een patient toch wel zal wennen aan zijn maandelijks terugkerende behandeling. Niets is echter minder waar. Naast de pijn die al begint vanaf het moment dat de vloeistof tergend langzaam in de buikwand wordt gespoten, is er ook het complete pakket van gedachten dat eraan vastzit. Zal Céline goed prikken (doet ze altijd), hoeveel pijn zal het deze keer gaan opwekken, zullen deze hormonen hun effect weer teweegbrengen, als het maar bij deze behandeling blijft, dit moet dan dus wel mijn hele leven doorgaan (gecombineerd met joepie, ik leef nog!), wat een klote ziekte, waarom ik en waarom nu, kom op jong: je bent er nog steeds en ik zal ze eens een poepie laten ruiken!

Uiteraard kan ik geen gedachten lezen en ik vermoed dat dit nog maar een klein gedeelte is van de maalstroom van ideeën en spookbeelden waarmee iedere zieke wordt geconfronteerd. Ik zie ze door het hoofd van mijn eigen maatje rennen, maar in de praktijk hoor ik het allemaal uitgesproken worden door de zieken die ik mag begeleiden.

Gelukkig is het in dit geval echte realiteit: 'Goede tijden, slechte tijden!' Na de eerste pijngolf, de koorts de hoofdpijn en andere intense pijnen komen er weer dagen zonder pijn, zonder al teveel hinder en doen de pijnstillers hun ondergrondse werk. Steeds vaker schalt dan de lach of is er weer plaats voor humor. We lachen zelfs intenser en vaker om dingen die vroeger nog 'gewoon' waren. Leven in Bonustijd heeft ook zijn voordelen: alles krijgt meer kleur. Een schaterlach is meer waard dan een doosje pillen!

Maar alle emoties liggen aan het oppervlak. De 'dikke huid' is verdwenen. Alles komt ongecensureerd binnen. Want je staat 'op scherp'. Door de onwetendheid van het 'hoe lang nog', verdwijnen veel drempels. Je verlangt naar echtheid, oprechtheid, geen flauwekul, uitspreken, vrede en harmonie. Voor als het 'zover' is...

Leven met kanker is dus een kunst die je niet een, twee, drie leert. Zelfs als professioneel moet ik nederig toegeven dat niemand eigenlijk echt een zieke kan begrijpen. Behalve...een andere zieke die zich in datzelfde proces bevindt. Wie dit een beetje zou willen begrijpen, moet maar eens s'avonds om half acht de tv aanzetten nu de deelnemers aan de Alpe DuZes aan hun grootste uitdaging beginnen deze week. Die berg vertegenwoordigt voor hen en voor hun naasten symbolisch de bijna onmenselijke klim naar de top van je kunnen: net zoals die klim door je ziekteproces!