Zomaar ineens was het er: die intense vermoeidheid. Bovendien een bloeddruk die zo duidelijk te hoog was dat ik het niet meer kon ontkennen. Hoe is dat nou mogelijk?
Ik die lezingen geef voor mantelzorgers, stresshantering doceer, goed op mezelf pas en er alles aan doe om gezond te blijven door op mijn voeding te letten, te bewegen ondanks mijn drukke bestaan, regelmatig even een pauze inlas om of in mijn uppie van de natuur om ons heen te genieten of even bij te praten met mijn maatje, word nu teruggefloten door mijn lijf! Bij de huisarts probeer ik nog met al deze argumenten aan zijn recept voor medicijnen te ontkomen. Deze keer lukt me dat niet meer: hij is scherp en direct in zijn antwoord. Ik buig mijn hoofd...dus toch maar een gewoon mens, zoals iedereen?
Sinds drie weken probeer ik nu braaf om de woede hierover, de ergernis en zelfs mijn schuldgevoel te verwerken. Welke hoogmoed maakte dat ik mij verheven voelde boven al die anderen die ook 'gewoon' van tijd tot tijd het even niet meer zien zitten? Of was het omdat ik me zo ontzettend verantwoordelijk voel voor die ander: als alles maar goed gaat voor Wim. HIJ is ziek, niet ik. Daar valt toch elk ongemak van mijn kant bij in het niet. Toch?
Na de eerste woede en een paar flinke huilbuien begin ik langzaam door de bomen het bos weer te zien. Het is half december: mijn werk staat even voor een maand stil. Ik kan, mag en moet deze keer van deze adempauze volop genieten om de batterijen weer op te laden. Ze raakten bijna leeg. Dat voelt eng. Bovendien als ze echt zouden opraken, wat kan ik dan nog voor mijn zieke hier thuis betekenen.
Dus ga ik vanaf vandaag eens flink gas terugnemen. Op elk moment van de dag eens doen waar ik nou net op dat moment zin in heb. Als ik toevallig eens geen zin heb in koken, mag dat ook 'gewoon' een keer van mezelf. Er liggen nog genoeg ongelezen boeken op de plank, morgen komt de houtvooraad zodat de vlammen in de kachel me hopelijk zullen verleiden tot uren leesgenot en het luisteren naar de heerlijke muziekprogramma's aan het einde van dit drukke en vooral emotioneel heftige jaar. Die ene klus die nog geklaard moet worden, de boekhouding van 2015, ga ik lekker aan de keukentafel doen zodat ik dichtbij de warme chocola of thee zit, muziekje erbij en af en toe een kus op mijn hoofd van mijn maatje die langskomt enfin ook dat gaat 'ontspannen' gebeuren. Voor wat frisse lucht en het leegmaken van mijn hoofd hoef ik maar richting de hond te kijken die al aan mijn blik ziet dat het tijd is 'voor een rondje met mijn hondje'.
Wedden dat ik het in de tweede of derde versnelling nog leuk ga vinden ook. Misschien is het wel net zoals in een trein: in de boemel zie je zoveel meer dan in de tgv!
En voor iedereen, ikzelf incluis, die in al die jaren per ongeluk gedacht heeft dat ik 'onverwoestbaar' was: NEE dus. Ik ben ook maar een doodgewoon mens.
