Vijf jaar ziek: het lijkt een drama als je het zo neerschrijft.
In oktober 2011 werd bij Wim de diagnose uitgezaaide prostaatkanker vastgesteld. De grond zakte onder onze voeten vandaan. De uroloog was helder en eerlijk in zijn uitleg. Het zou linksom of rechtsom kunnen gaan. Maar hij verzekerde ons dat hij en zijn team er alles aan zouden doen om dat wat in hun vermogen lag, te bewerkstelligen. Hand in hand gingen we onze weg langs alle specialisten die erbij betrokken werden om een effectief behandelprogramma op te stellen. Soms was het opnieuw hevig schrikken, zoals bij de reumatologe die om advies gevraagd was door het team en die doodleuk langs haar neus weg liet vallen dat Wim eenderde van zijn heup kwijt was. Aangevreten door de metastasen. Dat komt ervan wanneer je al pratend niet de patient maar je computerscherm bekijkt....
Maar gaandeweg werd het traject van behandeling duidelijker. De hormoonprikken elke maand waren weliswaar zeer pijnlijk maar ze hadden effect. En hoe. Ruim twee en half jaar bestreden ze adequaat de haarden van kwaadaardige cellen. Totdat de uroloog uiteindelijk moest toegeven dat dit niet meer voldoende was. Zijn patient had duidelijk behoefte aan meer begeleiding door het oncologieteam.
Toen brak de periode aan van chemotherapieën afgewisseld met hormoonbehandeling. Weer anderhalf jaar gewonnen. Weliswaar met afzien: chemobehandelingen zijn geen pretje! Maar mede door zijn vastbijten in de materie, het zelf bijdragen aan de kwaliteit van leven en zijn grote wil om nog door te gaan met leven bleef Wim toch op de been.
Hij kent inmiddels alle wetenschappelijke forums op internet, begon met het nemen van cannabisolie, bereidde zich fysiek goed voor in de periode voorafgaand aan die eerste chemokuur van vier maanden. Kortom, hij maakte deel uit van het 'team' door zijn eigen rol daarin te vervullen.
Soms leidde dit tot diepgaand overleg met de oncoloog of nu wel dit of toch niet beter dat andere middel zou werken. Het wordt op prijs gesteld. De waardering naar beide kanten is groot.
Maar ook een team komt soms voor een grens te staan. Inmiddels reageren die kankercellen niet meer op noch chemo noch hormoonbehandeling. Na een heftige periode begin 2016 dient zich een tweede crisis aan in september en Wim lijdt helse pijnen ondanks de morfine die zelfs omhoog geschroefd wordt. Tien dagen lang krijgt hij dagelijks bestralingen op acht plekken, daar waar de uitzaaiingen zich laten voelen als beulen die zijn lijf bewerken. Ik zie een man die van de pijn niet meer weet waar hij het zoeken moet en denk mijn maatje deze keer te gaan verliezen aan die 'rot ziekte'.
Tien dagen later zitten we samen voor het bureau van de oncoloog. Wim kan weer normaal zitten. Is uiterst positief. Praat als Brugman en de arts en ik voelen hoe zijn strijdlust er niet onder geleden heeft. De dokter stelt een nieuwe behandeling voor. Een medicijn dat rechtstreeks de vijand opzoekt en probeert hem te doden. In elk geval moet het ervoor zorgen dat de uitzaaiingen niet weer gaan groeien. Die veroorzaken die ondraaglijke pijn. XTandi is de naam. Wim is er weer helemaal klaar voor. Ik nog niet. Ik ben deze keer de ongelovige Thomas. Ik moet het nog zien...
We zijn nu bijna een maand verder. Wim wint langzaam terrein en ik zie hoe zijn energie weer beetje bij beetje terugkomt. Hij lijdt veel minder pijn, de morfinepleisters zijn naar halve dosis teruggebracht. We lachen weer samen om zijn grapjes. Dat is een graadmeter. Als hij kwinkslagen maakt en mij plaagt, gaat het goed. Ik kan weer 'normaal' eten op tafel brengen want hij krijgt zijn smaak en trek weer terug. De Action wordt aangedaan voor de zak met drop (ja heus, sinds kort kunnen we hier nu ook drop kopen). Enfin, de kwaliteit van leven is weer terug.
Het komende weekeinde zitten we samen aan de kust bij Saint Jean De Luz waar ik op een congres moet spreken. Wim gaat mee! Van Carpe Diem en van dag tot dag leven, verandert langzaam weer in plannetjes maken samen.
Zo hebben die specialisten toch maar mooi met al hun inzet ervoor gezorgd dat mijn bikkel en maatje er na vijf jaren nog altijd is. Soms verras ik het team met een zelf gebakken cake. Maar mijn dankbaarheid valt niet uit te drukken in welke vorm dan ook. Misschien moesten we binnenkort maar eens een van die mooie schilderijen van hun patient aanbieden. Om hen er dagelijks aan te herinneren hoeveel zij betekenen voor hun patiënten.
Mijn hart loopt over van intense dank. Maar ook van trots op mijn bikkel, mijn maatje, mijn alles die van iedereen de allergrootste inzet heeft geleverd.
Ziekte brengt heel veel pijn en verdriet met zich mee. Maar toch, nu ik even terugkijk op die vijf jaren, besef ik dat ze mij heel veel geleerd hebben. Rustiger gemaakt hebben. Elk goed bericht of welke kleine leuke ervaring dan ook is extra genieten. Het is nooit helemaal zwart geweest. Altijd wisten we samen weer ergens een lichtpuntje te zien. Meer dan ooit tevoren weet ik nu dat
het LEVEN mooi is en de moeite waard om geleefd te worden. Wim bewijst mij dat elke dag.
