Spanningen en vermoeidheid

Nu de druk op allerlei fronten speelt, merken we hoe de spanning zijn tol begint te eisen. Door al mijn weken in Nederland voor de verzorging van mijn moeder, konden wij elkaar niet steunen in alle eigen problemen die op ons pad zijn gekomen. Zes weken zonder elkaar in deze periode van ziekte van Wim is gewoon teveel.
Maar hoe los je dat op wanneer je in allerijl opnieuw naar het hoge Noorden moet afreizen omdat je moeder weer naar huis mag na haar revalidatieperiode en je enig kind bent? Normaal gesproken zou je dan samen gaan, maar in mijn geval kan dat niet omdat zij op het oorlogspad is tegen mijn maatje. Hij is niet welkom bij haar. Dus nu de nood hoog is, kozen wij er in eerste instantie voor om dat dan maar gewoon te accepteren. Inmiddels zijn we zover dat ik Wim's aanbod om mij voortaan wel te gaan vergezellen met beide handen aangrijp. Er zijn grenzen, ook bij mij.
Verder liggen we nog in de clinch met de vorige huiseigenaar die tot het naadje gaat: we hebben nog altijd niet de borgsom terug gekregen na de verhuizing. Ook dat kost negatieve energie: dossier opsturen aan huurcommissie, kopieën produceren van alle documenten, enfin ik weet wel wat ik duizend keer liever zou willen doen dan dat.
En last but not least, de gigantische stress rondom mijn inkomen. Zal de nieuwe praktijk op tijd gaan lopen ondanks alle verloren weken in Nederland waardoor ik geen huisartsen kon bezoeken, reclame kon maken en geen folders kon uitdelen in apotheken etc.? Het pensioenfonds van mijn ex echtgenoot heeft nog altijd geen uitsluitsel gegeven over het recht dat ik kan laten gelden op het zogenaamde 'weduwenpensioen' omdat in de echtscheidingsprocedure ook op dit punt mijn zaken niet goed zijn verdedigd. Dus moet de praktijk gaan lopen en wordt het dus de hoogste tijd dat ik me intensief met de marketing ga bezighouden.
Dat probeer ik heel intensief, ook op het gebied van de lezingen en cursussen. Gisteren is de nieuwe folder besproken met de drukker. Ik netwerk me suf en op dat vlak gebeuren er leuke en interessante dingen. Veel nieuwe contacten, zowel in Frankrijk als in Nederland. Je voelt dat er beweging in komt.

Maar door alle negatieve invloed van mensen zoals mijn moeder en genoemde huisbaas, en natuurlijk ook van andere zaken die misgaan zoals een dubbele rekening, dubbel betaalde belasting en dergelijke ben ik op dit moment gewoon heel erg moe.

Bovendien vreet het aan me dat ik niet zo vaak bij Wim kan zijn als ik met heel mijn hart zou willen. Die tweestrijd tussen hard moeten blijven werken, mijn moeder moeten verzorgen met alle organisatie van thuishulp, fysiotherapie, thuiszorg erbij en eigenlijk ook graag gewoon willen thuisblijven, is zo groot dat ik af en toe heel erg huil van binnen... Waarom zou het mij niet gegund zijn om net als iedere normale burger ook van mijn pensioen te mogen genieten? Dus blijf ik hopen en bidden dat ook niet ook nog dat laatste stukje recht waarop ik meende aanspraak te mogen maken verkracht zou blijken te zijn en dat ik binnenkort samen met Wim een peperdure fles champagne kan openmaken waarvan de kurk door het plafond mag knallen als eindelijk na 20 jaar knokken om overeind te blijven de beloning in de bus valt met de toekenning van een 'normaal' weduwenpensioen.

Wim heeft heel wat moeten doorstaan naast zijn toch al altijd aanwezige spanning rondom alles wat met ziek zijn te maken heeft. Tot drie keer aan toe moest ik in allerijl plotseling weg, hem alleen achterlatend. Familieperikelen en de vreselijke houding van mijn moeder. Mijn uithuilen als er weer eens van alles misging door de capriolen en koppigheid van zijn schoonmoeder en bijpraten door de telefoon op 1500 km afstand terwijl hij niets voor me kon doen dan luisteren. Wat had ik het graag anders gewild.

We hebben dan ook beiden nu de diepste wens uitgesproken om de komende weken eens helemaal met en voor elkaar te gaan leven! Geen verplichtingen, geen extra werk, rustig aan tot de feestdagen en dan...samen weg. Ver weg van alle zorgen. Proberen de stress te begraven, van elkaar genieten en van de zee. Wandelen, schrijven, even niks. Uithuilen en opnieuw beginnen in 2014. Met of zonder pensioen, maar het liefst 'met'! 

De volgende aflevering komt dus voorlopig even niet. Wel wensen wij iedereen alle goeds en fijne feestdagen met elkaar en daarna een jaar vol liefde en tederheid voor elkaar,

Janny & Wim

Niet van de aardbodem verdwenen...

Maar wel veel evenementen die ervoor zorgden dat wij even 'uit de lucht' waren. Wim en ik hadden weliswaar onze verhuizing tot het laatste moment geheim gehouden om als 'surprise, surprise' ineens aan te kondigen dat wij naar zonniger oorden waren vertrokken, maar bijna drie maanden zonder nieuws van onze kant is wel een beetje erg lang.

Alleerst dus die verhuizing: voordat ook maar iemand mocht denken dat verhuizen een hobby van ons is. In de verste verte niet! Maar met een onaf huis en veel niet ingeloste beloftes van de eigenaar die ons tot wanhoop dreven, besloten wij van twee kwade oplossingen dan nog maar de beste te kiezen. Dus in plaats van zelf veel geld te investeren in het huis hebben we dat budget gebruikt om naar elders te moven en het daar gezellig te maken. het blijkt nu de beste beslissing sinds jaren te zijn geweest en dat leid ik af uit het feit dat mijn hart een sprongetje van blijdschap maakt als ik de heuvel op kom rijden en als ik Wim fluitend over het erf zie scharrelen, bezig met een van de klusjes die van dit heerlijke huis 'ons paleisje' gaat maken. Kon hij vorig jaar bijna nooit iets afmaken omdat er weer een stuk gereedschap onvindbaar was in de opgestapelde dozen of domweg in de schuur van een kennis opgeslagen, nu heeft hij overal plek voor alle activiteiten tot en met een heus eigen schildersatelier...als dat niet chique is?
Deze verbouwde oude boerderij ligt middenin de velden en alleen op verre afstand zien we enkele huizen van buren. Maar een praatje maken in de tuin is er niet bij want daarvoor zitten we te ver uit elkaar. Vrijheid, blijheid dus en dat is ook voor de hond natuurlijk een aards paradijs. Duidelijk dus geen huis voor jonge gezinnen maar voor deze twee 'oudjes' een prima stek...

Nu ik zo zit te schrijven met het raam wijd open, de zon nog stralend aan de hemel en met een temperatuurtje van zo'n 23 graden besef ik dat dit inderdaad de plek is waar ik en wij kunnen bijkomen van alles wat we meemaken. Sowieso met mijn werk dat toch altijd draait om de minder leuke kanten van iemands leven. Maar ook om alle stress van me te laten afglijden wanneer ikzelf periodes zoals nu beleef.

In juli was ik al een keer met spoed naar Nederland afgereisd omdat mijn moeder werd opgenomen in het UMCG. Ik verzorgde haar 12 dagen thuis en ging toen snel terug om Wim te helpen met inpakken van alle verhuisdozen. Ondertussen werd haar toestand er niet beter op en dus was het maar goed dat wij samen begin september opnieuw naar Nederland gingen. Samen met de thuiszorg en de artsen probeerde ik haar thuis te laten blijven en toen wij vlak na het huwelijk van Wim's jongste zoon terugkeerden naar Frankrijk vreesden we al dat het toch geen haalbare kaart zou zijn. Inderdaad, op 2 oktober moest ik in allerijl het vliegtuig nemen om opnieuw bij haar te zijn nu nadat ze tot tweemaal geopereerd werd in 24 uur tijd vanwege een gebroken heup. Weer negen dagen van huis, al mijn werk opgeschoven, en geen tijd om hier in de nieuwe streek vol gas er tegenaan te gaan om bv een nieuwe praktijk op te starten. Maar gek genoeg, lukte dat voor een deel toch nog en nu sta ik dus aan het begin van een nieuwe periode hier in de Tarn.


Maar mentaal waren het zware maanden, vooral omdat er op de achtergrond zich nog een dramatisch gebeuren afspeelde: mijn ex echtgenoot en vader van mijn kinderen overleed totaal onverwacht op 16 augustus. Ex toch? Ja maar dat betekent nog niet dat je niet geraakt kunt zijn door zoveel verdriet om zoveel gemiste kansen in het leven...  Bovendien is het voor elke ouder vreselijk moeilijk om te voelen hoe zijn of haar kinderen verdriet hebben en doordat ook zijn laatste wil was om mij verre van hem, en dus ook onze kinderen te houden, kon ik alleen maar heel verdrietig en machteloos alleen 'via de sterren' bij hen zijn.
Gelukkig hielp de drukte van de verhuizing een beetje om mijn gedachten te verzetten en dit verdriet om hen opzij te schuiven. Maar ook de enorme stress om mijn toekomst op financieel gebied.

Wim heeft het allemaal lijdzaam ondergaan en deed er alles aan om het leven voor mij toch nog enigszins rustig te houden. Maar zoals zo vaak komt een ongeluk niet alleen: vanaf de verhuizing zaten we eerst zeven weken zonder internetverbinding en telefoon en juist toen ik vorige week mijn achterstallige mails, post etc. wilde wegwerken, crashte ook nog mijn computer!

Maar ondertussen ben ik weer vol goede moed voluit aan de slag. Bovendien gebeuren er ook hele fijne en positieve dingen. Zo ben ik sinds de afgelopen week officieel toekomstig AOW-er geworden en dat is alvast een rustgevende gedachte: dat ik na 19 jaar onafgebroken knokken voor mijn financiële bestaan er alvast een klein stukje zekerheid komt. Maar vooral, Wim houdt zich staande en probeert nu samen met mij hier ook een gezonder leven te beginnen met meer beweging, gezonder eten, van de natuur genieten en dat alles in dit 'sweet, sweet home' met 'every day an apple keeps the doctor away!'... We houden de moed erin, ik heb goede reacties op mijn lezingen over ouder worden en Alzheimer-communicatie, ik vertrek volgende week voor een weekje naar Nederland om proef te draaien met het lesgeven aan groepen Nederlanders die met pensioen gaan, er staan al 4 trainingen voor volgend jaar geboekt, enfin we redden het wel.

Vandaar dit teken van leven: het was en is nog steeds hectisch maar we leven nog en vol goede moed dat er betere tijden op ons liggen te wachten misschien. Dat we in dit alles elkaars maatjes zijn, is wel het mooiste cadeau van mijn leven en maakt van mij een RIJKE vrouw! Elkaar weten vast te houden in barre tijden is natuurlijk de garantie dat we, als ik straks eventueel écht met pensioen zou kunnen gaan, zeker met elkaar daarvan zullen genieten. Op de dag dat de postbode de brief met dat bericht uit Parijs in de brievenbus gooit, kan ik eindelijk, eindelijk, mijn angst om ten onder te gaan definitief vaarwel zeggen. Maar tot zover ga ik dus nog maar even stug door met keihard werken. Met in gedachten: 'alles sal regkom!'

PSA

Soms kan een woord, een zin een mensenleven veranderen. Destijds studeerde ik af op de betekenis van een verkleinwoord omdat het me intrigeerde hoe taal mensen beïnvloedt. Het is een mooi voorbeeld van het feit dat die betekenis afhangt van de context en daarbij dan van het ene uiterste tot het andere kan gaan. Bij 'schooiertje' voelen we immers niet hetzelfde als bij 'schooier'. Maar soms ligt het veel ingewikkelder en moeten we de rest van de zin of zelfs het non-verbale gedrag erbij halen om te weten of een woord lief of sarcastisch bedoeld is. Woorden  roepen nl. vaak een emotie op...

Twee jaar geleden kende ik de afkorting PSA totaal nog niet. Dat het de waarde van het aantal markers bij een kankerpatiënt aangeeft, was me van meet af aan duidelijk. Voor de werkelijke afkorting moet ik nu even snel googlen:
 “PSA betekent Prostaat Specifiek Antigeen. Het is een eiwit dat uitsluitend door prostaatcellen gemaakt wordt. De PSA-waarde is de concentratie van PSA in het bloed. De hoogte van het PSA neemt toe met de leeftijd en met de grootte van de prostaat. Voor de normale waarde is dus geen absolute grens aan te geven.” 

Zo, nu weet ik zeker geen onzin te vertellen. Het is dus een (!) van de manieren om als arts te zien of er bij een man eventueel prostaatkanker aanwezig is of niet.
Maar die drie letters betekenen zoveel meer voor de mannen die ermee te maken krijgen...en hun partners. Vanaf het moment dat er bij jou prostaatkanker geconstateerd wordt, zal die PSA waarde regelmatig gecontroleerd worden om te zien hoe de kanker zich gedraagt. Elke bloedtest die dat zal uitwijzen, wordt dus ervaren als een risico om bij de ongelukkigen te horen die de mededeling krijgen dat hun therapie niet meer adequaat genoeg is en dat men andere middelen moet gaan aanwenden om de kanker niet te laten 'winnen'.

In de praktijk komt dat erop neer dat we in de week voor de prik al spanning voelen. Wim wordt in de dagen ervoor onrustig en zit boordevol stress. Als dan zijn bondgenote Céline verschijnt op de bewuste morgen, breekt zij meestal het ijs door haar ondersteunende woorden tijdens het prikken. Daarna begint de race tegen de klok. Vroeger -  de ziekte is dus al zo lang in ons leven dat ik van vroeger kan spreken - kwam de uitslag per post en huilden we samen van blijdschap onder het genot van een grote kop koffie de volgende ochtend, tenminste als het resultaat goed was. Maar inmiddels heeft mijn maatje een 'account' - van alle 'accounts' wel het minst gewenste - bij het laboratorium en kan hij nog dezelfde avond het resultaat op zijn scherm oppiepen.

In gedachten zie ik hem de toets indrukken die toegang zal geven tot 'zijn' PSA-waarde. Dat moet zo ongeveer voelen als op de knop drukken bij de NASA voor het lanceren van een raket. Of de missie slaagt en iedereen juicht...of de missie mislukt, er heerst grote verslagenheid en iedereen staat als aan de grond genageld.

Deze week stond ik toevalligerwijze in de kamer toen hij de uitslag op het scherm had: PSA 3,74. Yes! De tranen vloeiden rijkelijk aan beide kanten, van opluchting. Drie letters, korter kan het haast niet. Maar toch... Drie letters die grote vreugde kunnen brengen maar ook het allerdiepste verdriet en angst.

Als kind liep je vol trots terug naar huis als je een 9 of een 10 had voor een vak. Wij lopen deze week weer zingend door het leven vanwege een...3,74!!

VALKUIL, REDDINGSBOEI, ILLUSIE?

De laatste weken verschijnen er regelmatig in de kranten en tijdschriften artikelen over gentherapie tegen kanker. Het is nog maar een kwestie van tijd en alle soorten kanker zullen voortaan bestreden kunnen worden en deze ziekte zal als een chronische ziekte behandeld gaan worden. Door direct in de genen en het DNA van de patiënt te reageren, kan de productie van kankercellen bestreden worden. Een geweldige doorbraak. Zoals destijds aids patiënten de behandeling met hiv-remmers als een godsgeschenbk ontvingen, zo zullen dus kankerpatiënten hun ziekte niet meer als doodvonnis hoeven te ervaren...
 Alleen, vanaf wanneer?

Ik merk aan mezelf hoe graag ik zou willen dat mensen zoals mijn eigen maatje en al die andere zieken met de status 'niet behandelbaar' (zo noemt men dit in medische kringen!) nog in aanmerking mogen komen voor deze revolutionaire behandeling. Hoop doet leven. Zeker mentaal is het een geweldige opsteker om te weten dat wij aan de vooravond staan van een gigantische doorbraak in de kankerbestrijding.

Hopelijk reageert het lijf van Wim net zo hoopvol en zullen  de 'vijandelijke cellen' zich nog laten bedwingen door de hormoontherapie. Liefst nog enkele jaren, die jaren die men in laboratoria en medische centra nodig heeft om de juiste medicijnen te toetsen, de resultaten officieel bekrachtigd te krijgen en om de commercie te kunnen opstarten.

Ik kies dus voor het woordje 'reddingsboei'. Ik wil me met al mijn innerlijke kracht vastgrijpen aan deze positieve berichten om er deze jaren samen met Wim voor te gaan. Zodat we misschien toch nog samen - en met onze kinderen en echte vrienden - de dag mogen beleven dat hij uit de directe gevarenzone komt.

Wim is ondertussen opgestart met zijn conditietraining. Heel voorzichtig, niets forcerend maar wel elke dag. Lopen en fietsen. Verder werken we samen aan ons gewichtsverlies want met al die kilo's teveel kan het niet lukken. Ons eerste doel is de AlpeDuZes volgend jaar juni, maar dan nog wel te voet! Samen!!!

Ik vind het niet alleen een uitdaging voor mijn gezondheid maar ook om dit najaar beter voor de dag te komen als trainer. Nu ik binnenkort trainer word in Nederland voor groepen mensen die met pensioen gaan, ben ik het aan hen verplicht om zelf het goede voorbeeld te geven van de manier waarop je op deze leeftijd met gezondheid en leefstijl kunt omgaan. Positief ouder worden dus...

In Nederland? Ja jullie lezen het goed. Het is me gelukt om mijn droom te gaan vervullen. Weer werken in mijn eigen land. Vorige week ben ik goed bevonden door de directie van een groot conferentieoord om nog dit jaar te beginnen als trainer bij hun centrum. Spannend, want ja wie neemt er nog een oudere persoon van 64 jaar aan? Maar in ons land begint het besef al door te dringen dat juist mensen in mijn leeftijdscategorie vaak een bagage hebben die waardevol kan zijn voor een bedrijf. Dus kwam ik met vlag en wimpel door de screening en kon ik met dit enorme leuke nieuws weer terug naar huis, naar Wim. Ook op deze manier is er binnenkort nog heel veel te beleven voor ons samen. Ondanks die ene donkere wolk van zijn ziekte, op naar de zeven vette jaren, na de laatste zeven (erg) magere jaren qua werk en financiën...  De jeugd heeft de toekomst, maar soms de oudjes ook!

OFF-DAY NA DE HORMOONPRIK

Als buitenstaander zou je soms kunnen denken dat een patient toch wel zal wennen aan zijn maandelijks terugkerende behandeling. Niets is echter minder waar. Naast de pijn die al begint vanaf het moment dat de vloeistof tergend langzaam in de buikwand wordt gespoten, is er ook het complete pakket van gedachten dat eraan vastzit. Zal Céline goed prikken (doet ze altijd), hoeveel pijn zal het deze keer gaan opwekken, zullen deze hormonen hun effect weer teweegbrengen, als het maar bij deze behandeling blijft, dit moet dan dus wel mijn hele leven doorgaan (gecombineerd met joepie, ik leef nog!), wat een klote ziekte, waarom ik en waarom nu, kom op jong: je bent er nog steeds en ik zal ze eens een poepie laten ruiken!

Uiteraard kan ik geen gedachten lezen en ik vermoed dat dit nog maar een klein gedeelte is van de maalstroom van ideeën en spookbeelden waarmee iedere zieke wordt geconfronteerd. Ik zie ze door het hoofd van mijn eigen maatje rennen, maar in de praktijk hoor ik het allemaal uitgesproken worden door de zieken die ik mag begeleiden.

Gelukkig is het in dit geval echte realiteit: 'Goede tijden, slechte tijden!' Na de eerste pijngolf, de koorts de hoofdpijn en andere intense pijnen komen er weer dagen zonder pijn, zonder al teveel hinder en doen de pijnstillers hun ondergrondse werk. Steeds vaker schalt dan de lach of is er weer plaats voor humor. We lachen zelfs intenser en vaker om dingen die vroeger nog 'gewoon' waren. Leven in Bonustijd heeft ook zijn voordelen: alles krijgt meer kleur. Een schaterlach is meer waard dan een doosje pillen!

Maar alle emoties liggen aan het oppervlak. De 'dikke huid' is verdwenen. Alles komt ongecensureerd binnen. Want je staat 'op scherp'. Door de onwetendheid van het 'hoe lang nog', verdwijnen veel drempels. Je verlangt naar echtheid, oprechtheid, geen flauwekul, uitspreken, vrede en harmonie. Voor als het 'zover' is...

Leven met kanker is dus een kunst die je niet een, twee, drie leert. Zelfs als professioneel moet ik nederig toegeven dat niemand eigenlijk echt een zieke kan begrijpen. Behalve...een andere zieke die zich in datzelfde proces bevindt. Wie dit een beetje zou willen begrijpen, moet maar eens s'avonds om half acht de tv aanzetten nu de deelnemers aan de Alpe DuZes aan hun grootste uitdaging beginnen deze week. Die berg vertegenwoordigt voor hen en voor hun naasten symbolisch de bijna onmenselijke klim naar de top van je kunnen: net zoals die klim door je ziekteproces!

KWETSBAAR DURVEN ZIJN

Afgelopen week ging een droom van Wim in vervulling; de Alpe d'Huez op gaan. Als groot wielrenliefhebber
is voor hem deze bergtop in de Franse Alpen een fenomeen geworden in de loop der jaren. Wie kent niet de namen van de Nederlandse renners die in vroeger tijden deze steile berg opgingen om er victorie te behalen: Joop Zoetemelk, Peter Winnen, Steven Rooks en Hennie Kuiper. Maar ook Pantani, Hinault en al die andere klinkende namen kom je er tegen op de borden in elke bocht van deze beroemde étape uit de Tour de France.

Maar behalve het betreden van deze heilige wielrenpiste was er nog een andere reden die Wim naar deze plek trok. Nu hij zelf kanker heeft, sprak de jaarlijkse tocht van al die dappere fietsers die op 6 juni 6 keer naar boven fietsen als actie van het KWF hem steeds meer aan. Het sprak dus vanzelf dat wij ons reisje naar de Alpen waar mijn nichtje sinds kort woont met haar man en pasgeboren baby, zouden aangrijpen om deze heilige grond van de Alpe d'Huez te betreden.
Dinsdag 23 april was het zover. Prachtig weer, geen wolkje aan de lucht. Beter kon het niet. Na een kop koffie onderweg gingen wij met kloppend hart richting de bergen. Als 'ervaren' Tour de France toeschouwers door al de jaren dat wij in de Pyreneeên de karavaan van dichtbij konden voorbij zien flitsen, beseften we onmiddellijk dat wij hier met een heel ander soort beklimming te maken hadden. Met talloze bochten gaat deze klim in razend tempo van 800 naar 1800 m. hoogte. De vele bordjes in de bochten maakten dit wel duidelijk. We deden het in een rustig tempo om zo elk detail in ons op te nemen. Tijdens het nemen van de eerste foto's kwam er een oudere wielrenner langs. Bonjour! Een tweede keer drie bochten later klonk het opnieuw: Bonjour! Allez, allez! Daarna reden wij naar de beruchte bocht 7. De bocht van de Nederlanders die hier elke keer weer de Nederlandse renners naar boven schreeuwen, duwen en toejuichen. Oorverdovend. Terwijl wij de auto perkeerden, viel ons oog meteen op de mooie, rode snoek die er geparkeerd stond. Even verderop zat een groep mannen te picknicken. Wim had ondertussen al de camera's zien staan en toen even later 'onze' fietser naar boven kwam, werd hij door deze groep toegejuicht. Hoorden we hen Nederlands praten. Terwijl we ons bij de groep wilden voegen, bleek dit om een Belgische televisieploeg te gaan die opnames maakten voor hun programma voorafgaand aan de Tour van dit jaar. Wim schoot zijn fototoestel vol met plaatjes voor later. Ik luisterde op correcte afstand naar dat wat er in het interview allemaal gezegd werd. 'Onze' fietser' bleek een Nederlandse man van 66 jaar te zijn die al jaren aan de ziekte van Hodgkin leed en daarvoor eerst met chemokuren behandeld is en anderhalf jaar geleden een beenmergtransplantatie heeft ondergaan. Nu was hij deze week aan het trainen om in juni mee te doen aan de Alpe d'Huzes. Perplex stond ik naar zijn verhaal te luisteren. Zo relatief kort geleden nog in een steriele tent liggen en dan anderhalf jaar later hier aantreden om geld in te zamelen voor het kankeronderzoek via de sponsors die je in je eigen omgeving hebt weten warm te maken voor jouw etape op die 6e juni. Mijn hart bonkte, de tranen rolden spontaan over mijn wang. Wat een kanjer!

Ik moest hem zeggen dat hij voor mij de ware 'overwinnaar' is. Van zichzelf en van deze berg. Het levende bewijs dat er iets veel krachtigers bestaat dan epo of al die andere chemische middelen. Het menselijk brein, de spirit die het verschil maakt tussen 'winnen' of 'verliezen'. Het weten doorzetten ook als alles erop lijkt dat het niet kan. Zijn laatste zin raakte doel: 'Ik doe dit niet alleen voor mezelf maar ook om anderen een hart onder de riem te steken die dit willen presteren!' Mijn ogen gingen richting Wim; zou hij dit gehoord hebben? Hij die al een paar maanden geleden aankondigde om die Alpe op te willen rijden, ooit, in de toekomst. Maar hoe graag ik hem ook wilde geloven, ik twijfelde. Hoe kun je nu een steile berg op rijden als je totaal geen conditie hebt? Noch het geld om een fatsoenlijke fiets te kopen? Maar nu stonden de man die het al deed en de man met die droom nog geen tien meter van elkaar verwijderd. Dit was misschien zijn kans. Dus toen de reporter aankondigde dat zij hem een duwtje zouden geven om weg te kunnen sprinten uit het beeld, smeekte ik bijna aan 'onze' fietser om dan wel weer even terug te komen omdat ik hem wilde voorstellen aan mijn man. Die belofte kwam hij na en terwijl de Belgen weer plank gas gaven, keken wij elkaar recht in de ogen zoals alleen mensen die in dezelfde situatie zitten dat kunnen. Die dag kreeg Wim zijn eerste nuttige instructies over het soort fiets, hoe te gaan trainen, de tandjes van het verzet enfin alles wat maar ertoe kan bijdragen dat ook hij ooit een keer naar boven zal fietsen. Nu de mailadressen zijn uitgewisseld, heeft hij zijn 'coach' gevonden. Ik was er getuige van hoe die vonk die daarvoor nodig is, oversprong. Ter plekke beloofde ik mezelf om dit jaar nog te proberen - hoe moeilijk dat ook zal worden - een extra cursus te boeken, een extra klant te bemachtigen om dat model fiets met Wim te gaan uitzoeken. Zijn eerste sponsor heeft hij dus. De heuvels in de Lot zullen voorlopig het trainingscircuit worden. Maar de droom is een eerste stapje werkelijkheid geworden. Terug in de auto biggelden opnieuw de tranen over mijn wangen: zoveel energie, zoveel moed, zoveel hoop in zo'n klein tijdsbestek had ik nauwelijks eerder in mijn leven meegemaakt. Deze ene fietser raakte mij tot op het bot met al zijn positieve inbreng. Ik zal hem eeuwig dankbaar blijven voor dat wat hij daar overbracht op mijn toekomstige wielerheld!! 

Wij gingen richting de top om nu alle details verder in ons op te nemen. Zelf was ik ondertussen al net zo 'bekeerd' dat ik op elk plekje van betekenis ook weer even eruit moest om het in me op te nemen. 

Wim verkeerde in de zevende hemel! Zelfs de finishlijn werd gefotografeerd ook al was daar slechts tien cm. van over. Wat zou ik graag in zijn hoofd hebben willen kijken. Maar de ogen spraken al boekdelen. En daarin stond met grote letters te lezen: ooit kom ik hier terug... OP DE FIETS! 

Schrijven is blijven...

Zomaar ineens sta ik met een boekje in mijn handen: het proefexemplaar van Wim's 'Brainstorms'. Het ontroert me. Onlangs had ik het manuscript al wel gelezen maar in boekvorm worden de woorden nog meer tot leven geroepen. De mengeling van deels fantasie maar ook vaak de harde werkelijkheid doorspekt met de humor die ik zo goed van hem ken, doen mijn ogen over de pagina's glijden in tgv vaart. Dit is Wim in al zijn facetten...

Ook zijn schilderijen worden steeds 'sprekender':  de laatste titel spreekt voor zichzelf 'Boek met zwarte bladzijde.'  Ook zonder woorden valt er zoveel te zeggen!

Zijn, ons leven is heel erg veranderd sinds medicijnen en artsen zijn leven zijn gaan beheersen. We weten nu meer dan ooit tevoren waar de uitdrukking 'Jantje lacht, Jantje huilt' vandaan komt. Zomaar opeens kan de zon verstoord worden door een donkere wolk. Dan slaat de angst toe of wordt Wim op een onverwachte manier ineens weer herinnerd aan zijn eigen ziekte. Televisie is daarbij een van de verraderlijke media. Zit hij ontspannen op de bank een leuk programma te kijken en komt er zomaar ineens de aankondiging van iemand die is overleden. Wanneer ik dan op de achtergrond hoor dat het om dezelfde kwaadaardige kwaal gaat, dan kijk ik schielijk opzij om te zien hoe groot de schrik of de schade is. Gelukkig hanteert hij dan meestal zelf al de afstandsbediening om de uitgebreide toelichting over de situatie of de ziekte te vermijden.

Maar er zijn juist door dit alles ook steeds meer momenten waarop we ons bewust zijn van het intense geluk om nog altijd samen te zijn. Elke leuke ervaring, elke ontmoeting met vrienden of familie, elk concert, elk zonnig momentje op een terras, enfin alles wat het leven zo de moeite waard maakt om geleefd te worden, krijgt nu die extra kleur. Zelfs 'doodgewoon' wakker worden naast elkaar is al niet meer 'gewoon' maar een cadeau!

Nu ik minder gehinderd word door veelvuldig doktersbezoek en al die paperassen die ook bij dit proces hoorden vorig jaar, kan ik me weer volledig op mijn werk richten. In januari heb ik een grote mailing verstuurd aan diverse medische instellingen. In de tijd erna ging ik aan de slag met de telefoon. Naar Franse begrippen is het resultaat ernaar en mijn agenda begint voor dit jaar al aardig vol te lopen en zelfs voor 2014 staat er een cursus in de aanslag. Mijn netwerk breidt zich gestaag uit en zo hebben Wim en ik nu o.a. een goed contact met een manager van een groep 'Care Clowns' die in verzorgingstehuizen gigantisch goed werk doen met Alzheimer patiënten. Deze maanden sta ik zelf regelmatig voor een groep stagiaires om les te geven in dat soort aanpak van deze groep mensen die anders zo verstoken blijft van communicatie. Er zijn nog zoveel manieren om in contact te blijven met demente mensen!! Wim helpt mij al tijden met het verzamelen van filmmateriaal van You Tube of elders en aangestoken door dit alles, is hij nu zelf ook vrijwilliger geworden in een bejaardentehuis hier in Prayssac. In de komende weken geef ik diverse lezingen voor groter publiek zelfs in de Cantal voor France Alzheimer. Ik hoop dat daar dan weer cursussen uit voortvloeien.

Tegelijkertijd ben ik ook bezig met contacten in Nederland en in juni kom ik daarom even over om zowel mijn moeder even te kunnen begeleiden naar het UMCG in Groningen als ook om zakelijk een sollicitatiegesprek te voeren. Het zijn dus weer spannende tijden.

Maar dat het privé leven op de eerste plaats komt voortaan, dat hoort ook bij de grote verandering. Druk of niet, met regelmaat trekken we even de deur achter ons dicht en gaan we op stap om te genieten van het leven samen. Eind april gaan we de baby van mijn petekind Anne Sophie bewonderen. Het jonge stel woont hoog in de bergen bij Grenoble dus dat wordt genieten voor Wim die zo verzot is op die vergezichten met sneeuw. Maar we kijken vooral uit naar de maand juli want dan reizen we per trein naar Parijs om daar in het Olympia Crosby, Stills and Nash te gaan beluisteren. Als klap op de vuurpijl heeft Wim een leuke, betaalbare B&B er vlakbij gevonden zodat we ook nog even drie dagen per fiets door Parijs kunnen rijden om de Eiffeltoren te beklimmen, het graf van Edith Piaf en anderen te zien op de begraafplaats Père Lachaise, de tentoonstelling van Chagall te bezoeken en verder lekker door Le marais te flaneren. Joepie, het leven is zo mooi...  Paris, here we come!!!!

TROUW...

Met een heerlijk zonnetje op ons hoofd vierden wij op 27 februari in Toulon en Arles onze eerste 'trouwdag'.     Het voelt alsof we elkaar gisteren die kostbare woorden van trouw beloofden, zo snel is dit afgelopen jaar voorbij gegaan.

Zo'n dag geeft je onbewust een nostalgisch gevoel: toch samen een jaar erbij gekregen ondanks de ziekte van Wim. Dat verwarmt je hart omdat deze bonustijd zo intens door ons beleefd wordt. Daarom nam ik ook bewust een paar dagen vrij om zowel onze verjaardagen als deze speciale dag samen met Wim te zijn. Even leek de sneeuw er nog een stokje voor te willen steken. Toen we dat op de meteo lazen, hebben we razendsnel onze koffers ingepakt, Boef naar het hondenpension gebracht en zijn we ijlings naar het Zuiden gereden. Het was alsof we de sneeuw op onze hielen hadden want na Toulouse viel de sneeuw al in grote vlokken op de snelweg. Maar we kwamen zonder brokken in Narbonne aan waar we voor de tweede keer aanschoven bij het grootste buffetten restaurant van Frankrijk. Als ik daar rondkijk, waan ik mezelf in mijn oude kinderdroom van Luilekkerland. Overal waar je kijkt, zie je de meest heerlijke gerechten staan en het kost geweldig veel moeite om niet alles op je bord te willen leggen. Dus moet je kiezen: probeer dat maar eens als minstens 200 desserts je vriendelijk uitnodigen om toch zeker van alles te proeven. Niet dus! Om de gasten te plagen staat er bij de uitgang een ouderwetse, maar naar ik vrees nog altijd nauwkeurige, weegschaal waarop je de eventuele aangerichte schade meteen kunt constateren. Ook die hebben wij laten staan... 

De volgende twee dagen hebben we volop genoten van de prachtige kustplaatsen vlak voor Toulon zoals Bandol, Six Fours Plage en ook de kust voorbij Toulon die ons tot naar Le Lavandou leidde. Veel haventjes, veel boten, veel wind en veel regen. Brr. Gelukkig konden we ons vermaken door een bezoek aan een olijvenmolen waar alle facetten van het persen van de olijven tot olie werd getoond. 

Maar de derde dag brak de zon door en namen we de veerboot naar Toulon om daar in het zonnetje een broodje te eten op een terras bij de haven. Op die manier konden we al plannen maken voor een eventuele volgende trip naar Corsica want de ferryschepen lagen er voor anker:

s'Middags liepen we door de oude binnenstad van Arles omdat je als rechtgeaarde Nederlander toch niet de stad van Vincent van Gogh voorbij kunt rijden zonder er even een blik te werpen op de aanblik van de stad die hem inspireerde tot een paar van zijn mooie doeken. 

Met een verrukkelijk dineetje bij een Chinees in Toulouse sloten we onze korte vakantie af. Met een hoofd vol mooie momenten als herinnering viel ik als Doornroosje in de armen van mijn prins daarna thuis weer in slaap. 

Dromen...en toch met beide benen op de grond blijven staan

De afgelopen maand moest ik noodgedwongen door de twee opeenvolgende operaties verplicht rust nemen. Dan pas merk je hoe je eigenlijk meestal in een veel te hoog tempo leeft. Behalve dat het 'ziekteverlof' mijn genezing bevorderde en ik nu dus weer zonder hulpmiddelen stevig op eigen benen sta, deed het me ook mentaal goed om eens afstand te nemen van alle dagelijkse beslommeringen en het werk. Alsof je de wereld vanuit een andere ooghoek bekijkt.
Dat leverde mooie dromen op. Door de rust kwam ik dichterbij bij mezelf en mijn ideeën over mijn huidige leven en hoe ik daar graag verandering in zou willen aanbrengen. Vooral nu Wim ziek is, merk ik nog meer dan ooit tevoren hoeveel behoefte je dan als mens hebt om eens een schouderklopje, een knipoog, of een opbeurende opmerking te krijgen. Soms zou je ook eens je kleinkind willen knuffelen of een traan wegpinken samen met je beste vriend of vriendin. De slappe lach willen krijgen met je zoon of schoondochter. Oude bekenden willen opzoeken of shoppen met je dochter. Even een bakkie gaan doen bij vrienden. Kortom, ik realiseer mij dat Nederland nu wel erg ver weg is. Dat was al duidelijk in de laatste jaren waarin we een aantal van onze jongste kleinkinderen,Valerie, Megan, Yenthe, Vayenn en Dex zelfs nog nooit in ons armen hielden, maar nu aan de horizon stiekem het vraagteken van de onwetendheid is verschenen, voelt dit heel naar en akelig...

Hoe banaal dit ook steeds maar weer klinkt, maar dit alles staat en valt met de inkomsten uit mijn werk. En aangezien ik nu eenmaal uit het hout ben gesneden om nooit de strijd op te geven, hebben deze laatste maanden mij ervan overtuigd dat ik mijn werkterrein moet proberen te gaan verleggen naar Nederland en België. De plannen rijpen op dit moment in mijn hoofd en deze maand ga ik samen met Wim mijn ideeën op papier en op de website en in foldermateriaal verwerken. 'Holland here I come! ' Een zeer bekende Belgische collega heeft me al een eindje op weg geholpen en geïntroduceerd bij een groot cursuscentrum. Ik hoop daar een voet tussen de deur te krijgen, al is het alvast maar een of twee keer dit jaar. Alle begin is moeilijk maar het leven heeft mij in de afgelopen 20 jaar ook geleerd dat volhouden uiteindelijk altijd beloond wordt.

I have a dream! Dat langzaamaan het pendelen tussen onze stek hier en ons thuisland op gang zal komen. Dat ik door werk in Nederland mijn inkomsten kan vergroten op zo'n manier dat ik voortaan een paar keer per jaar kan overkomen. Maar natuurlijk niet alleen. Uiteraard neem ik Wim dan mee onder het mom van 'chauffeur'. Heeft niet elke zakenman of vrouw van aanzien zijn of haar eigen chauffeur? Nou dan!
Dan kan die chauffeur tijdens mijn lestijden of lezingen en wat zoal meer lekker dat bakkie koffie gaan doen bij jullie. Of zijn kleindochters ophalen voor een ijsje of het pannekoekenhuis, bij zijn vroegere vriend Bert langsgaan of gewoon weer eens over de dijk langs de Waddenzee lopen of langs zijn ouderlijk huis in Utrecht. Wat zou het hem goed doen, af en toe even dat stukje menselijke warmte.

Als jullie mij nu allemaal in gedachten willen steunen in deze plannen dan ben ik ervan overtuigd dat het me door al die positieve krachten nog gaat lukken ook. Wedden?