Wim & ik stammen nog uit de tijd dat je de bus of trein kon betalen via een knipkaart. Een tien- of twintig rittenkaart was voordeliger dan telkens een nieuwe kaartje kopen. Bij het instappen knipte de chauffeur dan een gaatje in het desbetreffende vakje.
De laatste tijd bekruipt me dit gevoel van de chauffeur die nog een gaatje kan knippen, wanneer we bij de oncoloog zitten. Hij is uiterst vriendelijk en legt de route uit zodat we ongeveer weten waar hij naartoe wil rijden. Maar hij laat ook doorschemeren dat de knipkaart bijna vol is en de weg die hij neemt, is er een vol hobbels. We krijgen al lang niet meer dezelfde soort rit aangeboden als voorheen en deze keer duurt de weg naar het station 'Quality of Life' wel heel erg lang. Eerlijk gezegd is die bestemming zelfs niet in zicht...
Ook krijg ik sterk het gevoel dat Wim wel vijf keer zoveel heeft moeten betalen voor deze reis. Alsof het kaartje steeds duurder is geworden voor steeds minder kwaliteit.
Eind van deze maand mag hij terug naar de 'kaartjesknipper'. Maar ondertussen is ons huis stilaan veranderd in een druk bezet metrostation waar bijna dagelijks 'onderhoudswerkers' hun werk komen doen. Van af en toe een ritje naar de stad en verder rust om ons heen is al lang geen sprake meer. We zitten nu op de highway van de zorg. Deze knippies zijn dus peperduur en kosten Wim alles wat hij nog heeft aan energie. Waar is de goeie ouwe tijd gebleven?
