Het huis gaat langzaam maar zeker onze sfeer ademen. We wonen er nu een maand en het is een fantastische plek. Het uitzicht over de vallei van Prayssac en Castelfranc is adembenemend en nu er s'morgens vaak een mistwolk hangt is het zelfs sprookjesachtig soms.
Boef heeft ondertussen een lekker groot stuk tuin tot zijn beschikking omdat er een ruime kennel is gemaakt door Wim en dat geheel wordt nu opgesierd met vier prachtige gietijzeren lampen die we onlangs voor een prikkie op een brocante kochten.
De verhuizing was een gigantische klus, vooral omdat we heel veel spullen niet konden meenemen en we dus flink hebben moeten ruimen, weggeven of verkopen. Bovendien ontbreekt hier vooralsnog een schuur zodat er aardig wat van onze spulletjes onder zeildoek staan. Dus maar hopen dat het geen al te ruige herfst zal worden en we onze zaken niet in het bos zullen terugvinden. Gelukkig hebben we voor een paar maanden een hangar kunnen lenen van een kennis zodat we de tijd hebben om even te sparen voor een houten schuur. Ook in de keuken was slechts een gootsteen aanwezig. Dat is een slechte, ouderwetse Franse gewoonte. Voor hen is keukenmeubilair niet standaard bij een huis inbegrepen, dus hebben we voorlopig twee oude, antieke kasten als keukenkast geïnstalleerd en heeft Wim een ingenieuze constructie aangebracht boven de afwasmachine in verbinding met de koelkast, enfin we dromen van een nieuwe keuken!
Vanuit de woonkamer slaan we op dit moment dagelijks de drukte rondom de wijnoogst gade. Want pal tegenover ons, onder aan de weg ligt een groot domein Château Leret Monpezat, dat tot voor kort toebehoorde aan de broer van de prins gemaal van de koningin van Denemarken. Maar het is juist vorige maand verkocht en we krijgen dus nieuwe buren. Het gebrom van de druivenplukmachine tot laat in de nacht, het aan en af rijden van de met druiven gevulde tractor, het aanslaan van de koelmachines, de verlichting s'avonds bij de schuren en vooral de handpluk vorige week zijn een mooi schouwspel waar we voortaan elk jaar van kunnen genieten. Deze week zijn we door de 'maître chai' uitgenodigd om het vinificatieproces te komen bezichtigen. We raken dus thuis in de wijncultuur en daar zal het proeven van de nieuwe wijn binnenkort ook bijhoren.
Het voelt heel goed dat wij niet helemaal opnieuw hebben moeten beginnen: dit huis ligt in dezelfde omgeving als het oude huis en dus houden we heel veel bij het oude. Kapster, dokter, wijkverpleegster, winkels, vrienden en terrasjes. Dus zaten we vanmiddag pontificaal even lekker in de zon van een coupe ijs te genieten. Ik had vrij genomen vandaag en kon zo ook eens snuffelen aan alle nieuwe dingen. Wim heeft een fijne werkhoek gemaakt in de woonkamer dus keek ik toe hoe hij, de wijnplukkers en de eekhoorn hard werkten terwijl ik nu eens probeerde (!) te niksen. Het lukte en ik kwam eens een dagje bij van alle vermoeiende zaken van de laatste tijd. Want alle drukte heeft wel een beetje zijn tol geëist: ik loop bij de fysiotherapeut om mijn rug weer te laten fatsoeneren en de huisarts heeft mijn dringend in mijn ogen gekeken en geadviseerd om het nu maar eens even wat rustiger aan te doen. Dat zal nog een hele kunst worden...
Ook al is er nog veel werk te doen, wij zijn met plezier en goede moed aan onze nieuwe periode begonnen. Soms moet ik Wim zelfs afremmen zo gestaag als hij maar doorwerkt. Maar tegelijkertijd is dat ook een goed teken: wie plannen maakt, heeft de toekomst.
We hopen hier dan ook allebei nog jaren samen te mogen genieten van al die kleine dingen die het leven zo de moeite waard maken. En van elkaar, want een liefdesnestje is het ondertussen al...
En wie zin heeft om mee te genieten: de logeerkamer is al ingericht!! Het fornuis werkt, de wijn ligt op temperatuur en wij zijn er klaar voor.
