VAKANTIE IN

P O R T U G A L …  20 JULI 2012

Elk land kent zijn eigen kleuren, geuren, geluiden en karakter. Vandaag is de laatste dag om al die indrukken op te slaan in ons geheugen en ik ben net terug van een wandeling in de bossen rondom ons heen. Heel apart om over grote granieten rotsblokken te lopen die in de oudheid omhoog geduwd zijn tijdens hevige aardbevingen en die nu de rijkdom van dit landschap vormen en tevens als grondstof dienen bij de bouw van de prachtige huizen die de Portugese emigranten bouwen bij terugkeer naar hun vaderland na een werkzaam bestaan in Frankrijk of elders in Europa.

Twee weken lang hebben wij genoten van al die nieuwe indrukken en hebben we heel wat kilometers afgelegd om het binnenland van Portugal te leren kennen. Hoogtepunten waren de tocht naar La Serra de Estrela met Torre op 2000 m. hoogte, een dag in Coïmbra en de prachtige tocht langs de rivier de Douro met alle wijndomeinen op de heuvels eromheen.

Maar het was ook een ontdekkingstocht qua emoties: heerlijk om Wim in de auto weer te horen zingen, hem een geheugenkaartje vol foto’s te zien maken van de magnifieke kathedraal van Burgos, zijn ogen te zien oplichten bij leuke ontmoetingen, grapjes van hem te verdragen enfin eindelijk los van alle zorgen van deze laatste maanden. Er is dus nog plaats voor ‘andere zaken’ dan alleen maar DE ziekte.

Een glaasje Porto deed de rest en zo konden we ook eens in alle rust s’avonds op het koele terras ervaringen delen en ons hart bij elkaar neerleggen. 

Ik voel dat we de accu weer opgeladen hebben. We zien uit naar de verhuizing, (zie volgende aflevering binnenkort)  naar het huis waar we samen nog lang van hopen te mogen genieten maar dat in elk geval het dagelijks leven wat makkelijker zal maken voor ons beiden. Geen groot tuinonderhoud en ook geen zwembad meer met al het extra werk. Maar het betekent wel plannetjes maken en ook daarmee zijn we hier al volop bezig geweest: de auto zal morgenvroeg als souvenir een paar prachtige planten en boompjes meenemen als bagage en ook … een paar prachtige ramen compleet met kozijn die een Portugese buurman hier in het wijkje wilde weggooien evenals een leuk metalen tuinhek. Wim zag zichzelf als knutselen en bouwen,  dus gaat de achterbank vanavond omlaag en stouwen maar! 

Het maakt me heel blij. Wim die plannetjes maakt voor de tijd die voor ons ligt. Ik besef heel goed dat zijn lichaam niet meer altijd wil luisteren naar wat hij graag zou willen, dat het hem nu regelmatig plaagt met heftige pijnen door de infusen met bottenspul’,  maar zijn koppie denkt weer aan de toekomst, onze toekomst…

Dus vertrekken we morgen in alle vroegte richting Frankrijk met het idee om, zodra het kan weer op vakantie te gaan samen.