Aan mijn voeten ligt Boef die me af en toe indringend aanstaart. Dieren voelen wanneer er 'iets' gebeurt bij ons mensen. Dat klopt ook. Ik ben heel erg ontroerd door het beeld van mijn maatje die buiten op het erf druk bezig is met verf. Hij knapt een van de oude bijgebouwen van deze voormalige boerderij op, om er straks zijn schildersatelier van te maken. De dag kan sowieso niet meer stuk want nadat ik vanmorgen een aantal nieuwe planten en struiken heb gepoot in de tuin naast het terras zijn we samen naar het Lac de St. Ferréol gereden om er deze keer samen de dagelijkse wandeling van Wim te lopen. Heerlijk onder de hoge bomen en met een zacht windje in de rug liepen we tot halverwege. Daarna gezellig geluncht bij ons 'stamcafé' en toen de andere helft. Af en toe gaf de stem uit zijn wandelprogramma aan hoever we al gevorderd waren en dat hield de moed erin.
Vandaar die ontroering: als ik zie hoe Wim zich inspant om zelf nu ook zijn bijdrage te leveren aan het zo goed mogelijk verdragen en accepteren van de nieuwe medicijnen door zijn lichaam, Daarom is hij de afgelopen weken hard gaan trainen met lopen en bewegen. Vandaag zag ik er het resultaat van. Ondanks de therapie en de daarbij horende vermoeidheid liep hij toch maar mooi zo'n dikke
4.3 km. Bovendien is hij zijn Boeddha figuur aan het kwijtraken en vliegen de kilo's eraf door zijn verandering van eten. Samen proberen we betere eetgewoontes te ontwikkelen en hij is daarin erg consequent. Ik voel de energie die hij hierdoor krijgt en vooral ook zijn bezorgdheid voor mij. Hij straalt gewoon uit dat hij het domweg nog geen tijd vindt om mij alleen achter te laten...
Daarom maken we ook weer plannen. Zolang de artsen de hoop teruggeven, lukt het Wim/ons om dat om te zetten in positieve zaken. Het spreekwoord: 'Zo lang er hoop is, is er leven.' blijkt dus echt te kloppen.
Via Facebook en telefoontjes beleven we veel vakantieperikelen van onze kinderen, familie en vrienden mee. Maar voorlopig vieren wij deze zomer op ons eigen honk dat nu alle allures krijgt van een 'thuis'. We zijn heel blij met deze nieuwe woonplek die ons alle rust biedt die we zo broodnodig hadden na alle evenementen die de afgelopen 11 maanden op ons pad kwamen. Zelfs voor Boef is het een paradijs: hij heeft de hazen, fazanten, valken, buizerds, konijnen, en al was dies meer zij om zich heen en verveelt zich dus nooit. De enige auto die voorbijkomt, is van de postbode dus kan hij rennen wat hij wil, kortom baas en hond zijn in vorm!
Ik kan bijna niet meer wachten op de eerste bloeduitslagen eind augustus die dit alles moeten bevestigen. Want dat blijft natuurlijk wel de echte graadmeter. Maar voorlopig gaat Wim de paden op en de lanen in. Eind augustus is nog even ver weg...
