Zo stilletjesaan komt de herfst alweer in zicht. Bij ons niet alleen in directe maar ook in symbolische zin. Zoals de blaadjes van de bomen verdwijnen en de laatste vruchten geplukt worden zo verglijden ook de jaren, de maanden.
Tegenwoordig denkt bijna iedereen dat hij/zij de tachtig makkelijk zal halen. Dus hopen we allemaal op die prachtige nazomer met volop zon en volop leefplezier. Soms loopt het echter anders. Om met Youp van 't Hek te spreken: 'Niemand weet hoe laat 't is'. Niemand wil met ziekte geconfronteerd worden en nog minder met een naderende dood.
Dus moeten we elke dag leven alsof het onze laatste dag zou zijn. Hoe blij zijn we dan met die dag er dan toch nog weer is...
'Hoe lang mag ik nog doorgaan met leven?' Niemand van ons weet het antwoord. Daarom moeten we het leven VIEREN.
Ik weet het, ik wil het zo en dan is er opeens die alles verlammende godvergeten vermoeidheid. Die machteloosheid die me naar de strot grijpt en ineens is dat vieren zo onbereikbaar geworden. Zien lijden is vaak erger dan lijden, zei vroeger al mijn oma zaliger.
Hoe kan ik die herfst nu vieren als ik zie hoe ik omringd wordt door verlies. Verlies van kracht, van intimiteit, van gezondheid, van vreugde, van sociale contacten, van vrienden, bewegingsvrijheid, van hoop kortom als alles wegvalt waar is dan nog de weg naar vieren...
Ik vermoed dat die weg zal lopen via de winter waarin alles in winterslaap gaat of verdwijnt. waarna er dan weer een lente zal komen.
'Een nieuwe lente, een nieuw begin.'
