Als je al negen jaar lang elkaar telkens weer uit het diepste dal weet te halen en er komt opnieuw zwaar weer opzetten, zoals in ons geval dan ontstaat de behoefte om de ander eens vanuit het diepste van je hart te zeggen dat hij/zij héél veel voor je betekent.
In december had ik dat Wim al gezegd toen onze vriend Jan Janssens bij ons logeerde. We vroegen hem toen ook hoe hij als pastoor dacht daaraan vorm te kunnen geven. Wim zou erover nadenken...
Maar in die tijd stond zijn hoofd nog niet naar 'diepere zaken' omdat hij van onderzoek naar onderzoek rende en toen ik ook nog eens op handen en voeten naar huis kwam met een gebroken enkel begin januari, raakte dit alles helemaal op de achtergrond.
Maar eind januari was de onderzoeksperiode voorbij en februari kwam in zicht. Ik zat in het 'complot' met Wim's zonen die mij half februari vertelden dat ze alle drie zouden overkomen voor Pa's verjaardag. Een en een is twee: ik spande mij in om Jan nog in allerijl over te halen om juist dan een ceremonie te organiseren waar de kinderen bij konden zijn. Zo gezegd, zo gedaan!
Zo werd 27 februari onze 'grote dag'. In besloten kring in ons eigen huis met bijna alle dierbaren van Wim om ons heen, zeiden Wim en ik tegen elkaar het 'waarom' van onze relatie. Omdat:
'Eén keer moet het begin zijn, of je wilt of niet,
één keer wil je bereiken wat je in de verte ziet.
Eén keer wil je kiezen, uit alles om je heen.
Eén keer wil je zeggen: er is er voor mij maar één!
dat gevolgd werd door het prachtige gedicht van Hans Andreus: 'Voor een dag van morgen'
Muziek speelt een grote rol in ons leven dus werd het geheel opgeluisterd met: 'Ik hoor bij jou' (Marco Borsato), 'Endless Love (Lionel Richie/ Diana Ross), 'Those two rings' (John vester, 'We are still here' (Venice), 'Als het leven soms pijn doet' (onbekend) en het Ave maria gezongen door Marc Lennon.
Voor mijzelf betekende daarin de tekst in 'we are still here': 'Thank you for holding on even when you were giving more than you were receiving' de meest sprekende van deze dag...
of zoals ik zelf aangaf: 'de man die mij in zoveel dalen terzijde stond en me trouw bleef ondanks alle problemen die zich opstapelden in de moeilijke jaren hiervoor, moest gewoon één keer uit mijn mond horen hoeveel ik van hem houd en hoe ik hem beschouw als mijn 'wederhelft'.
Nu jezelf door het diepste dal van jouw eigen leven gaat lieve Wim, wil ik jouw 'praatpaal' zijn, je maatje in elk moment van twijfel of pijn, zwijgen als je even stilte nodig hebt of je moed influisteren bij elke stap die moeite kost, kortom jouw 'wederhelft' zijn in de tijd die we nu nog samen mogen delen. want:
'Als je wilt,
stuur ik je
een clown van papier
die je tranen droogt
en bij je is
als je weer eens
sterft van onvermogen...'
Wim vertelde vol van emotie over deze laatste maanden samen, waarin hij het zonder mij waarschijnlijk nog veel moeilijker gehad zou hebben.
De tranen vloeiden rijkelijk dit uur vol warme, menselijke gevoelens die werden uitgesproken maar voor Nora was het allemaal een beetje vreemd op een 'feest' en onze schoondochter Sabrina moest dan ook steeds maar weer herhalen dat 'wij huilden van blijdschap' waarop zij heel lief oma een pakje papieren zakdoekjes kwam brengen.
Jan maakte van deze ontmoeting een mooi geheel door ons te wijzen op de 'andere krachten' die ons ook helpen in ons leven. Hij liet ons de ringen doorgeven aan elkaar ten teken van onze liefde.
Wij gaven dit door aan de anderen door te zeggen: 'Niemand kan zich helemaal alleen door moeilijke tijden heen worstelen. Zelfs niet met z'n tweetjes. Wat ons ook helpt, is de warmte en de liefde van al die anderen, kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden én de ongrijpbare kracht die ons door het universum gegeven wordt. Altijd is er ergens wel weer een straaltje licht dat ons verder helpt...'
