Overal om ons heen in de wereld kan er zomaar opeens ergens middenin de mensenmassa een spijkerbom of ander smerig tuig afgaan. De laatste jaren is dat een steeds terugkerend nieuws geworden. We raken er zogenaamd aan 'gewend'. Maar aan de confrontatie met de dood raakt niemand gewend en de angst voro de dood is de meest bekende angst.
Voor sommigen is dat zelfs een reden geworden om dan maar niet op reis te gaan naar een ver oord. Anderen biedt het de mogelijkheid om te verkondigen dat ze niet bang zijn.
Het overgrote deel van de mensen kiest voor een gulden middenweg. Zij staan stil bij het angstaanjagende effect van een explosie maar laten zich er niet van weerhouden om toch op reis te gaan op een verantwoordelijke wijze.
Sinds gisteren leven wij hier in huis met een tijdbom. De oncoloog trok er de pen uit op basis van de laatste bloeduitslagen. Vanaf nu gaat de klok dus tikken.
In eerste instantie stond ik als aan de grond genageld. Natuurlijk wist ik dat deze uitgezaaide kanker bij Wim op een dag zijn tong zou uitsteken en hem geniepig en onrechtvaardig zou meenemen in het proces van aftakeling. Zich een weg zou banen naar zijn 'overwinning' op dat lijf dat tot nu toe stand wist te houden.
Maar op het moment dat je hoort dat de tijdbom is afgegaan, schreeuwt alles in je dat de specialist misschien het verkeerde dossier voor zich heeft. Zich vergist. Maar als je in zijn ogen leest dat hij weet waarover hij het heeft, dan dringt de naakte waarheid tot je door. Tot op het bot.
Moeten we dan net als bij die explosieven ons laten verlammen en ons niet meer verroeren? Ons door de angst voor het einde laten verlammen en alleen nog maar op de komst van Hein gaan zitten wachten?
Of toch maar liever al die dagen en maanden die er nog wachten op de meest positieve manier gaan invullen? Zonder al teveel medisch gefrunnik? Niet telkens onze tijd doorbrengend in wachtkamers en behandelkamers. genietend van de tuin en de beesten thuis om ons heen. Vrienden bezoeken, familie en vrienden hier uitnodigen om samen te lachen en misschien nog een goed gesprek te voeren? Of gewoon stil bij elkaar zitten en weten dat we samen weten dat...
Is niet het enige verschil tussen Wim en mij en ons allemaal dat hij zich nu bewust is van het feit dat er een schaduw met hem meeloopt. Maar loopt die niet ook altijd met ons, met mij mee? Daarom wil ik me niet door de angst laten verlammen.
Ik kies ervoor om zelf en samen nog te leven: Carpe Diem. Pas na onze laatste uitademing is het over... en LEVEN doe je maar één keer. Elke dag leven alsof het je laatste dag is, is dat niet het ultieme recept van geluk ook in verdrietige tijden?
