Ik heb vandaag de berg paperassen weggewerkt die zich steeds hoger opstapelen op mijn bureau. Is het leven van een zelfstandige al aardig volgestouwd met papieren, nu wij te maken hebben met allerlei aanvraagprocedures is het aantal stapeltjes op mijn bureau nog meer toegenomen. Normaal werkte ik zo'n 60-70 uur per week en sinds Wim ziek werd, heb ik mezelf en hem beloofd om me (nog) beter te organiseren om zodoende eens wat vaker bij elkaar te kunnen zijn in de woonkamer in plaats van het steeds maar achter mijn pc zitten op kantoor. Soms begint dat te lukken, maar nog véél te weinig naar mijn zin!
Nu ik de komende week eerst twee dagen lesgeef, daarna woensdagochtend spreekuur houd bij de brandweer en vandaar doorrijd naar Grans (bij Aix en Provence) om mijn vorig jaar gestarte opleiding EMDR af te maken, moest ik vandaag wel in de steigers om allerlei zaken te regelen tijdens mijn afwezigheid hier. Dus dan komt dat duiveltje tevoorschijn dat al maanden een rol speelt in mijn/ons 'nieuwe' leven: het grote schuldgevoel!
Hoe graag zou ik minder werken, vaker bij Wim zijn, het rustiger aandoen maar helaas is mijn leven zodanig verlopen dat ik voor 'eeuwig' zal moeten blijven werken. Zo gaat dat heel soms als partners niet in pais en vree uit elkaar kunnen gaan en de een wraak neemt op de ander. Voor mezelf heb ik dat al lang geaccepteerd en probeer ik al 17 jaar lang financieel onafhankelijk te worden. Maar ondanks de bergen energie die ik daarin gestoken heb en het behaalde resultaat qua werk dat ik gecreëerd heb (waar ik hartstikke trots op ben) kan ik helaas niet 'het wat minder aandoen' , zelfs niet nu mijn maatje erg ziek is. En dat steekt, dat doet pijn, gigantisch veel pijn en ik voel me dus zelfs (heel soms) schuldig. heel soms, want ik besef dat ik door mijn werk toch ook ervoor zorg dat hij (wij) stilletjesaan weer wat beter kunnen leven dan de jaren hiervoor en dat ik zodoende ook de praktische zaken van zijn ziek zijn kan betalen en soms een extraatje kan organiseren.
Maar ik betrap mezelf erop dat ik steeds vaker droom van 'met pensioen gaan', 'een sabbatical jaar', 'een maand of langer op vakantie gaan', gewoon zoals zoveel oudere echtparen samen van de tijd genieten. Tijd die voor Wim en mij zo'n heel andere inhoud en betekenis heeft gekregen. Die kostbare tijd van LEVEN... Alle mensen weten dat ze ooit op een dag kunnen en mogen stoppen met werken. Dat recht is mij bij mijn echtscheiding ontnomen en voor het eerst in mijn leven voel ik daarbij een enorme onmacht tegen dat grote onrecht: niet voor mezelf, maar voor mijn maatje die zo graag eens wat vaker zijn 'vrouw' nu bij zich zou willen houden. In plaats daarvan zwaait hij mij telkens heel lief uit als ik weer wegzoef naar mijn werk her en der. Is hij blij wanneer ik opdrachten binnenhaal en helpt hij mij zoveel hij kan bij het produceren van lesmateriaal. Zit hij avonden lang alleen in de huiskamer terwijl ik tot 23 uur doorwerk op kantoor. En dat terwijl hij juist nu, in deze beginfase waarin het dak soms op hem valt van angst en woede tegen die ziekte, zo broodnodig af en toe even iemand naast hem nodig heeft....
Vandaar die 'gemengde gevoelens' , vandaar dat schuldgevoel.
Maar komt tijd, komt raad. Na regen komt zonneschijn. Achter de bergen schijnt de zon. Die zoek ik altijd, ook al verstopt hij zich nu even achter al die 'regen' en 'tegenslag' in de vorm van papieren die niet kloppen, mensen die hun werk niet goed doen terwijl dat ene papier nu juist voor Wim zo belangrijk is. Enfin, ik moest even ook een keer praten over de moeilijke, zware, soms loodzware kanten van alles wat hier gebeurt.
Dus wie zin heeft om mij/ons eens een hart onder de riem te steken: VAN HARTE!!!!!!
Want wij missen jullie nu meer dan ooit tevoren en wat zou het heerlijk zijn om eens wat vaker naar Nederland te kunnen komen. Voorlopig gokken we op september om de pasgeboren babies aan beide zijden te gaan bewonderen en om eindelijk eens de andere drie kleinkinderen te leren kennen die we ook nog nooit hebben gezien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.