De zon opzoeken....

Het is eind april en we hebben een maand van regen, wind en kou achter de rug ook hier in het 'zonnige Zuiden. Daarom zit ik nu bij de eerste zonnestraal die zich heeft aangediend dapper op het terras te schrijven omdat het gemis aan zon je gedrag verandert en je euforisch wordt van die eerste zonnestraal.
Het lijkt wel symbolisch voor alles wat er de afgelopen maanden gebeurd is. Wanneer je zoveel tegenslag tegelijk te verwerken krijgt in je leven dan wordt het ook moeilijker om de zon, het licht nog te zien. terwijl het er wél is! Alleen moet je er meer naar op zoek en die kracht heb je soms niet meer of de zin om in de zon te gaan staan terwijl je hart huilt is weg...

Ook al is Wim de man die ziek is hier in huis, ook ik heb moeten verwerken dat ik niet eeuwig mocht rekenen op mijn gezondheid alsof dat maar heel gewoon was en de confrontatie elke week met mijn trombosebeen en alles wat daarbij komt kijken, was iets dat ik even 'snel' had willen regelen. Maar zo werkt dat niet met een lichaam en nu oefen ik me dus in bewust gezond leven en GEDULD.
Door mijn werk in ziekenhuizen en gezondheidsinstellingen kende ik al wel de impact van ziek zijn uit de mond van anderen maar zelf ziek zijn of geconfronteerd worden met de ongeneeslijke ziekte van je partner is weer heel anders. Het is dus ook één grote les in nederigheid en aanpassen aan elkaar. Elkaar de ruimte geven om ieder op onze eigen manier te leren om hier mee om te gaan.

Het is vallen en opstaan, maar langzaam leren we ons leven in te richten op een manier die bij deze nieuwe fase hoort. En mij lukt het al aardig om ook de mooie kanten van dit alles te zien. Ik beleef elke dag met mijn maatje als een geluksdag, en alle tijd die we verder samen door het leven zullen mogen gaan als een hele grote bonus! Veel dingen krijgen daardoor meer kleur en de allerkleinste dingen worden belangrijk.

Verder heb ik les getrokken uit de waarschuwing die duidelijk achter al mijn kwalen verscholen zat: in een rolstoel kun je nl. niet meer 'rennen'... Dus ben ik mijn leven anders aan het indelen en ben ik aan het werken aan het doel om binnen anderhalf jaar niet meer in de praktijk te hoeven werken maar voortaan alleen nog maar als curususleidster/coach verder te gaan met de job bij de brandweer als extra. Dan kan ik veel regelmatiger leven en vooral ook vaker s'avonds thuis zijn bij Wim. Bovendien verdien ik veel meer en dat alles geeft ons en mij dus meer rust en zekerheid.

De afgelopen weken waren dan ook weken van 'marketing' en het resultaat is zeer hoopvol. Ik heb een paar grote 'vissen' aan de haak geslagen zodat ook nu al 2013 een succesjaar zal worden. Tot einde 2012 ben ik al aardig volgeboekt, dus dat is een ongekende luxe die ik nog niet eerder kende. Eindelijk kan ik de oogst binnenhalen van jaren en jaren doorzetten ondanks alle tegenwind.

Toen ik dan ook vrijdag de vierde klus binnen 1 week binnenhaalde, hebben Wim en ik er maar eens een lekker glas champagne op gedronken.

Pseudo Janny...DOUW

Vandaag, 13 april heb ik eens ruimschoots de tijd om te schrijven want wij zijn samen even vier dagen op vakantie. Lekker uitwaaien aan het strand van St. Cyprien Plage, maar ...ik heb de computer deze keer maar eens thuis gelaten dus komt dit nieuwe bericht onder Wim's naam te staan. Voelt goed na onze trouwbelofte...

De maand Maart is heel rustig voorbijgegaan voor Wim want hij hoefde nu eens niet naar de kliniek en kon, nu ik weer zelf de auto bestuur, kook en boodschappen kan doen eens bijkomen van drie maanden intensief mij verzorgen en helpen bij de dagelijkse dingen. Natuurlijk was er wel de therapie met de daarbij behorende vijf dagen pijn en vermoeidheid. Daarom had ik zin om hem en mijzelf eens lekker te verwennen op een korte maar fijne vakantie. Dus werkte ik mijn volle programma van lesgeven en de praktijk af in de wetenschap dat ik daarna van 7 dagen rust zou mogen genieten samen met mijn maatje.

De eerste twee dagen bleven we nog thuis zodat ik nog even wat papier achterstand kon wegwerken maar Wim had het lumineuze idee om tweede Paasdag naar 'Titanic' in 3D te gaan en zo zag ik eindelijk na zoveel jaren toch die beroemde film. Prachtig!

De TITANIC  (oeps, net gezonken)

Daarna een bezoekje de volgende dag naar een verzorgingstehuis dat hier bekend is geworden door zijn aanpak van Alzheimer patienten dat al twee keer was uitgesteld door mijn beenperikelen. Konden we daarna in die regio even lekker winkelen.

En toen op woensdag na mijn tromboseprik - grr, dat is een vervelende routine - heerlijk samen op weg. Vorig jaar hadden we een leuk hotelletje ontdekt aan zee waar we nu wat langer konden blijven. Dus s'avonds liepen we over de boulevard en zagen we 'de kopjes op de golven' want het is deze week geen echt lenteweer. Veel wind en nog geen warme avonden. Dus werd het lekker eten in een restaurantje aan de haven.

De dag erna werd het Spanje om de drie plekken van Dali te bezoeken. Eerst het kasteel van Gala, daarna het museum in Figueras - dat we maar niet vonden en toen we het eindelijk in the picture kregen, reden we de parking voorbij, kortom een ramp die stad. Dus besloten we door te rijden naar Portlliga waar het liefdesnestje van Gala en haar Salvador staat. Dat was heel leuk en daar gaan we zeker nog een keertje binnen kijken als we weer terugkomen.

Vandaag hebben we de kuststreek ontdekt met als hoogtepunt Collioure dat een prachtig oud Catalaans stadje is en ...waar de zon doorbrak zodat we s'middags met een coupe ijs in de zon zaten met een temperatuur van 22°.

Wij komen helemaal bij van maanden stress, zorgen en pijn. Ook al probeerden we altijd een bepaald evenwicht te vinden in ons leven tussen privé en werk, nu beseffen we nog meer hoé ontzettend belangrijk dit is om het leven aan te kunnen. Dus duik ik nu samen met Wim weer voor een avondje onder in het genieten van alle leuke dingen die uitgaan in een badplaats te bieden heeft en wij heffen het glas op onze en jullie gezondheid: Proost!