KWETSBAAR DURVEN ZIJN

Afgelopen week ging een droom van Wim in vervulling; de Alpe d'Huez op gaan. Als groot wielrenliefhebber
is voor hem deze bergtop in de Franse Alpen een fenomeen geworden in de loop der jaren. Wie kent niet de namen van de Nederlandse renners die in vroeger tijden deze steile berg opgingen om er victorie te behalen: Joop Zoetemelk, Peter Winnen, Steven Rooks en Hennie Kuiper. Maar ook Pantani, Hinault en al die andere klinkende namen kom je er tegen op de borden in elke bocht van deze beroemde étape uit de Tour de France.

Maar behalve het betreden van deze heilige wielrenpiste was er nog een andere reden die Wim naar deze plek trok. Nu hij zelf kanker heeft, sprak de jaarlijkse tocht van al die dappere fietsers die op 6 juni 6 keer naar boven fietsen als actie van het KWF hem steeds meer aan. Het sprak dus vanzelf dat wij ons reisje naar de Alpen waar mijn nichtje sinds kort woont met haar man en pasgeboren baby, zouden aangrijpen om deze heilige grond van de Alpe d'Huez te betreden.
Dinsdag 23 april was het zover. Prachtig weer, geen wolkje aan de lucht. Beter kon het niet. Na een kop koffie onderweg gingen wij met kloppend hart richting de bergen. Als 'ervaren' Tour de France toeschouwers door al de jaren dat wij in de Pyreneeên de karavaan van dichtbij konden voorbij zien flitsen, beseften we onmiddellijk dat wij hier met een heel ander soort beklimming te maken hadden. Met talloze bochten gaat deze klim in razend tempo van 800 naar 1800 m. hoogte. De vele bordjes in de bochten maakten dit wel duidelijk. We deden het in een rustig tempo om zo elk detail in ons op te nemen. Tijdens het nemen van de eerste foto's kwam er een oudere wielrenner langs. Bonjour! Een tweede keer drie bochten later klonk het opnieuw: Bonjour! Allez, allez! Daarna reden wij naar de beruchte bocht 7. De bocht van de Nederlanders die hier elke keer weer de Nederlandse renners naar boven schreeuwen, duwen en toejuichen. Oorverdovend. Terwijl wij de auto perkeerden, viel ons oog meteen op de mooie, rode snoek die er geparkeerd stond. Even verderop zat een groep mannen te picknicken. Wim had ondertussen al de camera's zien staan en toen even later 'onze' fietser naar boven kwam, werd hij door deze groep toegejuicht. Hoorden we hen Nederlands praten. Terwijl we ons bij de groep wilden voegen, bleek dit om een Belgische televisieploeg te gaan die opnames maakten voor hun programma voorafgaand aan de Tour van dit jaar. Wim schoot zijn fototoestel vol met plaatjes voor later. Ik luisterde op correcte afstand naar dat wat er in het interview allemaal gezegd werd. 'Onze' fietser' bleek een Nederlandse man van 66 jaar te zijn die al jaren aan de ziekte van Hodgkin leed en daarvoor eerst met chemokuren behandeld is en anderhalf jaar geleden een beenmergtransplantatie heeft ondergaan. Nu was hij deze week aan het trainen om in juni mee te doen aan de Alpe d'Huzes. Perplex stond ik naar zijn verhaal te luisteren. Zo relatief kort geleden nog in een steriele tent liggen en dan anderhalf jaar later hier aantreden om geld in te zamelen voor het kankeronderzoek via de sponsors die je in je eigen omgeving hebt weten warm te maken voor jouw etape op die 6e juni. Mijn hart bonkte, de tranen rolden spontaan over mijn wang. Wat een kanjer!

Ik moest hem zeggen dat hij voor mij de ware 'overwinnaar' is. Van zichzelf en van deze berg. Het levende bewijs dat er iets veel krachtigers bestaat dan epo of al die andere chemische middelen. Het menselijk brein, de spirit die het verschil maakt tussen 'winnen' of 'verliezen'. Het weten doorzetten ook als alles erop lijkt dat het niet kan. Zijn laatste zin raakte doel: 'Ik doe dit niet alleen voor mezelf maar ook om anderen een hart onder de riem te steken die dit willen presteren!' Mijn ogen gingen richting Wim; zou hij dit gehoord hebben? Hij die al een paar maanden geleden aankondigde om die Alpe op te willen rijden, ooit, in de toekomst. Maar hoe graag ik hem ook wilde geloven, ik twijfelde. Hoe kun je nu een steile berg op rijden als je totaal geen conditie hebt? Noch het geld om een fatsoenlijke fiets te kopen? Maar nu stonden de man die het al deed en de man met die droom nog geen tien meter van elkaar verwijderd. Dit was misschien zijn kans. Dus toen de reporter aankondigde dat zij hem een duwtje zouden geven om weg te kunnen sprinten uit het beeld, smeekte ik bijna aan 'onze' fietser om dan wel weer even terug te komen omdat ik hem wilde voorstellen aan mijn man. Die belofte kwam hij na en terwijl de Belgen weer plank gas gaven, keken wij elkaar recht in de ogen zoals alleen mensen die in dezelfde situatie zitten dat kunnen. Die dag kreeg Wim zijn eerste nuttige instructies over het soort fiets, hoe te gaan trainen, de tandjes van het verzet enfin alles wat maar ertoe kan bijdragen dat ook hij ooit een keer naar boven zal fietsen. Nu de mailadressen zijn uitgewisseld, heeft hij zijn 'coach' gevonden. Ik was er getuige van hoe die vonk die daarvoor nodig is, oversprong. Ter plekke beloofde ik mezelf om dit jaar nog te proberen - hoe moeilijk dat ook zal worden - een extra cursus te boeken, een extra klant te bemachtigen om dat model fiets met Wim te gaan uitzoeken. Zijn eerste sponsor heeft hij dus. De heuvels in de Lot zullen voorlopig het trainingscircuit worden. Maar de droom is een eerste stapje werkelijkheid geworden. Terug in de auto biggelden opnieuw de tranen over mijn wangen: zoveel energie, zoveel moed, zoveel hoop in zo'n klein tijdsbestek had ik nauwelijks eerder in mijn leven meegemaakt. Deze ene fietser raakte mij tot op het bot met al zijn positieve inbreng. Ik zal hem eeuwig dankbaar blijven voor dat wat hij daar overbracht op mijn toekomstige wielerheld!! 

Wij gingen richting de top om nu alle details verder in ons op te nemen. Zelf was ik ondertussen al net zo 'bekeerd' dat ik op elk plekje van betekenis ook weer even eruit moest om het in me op te nemen. 

Wim verkeerde in de zevende hemel! Zelfs de finishlijn werd gefotografeerd ook al was daar slechts tien cm. van over. Wat zou ik graag in zijn hoofd hebben willen kijken. Maar de ogen spraken al boekdelen. En daarin stond met grote letters te lezen: ooit kom ik hier terug... OP DE FIETS! 

Schrijven is blijven...

Zomaar ineens sta ik met een boekje in mijn handen: het proefexemplaar van Wim's 'Brainstorms'. Het ontroert me. Onlangs had ik het manuscript al wel gelezen maar in boekvorm worden de woorden nog meer tot leven geroepen. De mengeling van deels fantasie maar ook vaak de harde werkelijkheid doorspekt met de humor die ik zo goed van hem ken, doen mijn ogen over de pagina's glijden in tgv vaart. Dit is Wim in al zijn facetten...

Ook zijn schilderijen worden steeds 'sprekender':  de laatste titel spreekt voor zichzelf 'Boek met zwarte bladzijde.'  Ook zonder woorden valt er zoveel te zeggen!

Zijn, ons leven is heel erg veranderd sinds medicijnen en artsen zijn leven zijn gaan beheersen. We weten nu meer dan ooit tevoren waar de uitdrukking 'Jantje lacht, Jantje huilt' vandaan komt. Zomaar opeens kan de zon verstoord worden door een donkere wolk. Dan slaat de angst toe of wordt Wim op een onverwachte manier ineens weer herinnerd aan zijn eigen ziekte. Televisie is daarbij een van de verraderlijke media. Zit hij ontspannen op de bank een leuk programma te kijken en komt er zomaar ineens de aankondiging van iemand die is overleden. Wanneer ik dan op de achtergrond hoor dat het om dezelfde kwaadaardige kwaal gaat, dan kijk ik schielijk opzij om te zien hoe groot de schrik of de schade is. Gelukkig hanteert hij dan meestal zelf al de afstandsbediening om de uitgebreide toelichting over de situatie of de ziekte te vermijden.

Maar er zijn juist door dit alles ook steeds meer momenten waarop we ons bewust zijn van het intense geluk om nog altijd samen te zijn. Elke leuke ervaring, elke ontmoeting met vrienden of familie, elk concert, elk zonnig momentje op een terras, enfin alles wat het leven zo de moeite waard maakt om geleefd te worden, krijgt nu die extra kleur. Zelfs 'doodgewoon' wakker worden naast elkaar is al niet meer 'gewoon' maar een cadeau!

Nu ik minder gehinderd word door veelvuldig doktersbezoek en al die paperassen die ook bij dit proces hoorden vorig jaar, kan ik me weer volledig op mijn werk richten. In januari heb ik een grote mailing verstuurd aan diverse medische instellingen. In de tijd erna ging ik aan de slag met de telefoon. Naar Franse begrippen is het resultaat ernaar en mijn agenda begint voor dit jaar al aardig vol te lopen en zelfs voor 2014 staat er een cursus in de aanslag. Mijn netwerk breidt zich gestaag uit en zo hebben Wim en ik nu o.a. een goed contact met een manager van een groep 'Care Clowns' die in verzorgingstehuizen gigantisch goed werk doen met Alzheimer patiënten. Deze maanden sta ik zelf regelmatig voor een groep stagiaires om les te geven in dat soort aanpak van deze groep mensen die anders zo verstoken blijft van communicatie. Er zijn nog zoveel manieren om in contact te blijven met demente mensen!! Wim helpt mij al tijden met het verzamelen van filmmateriaal van You Tube of elders en aangestoken door dit alles, is hij nu zelf ook vrijwilliger geworden in een bejaardentehuis hier in Prayssac. In de komende weken geef ik diverse lezingen voor groter publiek zelfs in de Cantal voor France Alzheimer. Ik hoop dat daar dan weer cursussen uit voortvloeien.

Tegelijkertijd ben ik ook bezig met contacten in Nederland en in juni kom ik daarom even over om zowel mijn moeder even te kunnen begeleiden naar het UMCG in Groningen als ook om zakelijk een sollicitatiegesprek te voeren. Het zijn dus weer spannende tijden.

Maar dat het privé leven op de eerste plaats komt voortaan, dat hoort ook bij de grote verandering. Druk of niet, met regelmaat trekken we even de deur achter ons dicht en gaan we op stap om te genieten van het leven samen. Eind april gaan we de baby van mijn petekind Anne Sophie bewonderen. Het jonge stel woont hoog in de bergen bij Grenoble dus dat wordt genieten voor Wim die zo verzot is op die vergezichten met sneeuw. Maar we kijken vooral uit naar de maand juli want dan reizen we per trein naar Parijs om daar in het Olympia Crosby, Stills and Nash te gaan beluisteren. Als klap op de vuurpijl heeft Wim een leuke, betaalbare B&B er vlakbij gevonden zodat we ook nog even drie dagen per fiets door Parijs kunnen rijden om de Eiffeltoren te beklimmen, het graf van Edith Piaf en anderen te zien op de begraafplaats Père Lachaise, de tentoonstelling van Chagall te bezoeken en verder lekker door Le marais te flaneren. Joepie, het leven is zo mooi...  Paris, here we come!!!!

TROUW...

Met een heerlijk zonnetje op ons hoofd vierden wij op 27 februari in Toulon en Arles onze eerste 'trouwdag'.     Het voelt alsof we elkaar gisteren die kostbare woorden van trouw beloofden, zo snel is dit afgelopen jaar voorbij gegaan.

Zo'n dag geeft je onbewust een nostalgisch gevoel: toch samen een jaar erbij gekregen ondanks de ziekte van Wim. Dat verwarmt je hart omdat deze bonustijd zo intens door ons beleefd wordt. Daarom nam ik ook bewust een paar dagen vrij om zowel onze verjaardagen als deze speciale dag samen met Wim te zijn. Even leek de sneeuw er nog een stokje voor te willen steken. Toen we dat op de meteo lazen, hebben we razendsnel onze koffers ingepakt, Boef naar het hondenpension gebracht en zijn we ijlings naar het Zuiden gereden. Het was alsof we de sneeuw op onze hielen hadden want na Toulouse viel de sneeuw al in grote vlokken op de snelweg. Maar we kwamen zonder brokken in Narbonne aan waar we voor de tweede keer aanschoven bij het grootste buffetten restaurant van Frankrijk. Als ik daar rondkijk, waan ik mezelf in mijn oude kinderdroom van Luilekkerland. Overal waar je kijkt, zie je de meest heerlijke gerechten staan en het kost geweldig veel moeite om niet alles op je bord te willen leggen. Dus moet je kiezen: probeer dat maar eens als minstens 200 desserts je vriendelijk uitnodigen om toch zeker van alles te proeven. Niet dus! Om de gasten te plagen staat er bij de uitgang een ouderwetse, maar naar ik vrees nog altijd nauwkeurige, weegschaal waarop je de eventuele aangerichte schade meteen kunt constateren. Ook die hebben wij laten staan... 

De volgende twee dagen hebben we volop genoten van de prachtige kustplaatsen vlak voor Toulon zoals Bandol, Six Fours Plage en ook de kust voorbij Toulon die ons tot naar Le Lavandou leidde. Veel haventjes, veel boten, veel wind en veel regen. Brr. Gelukkig konden we ons vermaken door een bezoek aan een olijvenmolen waar alle facetten van het persen van de olijven tot olie werd getoond. 

Maar de derde dag brak de zon door en namen we de veerboot naar Toulon om daar in het zonnetje een broodje te eten op een terras bij de haven. Op die manier konden we al plannen maken voor een eventuele volgende trip naar Corsica want de ferryschepen lagen er voor anker:

s'Middags liepen we door de oude binnenstad van Arles omdat je als rechtgeaarde Nederlander toch niet de stad van Vincent van Gogh voorbij kunt rijden zonder er even een blik te werpen op de aanblik van de stad die hem inspireerde tot een paar van zijn mooie doeken. 

Met een verrukkelijk dineetje bij een Chinees in Toulouse sloten we onze korte vakantie af. Met een hoofd vol mooie momenten als herinnering viel ik als Doornroosje in de armen van mijn prins daarna thuis weer in slaap. 

Dromen...en toch met beide benen op de grond blijven staan

De afgelopen maand moest ik noodgedwongen door de twee opeenvolgende operaties verplicht rust nemen. Dan pas merk je hoe je eigenlijk meestal in een veel te hoog tempo leeft. Behalve dat het 'ziekteverlof' mijn genezing bevorderde en ik nu dus weer zonder hulpmiddelen stevig op eigen benen sta, deed het me ook mentaal goed om eens afstand te nemen van alle dagelijkse beslommeringen en het werk. Alsof je de wereld vanuit een andere ooghoek bekijkt.
Dat leverde mooie dromen op. Door de rust kwam ik dichterbij bij mezelf en mijn ideeën over mijn huidige leven en hoe ik daar graag verandering in zou willen aanbrengen. Vooral nu Wim ziek is, merk ik nog meer dan ooit tevoren hoeveel behoefte je dan als mens hebt om eens een schouderklopje, een knipoog, of een opbeurende opmerking te krijgen. Soms zou je ook eens je kleinkind willen knuffelen of een traan wegpinken samen met je beste vriend of vriendin. De slappe lach willen krijgen met je zoon of schoondochter. Oude bekenden willen opzoeken of shoppen met je dochter. Even een bakkie gaan doen bij vrienden. Kortom, ik realiseer mij dat Nederland nu wel erg ver weg is. Dat was al duidelijk in de laatste jaren waarin we een aantal van onze jongste kleinkinderen,Valerie, Megan, Yenthe, Vayenn en Dex zelfs nog nooit in ons armen hielden, maar nu aan de horizon stiekem het vraagteken van de onwetendheid is verschenen, voelt dit heel naar en akelig...

Hoe banaal dit ook steeds maar weer klinkt, maar dit alles staat en valt met de inkomsten uit mijn werk. En aangezien ik nu eenmaal uit het hout ben gesneden om nooit de strijd op te geven, hebben deze laatste maanden mij ervan overtuigd dat ik mijn werkterrein moet proberen te gaan verleggen naar Nederland en België. De plannen rijpen op dit moment in mijn hoofd en deze maand ga ik samen met Wim mijn ideeën op papier en op de website en in foldermateriaal verwerken. 'Holland here I come! ' Een zeer bekende Belgische collega heeft me al een eindje op weg geholpen en geïntroduceerd bij een groot cursuscentrum. Ik hoop daar een voet tussen de deur te krijgen, al is het alvast maar een of twee keer dit jaar. Alle begin is moeilijk maar het leven heeft mij in de afgelopen 20 jaar ook geleerd dat volhouden uiteindelijk altijd beloond wordt.

I have a dream! Dat langzaamaan het pendelen tussen onze stek hier en ons thuisland op gang zal komen. Dat ik door werk in Nederland mijn inkomsten kan vergroten op zo'n manier dat ik voortaan een paar keer per jaar kan overkomen. Maar natuurlijk niet alleen. Uiteraard neem ik Wim dan mee onder het mom van 'chauffeur'. Heeft niet elke zakenman of vrouw van aanzien zijn of haar eigen chauffeur? Nou dan!
Dan kan die chauffeur tijdens mijn lestijden of lezingen en wat zoal meer lekker dat bakkie koffie gaan doen bij jullie. Of zijn kleindochters ophalen voor een ijsje of het pannekoekenhuis, bij zijn vroegere vriend Bert langsgaan of gewoon weer eens over de dijk langs de Waddenzee lopen of langs zijn ouderlijk huis in Utrecht. Wat zou het hem goed doen, af en toe even dat stukje menselijke warmte.

Als jullie mij nu allemaal in gedachten willen steunen in deze plannen dan ben ik ervan overtuigd dat het me door al die positieve krachten nog gaat lukken ook. Wedden?

Op de valreep van 2012

Daar zijn we dan aangeland op de valreep van 2012 en klimmen we bijna aan boord van 2013.
Vaak het moment om weer eens terug te kijken en een balans op te maken.
Hoewel ik ervan overtuigd ben dat terugkijken niet altijd zinvol is ontkom je er niet aan want onze hersens zijn nou eenmaal uitgerust met een afdeling herinnering.
Het was me dus het jaartje wel, dieptepunten en hoogtepunten wisselden elkaar af, soms in hoog tempo.
Ik begon al met het feit dat ik net twee maanden bezig was met medicatie voor mijn ziekte en nog lang niet wist of het wel of niet zou helpen/aanslaan.
Beter zou en zal ik nooit meer worden, maar onder controle houden is het doel.
Wel verder begon het jaar ook goed  met de val en uitglijpartij van Janny, enkel behoorlijk gebroken en een week of 6 rolstoel en verder revalideren voor een maandje of twee.
In januari had ik ondertussen nog diverse onderzoeken in het ziekenhuis voor de boeg, IRM, scanner enz, uiteraard met bijbehorende bezoekjes aan diverse specialisten.
Kortom een fijn begin van het jaar, Paul schatte de situatie in en kwam overgevlogen voor een dag of 10 om in alle opzichten als mantelzorger te fungeren. Geweldig!
Mijn 65e verjaardag in Februari...als verrassing kwamen Paul, Nora, Sabby, Jeroen, Vincent, Bertil en Saskia over om samen met ons mijn AOW leeftijd te vieren.
Wel, jullie hebben al onze blogs hierover al gelezen waarschijnlijk.
Onze liefde laten inzegenen door een bevriende pastoor, verhuizing, geboorte van Vayenn en Dex, operatie Janny aan haar ogen, elke maand mijn behandeling en bloedprikjes, lang weekend naar ST; Ciprien, bezoek aan het huis en kasteel van Dali en Gala, vakantie in Portugal, etentjes met vrienden, etentjes samen zowel uit als thuis, mijn specialist die mij pas na 6 maanden terug wilde zien voor contrôle in plaats van 3, onze lach- en huilbuien samen, mijn afnemende kracht door medicatie waar ik mee moet leren omgaan, de eerste solovlucht van Vincent, de bemoedigende mails van Danielle.
Zo zijn er natuurlijk og wel een paar hoogte- en dieptepunten op te noemen.
Het terugvinden van "oude" vrienden hoort zeker bij de hoogtepunten.
Een speciaal woord van dank gaat uit naar Janny, hoewel zij het heel "gewoon" vindt, maar het is mijn maatje door dik en dun en ze is er altijd om mij te steunen.

Wat we niet wisten aan het begin van dit jaar: zou ik er aan het eind van het jaar nog zijn..nou, ik kan jullie verzekeren dat ik er nog ben en tevens van plan ben om nog een poosje te blijven.
Het is veel te leuk om af en toe op Facebook wat provocerende opmerkingen te plaatsen, het is nog veel te leuk om samen met Janny plannen te maken.
Om er enkele te noemen: Nee, gaat jullie geen donder aan......
Jullie horen het vanzelf als er weer een plan verwezenlijkt wordt.
Vandaag gaan we in ieder geval er op uit met oud en nieuw, richting Toulouse en zullen in gezelschap van vele anderen en begeleid door zang en dans om middernacht een kurk van de fles laten knallen.

Ik wens iedereen een mooi en veilig en vooral gezond 2013!!
Janny, bedankt dat je er bent.
Vrienden en familie, bedankt dat jullie er zijn.

BLAUWE IN PLAATS VAN WITTE KERST...

Voorlopig ga ik even niet de deur uit samen met Wim. Hij zou bekeken worden als de agressieve man wiens vrouw zich beter meteen naar het Blijf van mijn Lijf huis kan spoeden. Ook bij het rollenspel van onze brandweeroefeningen zou ik nu 'special guest' kunnen zijn als in elkaar geslagen vrouw. Hoezo dit alles?
Gisteren heb ik een ooglid operatie ondergaan aan mijn beide ogen omdat mijn vermoeide oogleden mijn zicht beperkten en dat levert nu dus een behoorlijk indrukwekkend effect op. Gelukkig is alles goedgegaan, althans de operatie en het resultaat zal over een week blijken.
Met alle respect voor ieders mening, ik besef nu nog meer hoe groot de frustratie moet zijn bij de man of vrouw die zich laat 'helpen' om zijn of haar uiterlijk vrijwillig te laten veranderen tegen fikse betaling. Je moet jezelf wel echt haten om dit allemaal te willen ondergaan...
Hoe vaak maak ik niet mee in de praktijk dat het probleem helemaal niet in de hangbillen zit en dat het probleem toch weer de kop op steekt zelfs met perfecte billen. Dan is er ineens weer meer aan dat lijf dat niet zou deugen. Voor mij moeten we heel blij zijn met plastische ingrepen voor brandwonden slachtoffers, mensen met afwijkingen als flaporen en kilo's teveel wegende borsten of borst of scrotumreconstructie voor kankerpatienten maar jezelf door de medische molen worstelen om er 'beter (?) uit te zien, ik vrees dat het 't paard achter de wagen spannen is.

Lang leve de zonnebril dus de komende dagen als ik toch even naar buiten ga. Maar de meeste tijd zal ik lekker rustig thuis doorbrengen om allerlei achterstallig papierwerk te doen, eindelijk de laatste dozen uit te pakken en om heerlijk uit te rusten van een onvoorstelbaar moeilijk jaar 2012. Ons hele leven stond op zijn kop door Wims ziekte en toch zijn we 'overeind' gebleven. Ik ging weliswaar even letterlijk onderuit en kwam zes weken in de rolstoel terecht waardoor Wim op twee fronten met het medische gebeuren te maken kreeg, maar samen hebben we elkaar weer op de been geholpen. Maar over zwaar gesproken...

We missen deze dagen wel erg de 'gewone' warme menselijke familie momenten. Als ik voor mezelf spreek, ik zou het na 18 jaar wel eens héél fijn vinden om ergens lekker met onze kids en kleinkinderen aan tafel te zitten. Op een of andere rare manier wil dat maar niet lukken en nu in deze moeilijke tijden maakt het me erg verdrietig. Vooral voor mijn maatje die ik zo graag lekker met zijn 'kanjers' zou willen zien. Kwam de Postcodeloterij maar eens onverwacht bij ons de straat inrijden...Oh jee, ik vergat even dat die alleen maar Nederlandse straten in zijn bestand heeft. Vlug even in mijn arm knijpen.

Als pleister op de wonde is er de Hollandse visboer die we sinds dit jaar elke vrijdag in town hebben. Dus naast de wekelijkse haring of kibbeling hebben we nu zelfs oliebollen in de kraam! Samen gaan we er heerlijke, rustige feestdagen van maken om weer energie op te doen voor het komende jaar. Met blauwe ogen werken kan ik niet dus geniet ik nu volop van de kerstvakantie.

Natuurlijk zullen we regelmatig aan jullie denken onze kinderen, kleinkinderen, vrienden en vriendinnen die ook met ons meeleven. Afstand is uiteindelijk maar uiterlijk: in ons hart zijn jullie dichtbij!

Maar als de Kerstman toevallig wat foto's of filmpjes maakt in Nederland dan zullen zowel Wim als ik heel blij zijn om toch een stukje mee te maken op onze tablet!

Geniet allemaal van deze periode van rust en gezelligheid maar vooral van ELKAAR!  Een heel fijn Kerstfeest en vanuit heel ons hart een heel goed en gelukkig en vooral gezond 2013

en een big hug van Janny & Wim

QUALITY TIME

Ongelooflijk maar waar: ik schrijf deze keer vanuit mijn bed uitkijkend over de goudgele heuvels rondom ons heen en met een heerlijke kop thee die Wim mij zojuist heeft gebracht. Zodra ik klaar ben, gaan we over op ons zondag ritueel: een Nederlandse krant kopen en dan thuiskomend ieder met een deel op de bank genieten van alle bijlagen.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik Wim intens gelukkig op zijn nieuwe gadget bezig. Hij kocht de afgelopen week ons Sinterklaas cadeau, een tablet. Daarmee ging een grote wens van hem in vervulling maar hij is nog gelukkiger nu blijkt dat al mijn audiovisuele fragmenten voor mijn lessen erop kunnen. Zodoende kan ik dus met een zware computerkoffer minder op pad.
Boef licht telkens zijn ooghoeken op om te kijken of het vrouwtje al klaar is voor zijn quality time, een grote wandeling op zondag in de natuur. Verder staat het maken van een grote bakplaat vol gevulde speculaas op het programma en wik ik een kleine bijdrage leveren aan het tuingebeuren door met de bladblazer alle herfstbladeren bij elkaar te blazen zodat de nieuwe compostbak meteen vol raakt.

Het is dus het rustpunt van een drukke week. Vorige week zat ik vier dagen in Luik om samen met mijn collega Erik De Soir een groep bandweermannen van die stad op te leiden tot FiST (Fire Stress Team) en was ik daarna nog twee dagen zijn gast bij hem thuis in Leopoldsburg. Zodoende kon ik even shoppen in Hasselt en kwam ik met een tas vol Nederlandse spulletjes thuis. Wat was het genieten van al die dingen die wij hier niet kunnen krijgen, de sfeer van het Noorden even te proeven. Ik was trouwens wel genoodzaakt om wat nieuws te kopen want op de heenreis bleek vlak bij het vliegveld ineens dat door een misverstand tussen Wim en mij, mijn reistas in Anglars was blijven staan. Wonder boven wonder had ik wel mijn ticket voor de heenreis in mijn handtas en kon ik toch vertrekken. De rest werd daarna op ludieke wijze opgelost door de vrouw van Erik die even naar een winkel snelde zodat ik bij aankomst een plastic tas met herenpyama, tandpasta, deodorant en wat al niet meer overhandigd kreeg met een brede grijns van de cursusleider en dat ten overstaan van 16 breedgeschouderde brandweermannen! Bij Avis deden ze gelukkig niet moeilijk over de voucher en Wim wist niet hoe snel hij mijn biljet voor de terugreis op dinsdag moest inscannen... Dus eind goed, al goed en op dinsdagmorgen stond hij mij dan ook stralend op Carcassonne Airport op te wachten en hebben we van elkaar genoten door in Toulouse naar de FNAC te gaan.

Maar inmiddels ben ik brandweerpsychologe af! Hier in mijn eigen departement is het mij de afgelopen maanden over duidelijk geworden dat men nog niet toe is aan deze 'moderne' visie van personeelsbeleid. Hoezo brandweermensen opvangen en begeleiden? Ze handdlen het toch? Telkens als men er al naar vraagt, zegt men zelfs na de meest afschuwelijke interventie 'dat alles ok is'. Dat was het antwoord op mijn goed uitgewerkte project voor de komende jaren voor mijn psychologisch team dat ik in de afgelopen twee jaar op poten heb gezet. Negen enthousiaste mensen die zeer betrokken zijn bij het lief en leed van hun collega's in het veld. Maar op directie niveau kwam de Franse mentaliteit van managen weer aan het licht en werd de noodzaak van psycho sociale hulp totaal niet begrepen. Voor mij was het duidelijk dat doorgaan geen zin meer had: ik voelde me als de garagehoudster die een prachtige Mercedes in haar garage heeft klaar staan' maar die nooit de gelegenheid krijgt om ermee uit te rukken. Einde verhaal. Dus heb ik vorige week mijn ontslag ingediend bij de kolonel met de opmerking erbij dat dit besluit onherroepelijk is. Tegen windmolens valt niet te vechten...
Dit betekent echter wel...dat ik weer meer tijd zal overhouden in mijn privé leven, ins ons leven samen hier. En dat voelt erg goed. Dus roept er ergens in mijn hoofd een klein Cruyfachtig stemmetje: 'Elk nadeel hep sijn voordeel!' 

De ene vrije dag van de week brachten Wim en ik grotendeels door in de kliniek: niet voor hem maar voor mij. Het was om in de sfeer te blijven 'garagedag': controle bij de gynecoloog, fysiotherapeute en de oogarts. Resultaat van dat alles is dat ik op 20 december onder het mes ga om mijn wegzakkende oogleden op te vijzelen zodat ik s'morgens Wim weer beter kan zien als ik wakker word. Dus zal ik de kerstdagen eruit zien als een bont en blauw geslagen vrouw en hoop ik op 8 januari als ik weer start met lesgeven er toonbaar uit te zien. Maar dat betekent ook verplicht 'vakantie' van 20 december tot en met 3 januari en kan ik opnieuw genieten van manlief, hond, kerstboom, lekker eten, en al die lieve momenten samen met mijn grote liefde. We hebben de gewoonte van onze kleindochters uit Groningen overgenomen en staan heel vaak even een klein momentje stil bij het cadeau om samen te zijn en we fluisteren elkaar dan heel intiem toe: 'Love You'.

Dit eerste jaar na die donderslag bij heldere hemel van oktober 2011 heeft ons doen beseffen hoe rijk we zijn. Hoe fijn het is om op onze leeftijd te kunnen zeggen: 'Als je iemand hebt die met je lacht en met je grient, dan pas kun je zeggen ik heb een vriend!'