is voor hem deze bergtop in de Franse Alpen een fenomeen geworden in de loop der jaren. Wie kent niet de namen van de Nederlandse renners die in vroeger tijden deze steile berg opgingen om er victorie te behalen: Joop Zoetemelk, Peter Winnen, Steven Rooks en Hennie Kuiper. Maar ook Pantani, Hinault en al die andere klinkende namen kom je er tegen op de borden in elke bocht van deze beroemde étape uit de Tour de France.
Dinsdag 23 april was het zover. Prachtig weer, geen wolkje aan de lucht. Beter kon het niet. Na een kop koffie onderweg gingen wij met kloppend hart richting de bergen. Als 'ervaren' Tour de France toeschouwers door al de jaren dat wij in de Pyreneeên de karavaan van dichtbij konden voorbij zien flitsen, beseften we onmiddellijk dat wij hier met een heel ander soort beklimming te maken hadden. Met talloze bochten gaat deze klim in razend tempo van 800 naar 1800 m. hoogte. De vele bordjes in de bochten maakten dit wel duidelijk. We deden het in een rustig tempo om zo elk detail in ons op te nemen. Tijdens het nemen van de eerste foto's kwam er een oudere wielrenner langs. Bonjour! Een tweede keer drie bochten later klonk het opnieuw: Bonjour! Allez, allez! Daarna reden wij naar de beruchte bocht 7. De bocht van de Nederlanders die hier elke keer weer de Nederlandse renners naar boven schreeuwen, duwen en toejuichen. Oorverdovend. Terwijl wij de auto perkeerden, viel ons oog meteen op de mooie, rode snoek die er geparkeerd stond. Even verderop zat een groep mannen te picknicken. Wim had ondertussen al de camera's zien staan en toen even later 'onze' fietser naar boven kwam, werd hij door deze groep toegejuicht. Hoorden we hen Nederlands praten. Terwijl we ons bij de groep wilden voegen, bleek dit om een Belgische televisieploeg te gaan die opnames maakten voor hun programma voorafgaand aan de Tour van dit jaar. Wim schoot zijn fototoestel vol met plaatjes voor later. Ik luisterde op correcte afstand naar dat wat er in het interview allemaal gezegd werd. 'Onze' fietser' bleek een Nederlandse man van 66 jaar te zijn die al jaren aan de ziekte van Hodgkin leed en daarvoor eerst met chemokuren behandeld is en anderhalf jaar geleden een beenmergtransplantatie heeft ondergaan. Nu was hij deze week aan het trainen om in juni mee te doen aan de Alpe d'Huzes. Perplex stond ik naar zijn verhaal te luisteren. Zo relatief kort geleden nog in een steriele tent liggen en dan anderhalf jaar later hier aantreden om geld in te zamelen voor het kankeronderzoek via de sponsors die je in je eigen omgeving hebt weten warm te maken voor jouw etape op die 6e juni. Mijn hart bonkte, de tranen rolden spontaan over mijn wang. Wat een kanjer!
Ik moest hem zeggen dat hij voor mij de ware 'overwinnaar' is. Van zichzelf en van deze berg. Het levende bewijs dat er iets veel krachtigers bestaat dan epo of al die andere chemische middelen. Het menselijk brein, de spirit die het verschil maakt tussen 'winnen' of 'verliezen'. Het weten doorzetten ook als alles erop lijkt dat het niet kan. Zijn laatste zin raakte doel: 'Ik doe dit niet alleen voor mezelf maar ook om anderen een hart onder de riem te steken die dit willen presteren!' Mijn ogen gingen richting Wim; zou hij dit gehoord hebben? Hij die al een paar maanden geleden aankondigde om die Alpe op te willen rijden, ooit, in de toekomst. Maar hoe graag ik hem ook wilde geloven, ik twijfelde. Hoe kun je nu een steile berg op rijden als je totaal geen conditie hebt? Noch het geld om een fatsoenlijke fiets te kopen? Maar nu stonden de man die het al deed en de man met die droom nog geen tien meter van elkaar verwijderd. Dit was misschien zijn kans. Dus toen de reporter aankondigde dat zij hem een duwtje zouden geven om weg te kunnen sprinten uit het beeld, smeekte ik bijna aan 'onze' fietser om dan wel weer even terug te komen omdat ik hem wilde voorstellen aan mijn man. Die belofte kwam hij na en terwijl de Belgen weer plank gas gaven, keken wij elkaar recht in de ogen zoals alleen mensen die in dezelfde situatie zitten dat kunnen. Die dag kreeg Wim zijn eerste nuttige instructies over het soort fiets, hoe te gaan trainen, de tandjes van het verzet enfin alles wat maar ertoe kan bijdragen dat ook hij ooit een keer naar boven zal fietsen. Nu de mailadressen zijn uitgewisseld, heeft hij zijn 'coach' gevonden. Ik was er getuige van hoe die vonk die daarvoor nodig is, oversprong. Ter plekke beloofde ik mezelf om dit jaar nog te proberen - hoe moeilijk dat ook zal worden - een extra cursus te boeken, een extra klant te bemachtigen om dat model fiets met Wim te gaan uitzoeken. Zijn eerste sponsor heeft hij dus. De heuvels in de Lot zullen voorlopig het trainingscircuit worden. Maar de droom is een eerste stapje werkelijkheid geworden. Terug in de auto biggelden opnieuw de tranen over mijn wangen: zoveel energie, zoveel moed, zoveel hoop in zo'n klein tijdsbestek had ik nauwelijks eerder in mijn leven meegemaakt. Deze ene fietser raakte mij tot op het bot met al zijn positieve inbreng. Ik zal hem eeuwig dankbaar blijven voor dat wat hij daar overbracht op mijn toekomstige wielerheld!!
Wij gingen richting de top om nu alle details verder in ons op te nemen. Zelf was ik ondertussen al net zo 'bekeerd' dat ik op elk plekje van betekenis ook weer even eruit moest om het in me op te nemen.
Wim verkeerde in de zevende hemel! Zelfs de finishlijn werd gefotografeerd ook al was daar slechts tien cm. van over. Wat zou ik graag in zijn hoofd hebben willen kijken. Maar de ogen spraken al boekdelen. En daarin stond met grote letters te lezen: ooit kom ik hier terug... OP DE FIETS!
Mooi geschreven, helemaal waar!!
BeantwoordenVerwijderen