Zomaar ineens sta ik met een boekje in mijn handen: het proefexemplaar van Wim's 'Brainstorms'. Het ontroert me. Onlangs had ik het manuscript al wel gelezen maar in boekvorm worden de woorden nog meer tot leven geroepen. De mengeling van deels fantasie maar ook vaak de harde werkelijkheid doorspekt met de humor die ik zo goed van hem ken, doen mijn ogen over de pagina's glijden in tgv vaart. Dit is Wim in al zijn facetten...
Ook zijn schilderijen worden steeds 'sprekender': de laatste titel spreekt voor zichzelf 'Boek met zwarte bladzijde.' Ook zonder woorden valt er zoveel te zeggen!
Zijn, ons leven is heel erg veranderd sinds medicijnen en artsen zijn leven zijn gaan beheersen. We weten nu meer dan ooit tevoren waar de uitdrukking 'Jantje lacht, Jantje huilt' vandaan komt. Zomaar opeens kan de zon verstoord worden door een donkere wolk. Dan slaat de angst toe of wordt Wim op een onverwachte manier ineens weer herinnerd aan zijn eigen ziekte. Televisie is daarbij een van de verraderlijke media. Zit hij ontspannen op de bank een leuk programma te kijken en komt er zomaar ineens de aankondiging van iemand die is overleden. Wanneer ik dan op de achtergrond hoor dat het om dezelfde kwaadaardige kwaal gaat, dan kijk ik schielijk opzij om te zien hoe groot de schrik of de schade is. Gelukkig hanteert hij dan meestal zelf al de afstandsbediening om de uitgebreide toelichting over de situatie of de ziekte te vermijden.
Maar er zijn juist door dit alles ook steeds meer momenten waarop we ons bewust zijn van het intense geluk om nog altijd samen te zijn. Elke leuke ervaring, elke ontmoeting met vrienden of familie, elk concert, elk zonnig momentje op een terras, enfin alles wat het leven zo de moeite waard maakt om geleefd te worden, krijgt nu die extra kleur. Zelfs 'doodgewoon' wakker worden naast elkaar is al niet meer 'gewoon' maar een cadeau!
Nu ik minder gehinderd word door veelvuldig doktersbezoek en al die paperassen die ook bij dit proces hoorden vorig jaar, kan ik me weer volledig op mijn werk richten. In januari heb ik een grote mailing verstuurd aan diverse medische instellingen. In de tijd erna ging ik aan de slag met de telefoon. Naar Franse begrippen is het resultaat ernaar en mijn agenda begint voor dit jaar al aardig vol te lopen en zelfs voor 2014 staat er een cursus in de aanslag. Mijn netwerk breidt zich gestaag uit en zo hebben Wim en ik nu o.a. een goed contact met een manager van een groep 'Care Clowns' die in verzorgingstehuizen gigantisch goed werk doen met Alzheimer patiënten. Deze maanden sta ik zelf regelmatig voor een groep stagiaires om les te geven in dat soort aanpak van deze groep mensen die anders zo verstoken blijft van communicatie. Er zijn nog zoveel manieren om in contact te blijven met demente mensen!! Wim helpt mij al tijden met het verzamelen van filmmateriaal van You Tube of elders en aangestoken door dit alles, is hij nu zelf ook vrijwilliger geworden in een bejaardentehuis hier in Prayssac. In de komende weken geef ik diverse lezingen voor groter publiek zelfs in de Cantal voor France Alzheimer. Ik hoop dat daar dan weer cursussen uit voortvloeien.
Tegelijkertijd ben ik ook bezig met contacten in Nederland en in juni kom ik daarom even over om zowel mijn moeder even te kunnen begeleiden naar het UMCG in Groningen als ook om zakelijk een sollicitatiegesprek te voeren. Het zijn dus weer spannende tijden.
Maar dat het privé leven op de eerste plaats komt voortaan, dat hoort ook bij de grote verandering. Druk of niet, met regelmaat trekken we even de deur achter ons dicht en gaan we op stap om te genieten van het leven samen. Eind april gaan we de baby van mijn petekind Anne Sophie bewonderen. Het jonge stel woont hoog in de bergen bij Grenoble dus dat wordt genieten voor Wim die zo verzot is op die vergezichten met sneeuw. Maar we kijken vooral uit naar de maand juli want dan reizen we per trein naar Parijs om daar in het Olympia Crosby, Stills and Nash te gaan beluisteren. Als klap op de vuurpijl heeft Wim een leuke, betaalbare B&B er vlakbij gevonden zodat we ook nog even drie dagen per fiets door Parijs kunnen rijden om de Eiffeltoren te beklimmen, het graf van Edith Piaf en anderen te zien op de begraafplaats Père Lachaise, de tentoonstelling van Chagall te bezoeken en verder lekker door Le marais te flaneren. Joepie, het leven is zo mooi... Paris, here we come!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.