De afgelopen maand moest ik noodgedwongen door de twee opeenvolgende operaties verplicht rust nemen. Dan pas merk je hoe je eigenlijk meestal in een veel te hoog tempo leeft. Behalve dat het 'ziekteverlof' mijn genezing bevorderde en ik nu dus weer zonder hulpmiddelen stevig op eigen benen sta, deed het me ook mentaal goed om eens afstand te nemen van alle dagelijkse beslommeringen en het werk. Alsof je de wereld vanuit een andere ooghoek bekijkt.
Dat leverde mooie dromen op. Door de rust kwam ik dichterbij bij mezelf en mijn ideeën over mijn huidige leven en hoe ik daar graag verandering in zou willen aanbrengen. Vooral nu Wim ziek is, merk ik nog meer dan ooit tevoren hoeveel behoefte je dan als mens hebt om eens een schouderklopje, een knipoog, of een opbeurende opmerking te krijgen. Soms zou je ook eens je kleinkind willen knuffelen of een traan wegpinken samen met je beste vriend of vriendin. De slappe lach willen krijgen met je zoon of schoondochter. Oude bekenden willen opzoeken of shoppen met je dochter. Even een bakkie gaan doen bij vrienden. Kortom, ik realiseer mij dat Nederland nu wel erg ver weg is. Dat was al duidelijk in de laatste jaren waarin we een aantal van onze jongste kleinkinderen,Valerie, Megan, Yenthe, Vayenn en Dex zelfs nog nooit in ons armen hielden, maar nu aan de horizon stiekem het vraagteken van de onwetendheid is verschenen, voelt dit heel naar en akelig...
Hoe banaal dit ook steeds maar weer klinkt, maar dit alles staat en valt met de inkomsten uit mijn werk. En aangezien ik nu eenmaal uit het hout ben gesneden om nooit de strijd op te geven, hebben deze laatste maanden mij ervan overtuigd dat ik mijn werkterrein moet proberen te gaan verleggen naar Nederland en België. De plannen rijpen op dit moment in mijn hoofd en deze maand ga ik samen met Wim mijn ideeën op papier en op de website en in foldermateriaal verwerken. 'Holland here I come! ' Een zeer bekende Belgische collega heeft me al een eindje op weg geholpen en geïntroduceerd bij een groot cursuscentrum. Ik hoop daar een voet tussen de deur te krijgen, al is het alvast maar een of twee keer dit jaar. Alle begin is moeilijk maar het leven heeft mij in de afgelopen 20 jaar ook geleerd dat volhouden uiteindelijk altijd beloond wordt.
I have a dream! Dat langzaamaan het pendelen tussen onze stek hier en ons thuisland op gang zal komen. Dat ik door werk in Nederland mijn inkomsten kan vergroten op zo'n manier dat ik voortaan een paar keer per jaar kan overkomen. Maar natuurlijk niet alleen. Uiteraard neem ik Wim dan mee onder het mom van 'chauffeur'. Heeft niet elke zakenman of vrouw van aanzien zijn of haar eigen chauffeur? Nou dan!
Dan kan die chauffeur tijdens mijn lestijden of lezingen en wat zoal meer lekker dat bakkie koffie gaan doen bij jullie. Of zijn kleindochters ophalen voor een ijsje of het pannekoekenhuis, bij zijn vroegere vriend Bert langsgaan of gewoon weer eens over de dijk langs de Waddenzee lopen of langs zijn ouderlijk huis in Utrecht. Wat zou het hem goed doen, af en toe even dat stukje menselijke warmte.
Als jullie mij nu allemaal in gedachten willen steunen in deze plannen dan ben ik ervan overtuigd dat het me door al die positieve krachten nog gaat lukken ook. Wedden?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.