QUALITY TIME

Ongelooflijk maar waar: ik schrijf deze keer vanuit mijn bed uitkijkend over de goudgele heuvels rondom ons heen en met een heerlijke kop thee die Wim mij zojuist heeft gebracht. Zodra ik klaar ben, gaan we over op ons zondag ritueel: een Nederlandse krant kopen en dan thuiskomend ieder met een deel op de bank genieten van alle bijlagen.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik Wim intens gelukkig op zijn nieuwe gadget bezig. Hij kocht de afgelopen week ons Sinterklaas cadeau, een tablet. Daarmee ging een grote wens van hem in vervulling maar hij is nog gelukkiger nu blijkt dat al mijn audiovisuele fragmenten voor mijn lessen erop kunnen. Zodoende kan ik dus met een zware computerkoffer minder op pad.
Boef licht telkens zijn ooghoeken op om te kijken of het vrouwtje al klaar is voor zijn quality time, een grote wandeling op zondag in de natuur. Verder staat het maken van een grote bakplaat vol gevulde speculaas op het programma en wik ik een kleine bijdrage leveren aan het tuingebeuren door met de bladblazer alle herfstbladeren bij elkaar te blazen zodat de nieuwe compostbak meteen vol raakt.

Het is dus het rustpunt van een drukke week. Vorige week zat ik vier dagen in Luik om samen met mijn collega Erik De Soir een groep bandweermannen van die stad op te leiden tot FiST (Fire Stress Team) en was ik daarna nog twee dagen zijn gast bij hem thuis in Leopoldsburg. Zodoende kon ik even shoppen in Hasselt en kwam ik met een tas vol Nederlandse spulletjes thuis. Wat was het genieten van al die dingen die wij hier niet kunnen krijgen, de sfeer van het Noorden even te proeven. Ik was trouwens wel genoodzaakt om wat nieuws te kopen want op de heenreis bleek vlak bij het vliegveld ineens dat door een misverstand tussen Wim en mij, mijn reistas in Anglars was blijven staan. Wonder boven wonder had ik wel mijn ticket voor de heenreis in mijn handtas en kon ik toch vertrekken. De rest werd daarna op ludieke wijze opgelost door de vrouw van Erik die even naar een winkel snelde zodat ik bij aankomst een plastic tas met herenpyama, tandpasta, deodorant en wat al niet meer overhandigd kreeg met een brede grijns van de cursusleider en dat ten overstaan van 16 breedgeschouderde brandweermannen! Bij Avis deden ze gelukkig niet moeilijk over de voucher en Wim wist niet hoe snel hij mijn biljet voor de terugreis op dinsdag moest inscannen... Dus eind goed, al goed en op dinsdagmorgen stond hij mij dan ook stralend op Carcassonne Airport op te wachten en hebben we van elkaar genoten door in Toulouse naar de FNAC te gaan.

Maar inmiddels ben ik brandweerpsychologe af! Hier in mijn eigen departement is het mij de afgelopen maanden over duidelijk geworden dat men nog niet toe is aan deze 'moderne' visie van personeelsbeleid. Hoezo brandweermensen opvangen en begeleiden? Ze handdlen het toch? Telkens als men er al naar vraagt, zegt men zelfs na de meest afschuwelijke interventie 'dat alles ok is'. Dat was het antwoord op mijn goed uitgewerkte project voor de komende jaren voor mijn psychologisch team dat ik in de afgelopen twee jaar op poten heb gezet. Negen enthousiaste mensen die zeer betrokken zijn bij het lief en leed van hun collega's in het veld. Maar op directie niveau kwam de Franse mentaliteit van managen weer aan het licht en werd de noodzaak van psycho sociale hulp totaal niet begrepen. Voor mij was het duidelijk dat doorgaan geen zin meer had: ik voelde me als de garagehoudster die een prachtige Mercedes in haar garage heeft klaar staan' maar die nooit de gelegenheid krijgt om ermee uit te rukken. Einde verhaal. Dus heb ik vorige week mijn ontslag ingediend bij de kolonel met de opmerking erbij dat dit besluit onherroepelijk is. Tegen windmolens valt niet te vechten...
Dit betekent echter wel...dat ik weer meer tijd zal overhouden in mijn privé leven, ins ons leven samen hier. En dat voelt erg goed. Dus roept er ergens in mijn hoofd een klein Cruyfachtig stemmetje: 'Elk nadeel hep sijn voordeel!' 

De ene vrije dag van de week brachten Wim en ik grotendeels door in de kliniek: niet voor hem maar voor mij. Het was om in de sfeer te blijven 'garagedag': controle bij de gynecoloog, fysiotherapeute en de oogarts. Resultaat van dat alles is dat ik op 20 december onder het mes ga om mijn wegzakkende oogleden op te vijzelen zodat ik s'morgens Wim weer beter kan zien als ik wakker word. Dus zal ik de kerstdagen eruit zien als een bont en blauw geslagen vrouw en hoop ik op 8 januari als ik weer start met lesgeven er toonbaar uit te zien. Maar dat betekent ook verplicht 'vakantie' van 20 december tot en met 3 januari en kan ik opnieuw genieten van manlief, hond, kerstboom, lekker eten, en al die lieve momenten samen met mijn grote liefde. We hebben de gewoonte van onze kleindochters uit Groningen overgenomen en staan heel vaak even een klein momentje stil bij het cadeau om samen te zijn en we fluisteren elkaar dan heel intiem toe: 'Love You'.

Dit eerste jaar na die donderslag bij heldere hemel van oktober 2011 heeft ons doen beseffen hoe rijk we zijn. Hoe fijn het is om op onze leeftijd te kunnen zeggen: 'Als je iemand hebt die met je lacht en met je grient, dan pas kun je zeggen ik heb een vriend!'

Nieuwe HERFST...nieuw BEGIN!

Anglars-Juillac, ons nieuwe 'home'. Het is vandaag 24 graden en de zon schijnt volop dus genieten wij met volle teugen van deze laatste zomerse dagen voor de herfst zal intreden. Alleen de kleuren van de bomen en de wijngaarden duiden op de naderende seizoenen. De eekhoorn in onze tuin is volop aan het noten verzamelen en aangestoken door die bedrijvigheid is Wim ook aan het haasten met allerlei klussen rondom het huis.
Het huis gaat langzaam maar zeker onze sfeer ademen. We wonen er nu een maand en het is een fantastische plek. Het uitzicht over de vallei van Prayssac en Castelfranc is adembenemend en nu er s'morgens vaak een mistwolk hangt is het zelfs sprookjesachtig soms.
Boef heeft ondertussen een lekker groot stuk tuin tot zijn beschikking omdat er een ruime kennel is gemaakt door Wim en dat geheel wordt nu opgesierd met vier prachtige gietijzeren lampen die we onlangs voor een prikkie op een brocante kochten.

De verhuizing was een gigantische klus, vooral omdat we heel veel spullen niet konden meenemen en we dus flink hebben moeten ruimen, weggeven of verkopen. Bovendien ontbreekt hier vooralsnog een schuur zodat er aardig wat van onze spulletjes onder zeildoek staan. Dus maar hopen dat het geen al te ruige herfst zal worden en we onze zaken niet in het bos zullen terugvinden. Gelukkig hebben we voor een paar maanden een hangar kunnen lenen van een kennis zodat we de tijd hebben om even te sparen voor een houten schuur. Ook in de keuken was slechts een gootsteen aanwezig. Dat is een slechte, ouderwetse Franse gewoonte. Voor hen is keukenmeubilair niet standaard bij een huis inbegrepen, dus hebben we voorlopig twee oude, antieke kasten als keukenkast geïnstalleerd en heeft Wim een ingenieuze constructie aangebracht boven de afwasmachine in verbinding met de koelkast, enfin we dromen van een nieuwe keuken!

Maar dat alles mag de pret niet drukken en we beginnen ons al een beetje thuis te voelen.
Vanuit de woonkamer slaan we op dit moment dagelijks de drukte rondom de wijnoogst gade. Want pal tegenover ons, onder aan de weg ligt een groot domein Château Leret Monpezat, dat tot voor kort toebehoorde aan de broer van de prins gemaal van de koningin van Denemarken. Maar het is juist vorige maand verkocht en we krijgen dus nieuwe buren. Het gebrom van de druivenplukmachine tot laat in de nacht, het aan en af rijden van de met druiven gevulde tractor, het aanslaan van de koelmachines, de verlichting s'avonds bij de schuren en vooral de handpluk vorige week zijn een mooi schouwspel waar we voortaan elk jaar van kunnen genieten. Deze week zijn we door de 'maître chai' uitgenodigd om het vinificatieproces te komen bezichtigen. We raken dus thuis in de wijncultuur en daar zal het proeven van de nieuwe wijn binnenkort ook bijhoren.

Verder is het een eldorado voor wandelaars hier. Ik train weer volop door met Boef de wijngaarden in te duiken waar hij heerlijk kan rennen en de konijntjes achterna zit. Ik vul mijn zakken met walnoten want die bomen vind je hier in overvloed. We hebben er zelf ook twee en daar komt elke dag een eekhoorn zijn wintervoorraad halen. Verder staan er al een kersenboom, pruimenboom en een vijg maar we gaan er nog flink wat bij planten. De schommel voor de kleinkinderen is ook al aanwezig.

Het voelt heel goed dat wij niet helemaal opnieuw hebben moeten beginnen: dit huis ligt in dezelfde omgeving als het oude huis en dus houden we heel veel bij het oude. Kapster, dokter, wijkverpleegster, winkels, vrienden en terrasjes. Dus zaten we vanmiddag pontificaal even lekker in de zon van een coupe ijs te genieten. Ik had vrij genomen vandaag en kon zo ook eens snuffelen aan alle nieuwe dingen. Wim heeft een fijne werkhoek gemaakt in de woonkamer dus keek ik toe hoe hij, de wijnplukkers en de eekhoorn hard werkten terwijl ik nu eens probeerde (!) te niksen. Het lukte en ik kwam eens een dagje bij van alle vermoeiende zaken van de laatste tijd. Want alle drukte heeft wel een beetje zijn tol geëist: ik loop bij de fysiotherapeut om mijn rug weer te laten fatsoeneren en de huisarts heeft mijn dringend in mijn ogen gekeken en geadviseerd om het nu maar eens even wat rustiger aan te doen. Dat zal nog een hele kunst worden...

Vanavond zit ik weer op mijn kantoor dat ongeveer een vijfde grootte heeft van mijn royale bureau in Cénac. Maar dat heeft ook iets intiems en ik merk aan de klanten dat ze het hier 'cosy' vinden. Bovendien heb ik een terras dat uitziet op de bossen dus zodra ik even wat wil lezen kan ik dat lekker buiten in de zon doen.

Ook al is er nog veel werk te doen, wij zijn met plezier en goede moed aan onze nieuwe periode begonnen. Soms moet ik Wim zelfs afremmen zo gestaag als hij maar doorwerkt. Maar tegelijkertijd is dat ook een goed teken: wie plannen maakt, heeft de toekomst.
We hopen hier dan ook allebei nog jaren samen te mogen genieten van al die kleine dingen die het leven zo de moeite waard maken. En van elkaar, want een liefdesnestje is het ondertussen al...
En wie zin heeft om mee te genieten: de logeerkamer is al ingericht!! Het fornuis werkt, de wijn ligt op temperatuur en wij zijn er klaar voor.

Zomer 2012 (vervolg)

Voor mijn gevoel heb ik deze zomer geleerd wat uitrusten nu eigenlijk inhoudt. Gewoon minder doen, leuke dingen ondernemen voor jezelf met je man, kinderen en vrienden, geen horloge om, mobieltje in de slaapstand of domweg op kantoor laten liggen, uitslapen, boeken lezen, enfin je begrijpt waarom ik nu moeite heb om weer in mijn ritme te komen. Maar het was heerlijk, vooral de weken met de kleinkinderen om ons heen! Zij maakten het 'afscheid' van ons zwembad tot één groot feest want door de grote hitte brachten we daar de helft van de dag in door! En kijk eens naar deze foto...dan begrijp je meteen waarom Wim langzaamaan ook weer aanhaakt en zin krijgt in de toekomst. Zoveel plezier, zoveel energie, zoveel positieve invloed dat kon niet anders dan doorwerken naar zijn gezondheid.
De laatste uitslagen bewijzen het: hele lage PSA-waarde en als klap op de vuurpijl vertelde de uroloog ons ook nog eens dat hij pas in februari hoeft terug te komen voor de volgende contrôle!!!

Dus groeit de hoop op toch nog wat jaren samen en vooral nu er ook nog eens twee prachtige kleinkinderen bijkwamen in augustus: kleindochter Vayenn bij Manon en Jeroen en kleinzoon Dex bij Anniek en Maurice. De laatste maakte het tiental vol maar dan wel als ...1e kleinzoon. Gelukkig konden we Vayenn al op Skype bewonderen en Dex op een foto op mijn mobieltje maar het blijft wrang om deze hummeltjes niet al meteen na hun geboorte in onze armen te kunnen sluiten.

Het zat maandenlang in de planning om nu begin september naar Nederland te gaan om eens lekker al die laatstgeborenen van de laatste drie jaar in onze armen te houden want vijf van je kleinkinderen niet kennen doet heel erg pijn en voelt heel verdrietig. Maar opnieuw maakt het leven ons het niet mogelijk want sinds twee weken zijn we langzaam aan het 'moven' en afgelopen zaterdag kregen we de sleutel van ons nieuwe huis. Daar gaat dus ons budget nu aan op, en ondanks onze wens om met een verhuizer over te gaan zit ook dat er niet in want die zijn zo schandalig duur dat we nu dus zelf met huurbusjes en twee dagen een kleine vrachtwagen over zullen gaan in de komende drie weken.

Dus maar goed dat ik uitgerust ben want dat is een marathon van jewelste. Gelukkig hebben we een 'mannetje' kunnen inhuren die ons komt helpen en ook wat vrienden hebben hulp aangeboden. Verder hebben we royaal de tijd gehad om ons quantum spullen wat in te dammen en ik voelde me op het laatst net Sinterklaas nu zoveel spullen zoveel mensen hebben blij gemaakt.

Voor alle zekerheid hierbij even ons nieuwe adres:

           Le Bois d'Anglars'
           46140 ANGLARS-JUILLAC

en misschien leuk om te weten; we wonen nu tien minuten dichterbij Nederland!!

Na de verhuizing horen jullie meer. Voorlopig ga ik even uit de lucht en oh ja, naar Nederland komen we echt zo snel mogelijk want deze oma heeft heimwee naar babyluchtjes, kinderprietpraat, kinderliedjes en zo al meer. Of gewoon weer een rondje fietsen samen met Liselot bijvoorbeeld.

Voor de haring hoeven we sinds kort ook al niet meer terug te komen want geloof het of niet maar in Prayssac (5 minuten ver) staat elke vrijdag bij de supermarkt nu een Hollandse visboer. Dat hadden we een jaar geleden nog niet voor mogelijk gehouden, maar Wim doet nu op vrijdag maar wat graag boodschappen, dat begrijp je wel.

Maar dat kan dan op z'n vroegst eind december of begin januari want eerst moet ik weer onder het mes om alle metalen pennen uit mijn enkel te laten verwijderen en ook mijn ooglid moet omhoog getrokken worden want dat wil niet meer open s'morgens. Dus dat wordt weer even ziekenhuis en revalideren rond die tijd. Maar omdat ik daarna toch niet kan werken, kunnen we misschien dan de reis aanvaarden als God het belieft.

Ik grijp weer naar mijn plakband, schaar en verhuisdozen en hoop op jullie morele steun op afstand voor deze gigaklus. Maar 'alles sal regkom' nietwaar?

VERHUIZEN

Ziekte zet je hele leven op z'n kop. Tot in de kleinste details. Dingen die normaal lijken voor ons allemaal worden plotseling bijzonder of onmogelijk.
Zo dachten Wim en ik vier jaar geleden toen we ons huidige huis huurden dat we hier samen heel oud zouden worden en dat we volop zouden mogen genieten van deze prachtige plek middenin de natuur tussen wijngaarden en bossen. Het zwembad maakte de droom helemaal af en we accepteerden deze 'bonus' graag  omdat we er ook onze kinderen en kleinkinderen in gedachten in zagen zwemmen elke zomer.
Aan die droom  kwam de afgelopen winter een einde. De zes weken in de rolstoel gaven mij de kans om te zien hoe Wim door zijn ziekte veel minder krachten heeft dan voorheen en dus besloot ik voor mezelf dat ik onder geen voorwaarde wil dat hij zich te veel inspant om hier de tuin bij te houden. De tuin in Cénac is heel groot, maar vooral moeilijk bij te houden door de terrasachtige ligging. Voeg daarbij het onderhoud van het zwembad gedurende de vier, vijf zomermaanden en dan begrijp je dat ik hem al dat werk wil besparen. Even dacht ik nog dat ik dan een tandje bij zou kunnen zetten, maar door de enkel met 7 metalen pinnen erin kan ik nu ook niet meer op een hellend vlak staan met zwaar tuingereedschap.

Wim accepteerde gelukkig mijn idee om een ander, net zo mooi gelegen huis te gaan zoeken. Zodoende bekeken we een aantal huizen her en der verspreid in de Lot de afgelopen manden en tot ons geluk vonden we onlangs een heerlijk huis met een geweldig uitzicht op niet meer dan 6 minuten rijden van onze huidige plek. Rustig gelegen aan een bosrand (dus weer reeën in de tuin), veel grond rondom maar nu grasland dat gedeeltelijk ook nog bijgehouden wordt door een boer uit het dorp voor het hooi, genoeg ruimte voor kantoor en logeerkamers en heel goed verbouwd in de afgelopen jaren. We zijn er erg verrukt over omdat het én de problemen van het werk in de tuin oplost en ons toch de gelegenheid biedt om veel bij het oude te laten. We hoeven niet van huisarts of wijkverpleegster ve veranderen, we houden al onze adresjes zoals die van winkels, kapster, boekwinkel, en terrasjes in de buurt. Onze kennissen en vrienden komen niet veraf te zitten, kortom ons leven blijft grotendeels hetzelfde zodat we niet het gevoel hebben om weer helemaal opnieuw op te starten. Geniaal dus.

Om jullie alvast een indruk te geven hierbij de eerste foto's:

(dit is het uitzicht vanuit de grote woonkeuken (deur met luiken)

 (dit is de achterkant van het huis met dit stuk land erachter):

We maken nu al woeste plannen en Wim wil er een 'hut' bouwen voor zichzelf waar hij kan schilderen bijvoorbeeld. Ik heb mijn nieuwe, berede gasfornuis met wokpit uitgezocht en reken maar dat we samen daar heel wat lekkere gerechten mee gaan maken.

Op 1 september krijgen we de sleutel en kan het overhuizen beginnen. Hoe we dat 'versieren' moeten we nog bedenken want in principe zijn we maar met zijn tweetjes. Maar nu de afstand zo klein is, hoop ik dat we al heel veel spullen met onze eigen auto's en een huurbusje van de supermarkt kunnen overbrengen en dan kan zo rond de 18e september de verhuiswagen komen om onze resterende spullen tien minuten verderop af te leveren.

De aanleiding voor dit alles was bitter maar we krijgen er nu plezier in en in gedachten zie ik ons al lekker wonen in de heuvels achter Prayssac. Oh ja, nu nog ons nieuwe adres:

Janny & Wim Douw (van Liempd)
'Le Bois d'Anglars'
46140 ANGLARS-JUILLAC

mail Wim:  wim.douw@wanadoo.fr
mail Janny: vanliempd@sfr.fr

telefoon Wim: 0033+ 6 52 74 15 55

telefoon Janny: 0033 + 6 17 48 80 06

als het vaste telefoonnummer verandert dan zullen we jullie daarvan op de hoogte stellen.

Welkom dus voortaan in Anglars Juillac; de koffie staat klaar voor jullie!

P.S. wie nog een keer wil genieten van lekker luieren aan de rand van ons zwembad moet voor 1 oktober afreizen. na die datum wonen wij niet meer in Cénac...

VAKANTIE IN

P O R T U G A L …  20 JULI 2012

Elk land kent zijn eigen kleuren, geuren, geluiden en karakter. Vandaag is de laatste dag om al die indrukken op te slaan in ons geheugen en ik ben net terug van een wandeling in de bossen rondom ons heen. Heel apart om over grote granieten rotsblokken te lopen die in de oudheid omhoog geduwd zijn tijdens hevige aardbevingen en die nu de rijkdom van dit landschap vormen en tevens als grondstof dienen bij de bouw van de prachtige huizen die de Portugese emigranten bouwen bij terugkeer naar hun vaderland na een werkzaam bestaan in Frankrijk of elders in Europa.

Twee weken lang hebben wij genoten van al die nieuwe indrukken en hebben we heel wat kilometers afgelegd om het binnenland van Portugal te leren kennen. Hoogtepunten waren de tocht naar La Serra de Estrela met Torre op 2000 m. hoogte, een dag in Coïmbra en de prachtige tocht langs de rivier de Douro met alle wijndomeinen op de heuvels eromheen.

Maar het was ook een ontdekkingstocht qua emoties: heerlijk om Wim in de auto weer te horen zingen, hem een geheugenkaartje vol foto’s te zien maken van de magnifieke kathedraal van Burgos, zijn ogen te zien oplichten bij leuke ontmoetingen, grapjes van hem te verdragen enfin eindelijk los van alle zorgen van deze laatste maanden. Er is dus nog plaats voor ‘andere zaken’ dan alleen maar DE ziekte.

Een glaasje Porto deed de rest en zo konden we ook eens in alle rust s’avonds op het koele terras ervaringen delen en ons hart bij elkaar neerleggen. 

Ik voel dat we de accu weer opgeladen hebben. We zien uit naar de verhuizing, (zie volgende aflevering binnenkort)  naar het huis waar we samen nog lang van hopen te mogen genieten maar dat in elk geval het dagelijks leven wat makkelijker zal maken voor ons beiden. Geen groot tuinonderhoud en ook geen zwembad meer met al het extra werk. Maar het betekent wel plannetjes maken en ook daarmee zijn we hier al volop bezig geweest: de auto zal morgenvroeg als souvenir een paar prachtige planten en boompjes meenemen als bagage en ook … een paar prachtige ramen compleet met kozijn die een Portugese buurman hier in het wijkje wilde weggooien evenals een leuk metalen tuinhek. Wim zag zichzelf als knutselen en bouwen,  dus gaat de achterbank vanavond omlaag en stouwen maar! 

Het maakt me heel blij. Wim die plannetjes maakt voor de tijd die voor ons ligt. Ik besef heel goed dat zijn lichaam niet meer altijd wil luisteren naar wat hij graag zou willen, dat het hem nu regelmatig plaagt met heftige pijnen door de infusen met bottenspul’,  maar zijn koppie denkt weer aan de toekomst, onze toekomst…

Dus vertrekken we morgen in alle vroegte richting Frankrijk met het idee om, zodra het kan weer op vakantie te gaan samen. 

ZOMER 2012

Na alle regen is hier dan eindelijk de zomer echt doorgebroken en kunnen we volop naar buiten om van de zon te genieten. Heerlijk die warmte die je lichaam binnendringt en je opwarmt. Ook al staat nota bene deze tekst letterlijk op mijn visitekaartje: 'de zon verbergt zich achter de regen...' toch is het héél anders wanneer je zelf die stortbui volop over je heen krijgt. Denk dan nog maar eens aan die 'verborgen' zon. Die lijkt dan ver weg.
Daarom helpt het als de zon in het echt even om de hoek komt kijken. Dan kun je er niet omheen dat hij er is. En behalve je huid, warmt ook je hart weer op. Daarom is deze zomer een bijzondere zomer. Ik besef meer dan ooit tevoren dat het een 'speciale' zomer is voor Wim en mij. Enkele maanden geleden waren we zo bang om zelfs deze zomer niet meer samen te beleven: nu staan we op het punt om heerlijk twee weken vakantie te gaan vieren in Portugal. Hoog in de bergen op een uur afstand van Porto. De zon voelen, van elkaar genieten zonder telefoon, afspraken, dossiers, post, of brandweer oproepen. Weg van dokters, verpleegsters en apotheek. Gewoon 'Carpe Diem', bij elkaar zijn, lekker eten, van het uitzicht genieten, naar elkaar luisteren in de stilte van het moment...

Sinds kort besef ik hoe de ziekte van Wim ons nog veel dichterbij elkaar heeft gebracht. Nu de barrière van de tijd is weggevallen, praten we makkelijker over dingen waar we vroeger of de tijd niet voor namen of die we voor onszelf hielden (omdat dat altijd nog wel eens gezegd kon worden). Nu leven we in het 'hier en nu' en is elke dag een cadeau. En een cadeau wil je toch niet kapot maken? Dus koesteren we elke dag van onze bonustijd. Ik zelf heb de angst overwonnen en ben blij met alle tijd die ons gegund wordt. Ik verwacht niets en krijg daardoor alles wat je maar verwachten mag.

Uiterlijk lijkt alles nog hetzelfde maar tegelijketijd is alles veranderd in die korte tijd. Ik maak nu tijd vrij om te leven, om 'nee' te zeggen tegen een afspraak als Wim volgens mij prioriteit verdient, we plukken de dag en genieten vaker van een capuccino op een terras. Alle kleine dingen krijgen weer de aandacht die ze altijd zouden moeten krijgen. Zo koesteren we onze tijd samen, mijn MAATJE en ik...

We hebben ook knopen doorgehakt die de kwaliteit van ons leven nog verder zullen gaan vergroten, maar daarover meer na onze vakantie. Van 6 - 20 juli zijn wij dus afwezig. Wordt vervolgd!

Wij wensen jullie allemaal ook een hele fijne zomer en voor de twee aanstaande ouders, Jeroen en Manon en Maurice en Anniek alvast sterkte bij de laatste loodjes van de respectievelijke zwangerschappen van hun tweede spruit. We hopen dat er twee hele lieve kleinkinderen in aantocht zijn die we graag zouden willen bewonderen binnenkort.

ziekenhuisje spelen...

Vanmorgen was het dan eindelijk zover: de wijkverpleegster kwam Wim thuis een infuus toedienen met het medicijn tegen de metastasen of liever dat de metastasen weer 'repareert' na de aanslag van de kankercellen. Hij had er erg tegenop gezien en de spanning was de laatste weken te snijden, maar nu was het D-Day!
Céline is een ferme, maar ook lieve vrouw die hem in dat soort momenten er doorheen sleept met tact, uitleg, humor en veel aandacht. Zelf moest ik even naar de huisarts terwijl zij bij hem was en toen ik thuiskwam, was de klus geklaard. Bleek ze zelfs op haar vrije dag gekomen te zijn... Dan valt je mond toch open van verbazing over zoveel empathie.
Ik had de rest van de dag grotendeels voor mezelf en alleen in de namiddag twee klanten aan huis dus kon ik Wim goed in de gaten houden. Want na die akelige bijsluiter met opsomming van alle (eventuele)  bijwerkingen wilde ik niet al te ver uit de buurt zijn.

Tot nu toe gaat het redelijk goed, behalve pijn in de botten her en der en een beetje koorts. Maar de rest van de week zal ons meer vertellen over het effect. Samen hebben we een naam bedacht voor dit middel dat als een soort 'lijm' te werk gaat. Morgen even een dag pauze en dan vrijdag de maandelijkse hormoonprik.

Gisteren waren even op ziekenbezoek bij onze Schotse buurvrouw die...gevallen is en net zoals ik met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht werd maandag. Bleek ze op dezelfde afdeling te liggen als ik nog geen vijf maanden geleden. Gebroken schaambeen en heel veel pijn. Al met al leven we dus regelmatig in 'ziekenhuissferen', vandaar de titel.

Dan besef je dat je elke dag dat je gezond rondhuppelt tot een succes moet maken, moet leven in volle glorie.

Dat doen wij dus ook en daarom hebben we, nu de zon weer terug is van weggeweest, plantjes gekocht, zout voor het zwembad dat weer mag draaien en kussentjes voor in de stoelen die Wim heel leuk blauw geverfd heeft. Lang leve de zomer!