Zomer 2012 (vervolg)

Voor mijn gevoel heb ik deze zomer geleerd wat uitrusten nu eigenlijk inhoudt. Gewoon minder doen, leuke dingen ondernemen voor jezelf met je man, kinderen en vrienden, geen horloge om, mobieltje in de slaapstand of domweg op kantoor laten liggen, uitslapen, boeken lezen, enfin je begrijpt waarom ik nu moeite heb om weer in mijn ritme te komen. Maar het was heerlijk, vooral de weken met de kleinkinderen om ons heen! Zij maakten het 'afscheid' van ons zwembad tot één groot feest want door de grote hitte brachten we daar de helft van de dag in door! En kijk eens naar deze foto...dan begrijp je meteen waarom Wim langzaamaan ook weer aanhaakt en zin krijgt in de toekomst. Zoveel plezier, zoveel energie, zoveel positieve invloed dat kon niet anders dan doorwerken naar zijn gezondheid.
De laatste uitslagen bewijzen het: hele lage PSA-waarde en als klap op de vuurpijl vertelde de uroloog ons ook nog eens dat hij pas in februari hoeft terug te komen voor de volgende contrôle!!!

Dus groeit de hoop op toch nog wat jaren samen en vooral nu er ook nog eens twee prachtige kleinkinderen bijkwamen in augustus: kleindochter Vayenn bij Manon en Jeroen en kleinzoon Dex bij Anniek en Maurice. De laatste maakte het tiental vol maar dan wel als ...1e kleinzoon. Gelukkig konden we Vayenn al op Skype bewonderen en Dex op een foto op mijn mobieltje maar het blijft wrang om deze hummeltjes niet al meteen na hun geboorte in onze armen te kunnen sluiten.

Het zat maandenlang in de planning om nu begin september naar Nederland te gaan om eens lekker al die laatstgeborenen van de laatste drie jaar in onze armen te houden want vijf van je kleinkinderen niet kennen doet heel erg pijn en voelt heel verdrietig. Maar opnieuw maakt het leven ons het niet mogelijk want sinds twee weken zijn we langzaam aan het 'moven' en afgelopen zaterdag kregen we de sleutel van ons nieuwe huis. Daar gaat dus ons budget nu aan op, en ondanks onze wens om met een verhuizer over te gaan zit ook dat er niet in want die zijn zo schandalig duur dat we nu dus zelf met huurbusjes en twee dagen een kleine vrachtwagen over zullen gaan in de komende drie weken.

Dus maar goed dat ik uitgerust ben want dat is een marathon van jewelste. Gelukkig hebben we een 'mannetje' kunnen inhuren die ons komt helpen en ook wat vrienden hebben hulp aangeboden. Verder hebben we royaal de tijd gehad om ons quantum spullen wat in te dammen en ik voelde me op het laatst net Sinterklaas nu zoveel spullen zoveel mensen hebben blij gemaakt.

Voor alle zekerheid hierbij even ons nieuwe adres:

           Le Bois d'Anglars'
           46140 ANGLARS-JUILLAC

en misschien leuk om te weten; we wonen nu tien minuten dichterbij Nederland!!

Na de verhuizing horen jullie meer. Voorlopig ga ik even uit de lucht en oh ja, naar Nederland komen we echt zo snel mogelijk want deze oma heeft heimwee naar babyluchtjes, kinderprietpraat, kinderliedjes en zo al meer. Of gewoon weer een rondje fietsen samen met Liselot bijvoorbeeld.

Voor de haring hoeven we sinds kort ook al niet meer terug te komen want geloof het of niet maar in Prayssac (5 minuten ver) staat elke vrijdag bij de supermarkt nu een Hollandse visboer. Dat hadden we een jaar geleden nog niet voor mogelijk gehouden, maar Wim doet nu op vrijdag maar wat graag boodschappen, dat begrijp je wel.

Maar dat kan dan op z'n vroegst eind december of begin januari want eerst moet ik weer onder het mes om alle metalen pennen uit mijn enkel te laten verwijderen en ook mijn ooglid moet omhoog getrokken worden want dat wil niet meer open s'morgens. Dus dat wordt weer even ziekenhuis en revalideren rond die tijd. Maar omdat ik daarna toch niet kan werken, kunnen we misschien dan de reis aanvaarden als God het belieft.

Ik grijp weer naar mijn plakband, schaar en verhuisdozen en hoop op jullie morele steun op afstand voor deze gigaklus. Maar 'alles sal regkom' nietwaar?

VERHUIZEN

Ziekte zet je hele leven op z'n kop. Tot in de kleinste details. Dingen die normaal lijken voor ons allemaal worden plotseling bijzonder of onmogelijk.
Zo dachten Wim en ik vier jaar geleden toen we ons huidige huis huurden dat we hier samen heel oud zouden worden en dat we volop zouden mogen genieten van deze prachtige plek middenin de natuur tussen wijngaarden en bossen. Het zwembad maakte de droom helemaal af en we accepteerden deze 'bonus' graag  omdat we er ook onze kinderen en kleinkinderen in gedachten in zagen zwemmen elke zomer.
Aan die droom  kwam de afgelopen winter een einde. De zes weken in de rolstoel gaven mij de kans om te zien hoe Wim door zijn ziekte veel minder krachten heeft dan voorheen en dus besloot ik voor mezelf dat ik onder geen voorwaarde wil dat hij zich te veel inspant om hier de tuin bij te houden. De tuin in Cénac is heel groot, maar vooral moeilijk bij te houden door de terrasachtige ligging. Voeg daarbij het onderhoud van het zwembad gedurende de vier, vijf zomermaanden en dan begrijp je dat ik hem al dat werk wil besparen. Even dacht ik nog dat ik dan een tandje bij zou kunnen zetten, maar door de enkel met 7 metalen pinnen erin kan ik nu ook niet meer op een hellend vlak staan met zwaar tuingereedschap.

Wim accepteerde gelukkig mijn idee om een ander, net zo mooi gelegen huis te gaan zoeken. Zodoende bekeken we een aantal huizen her en der verspreid in de Lot de afgelopen manden en tot ons geluk vonden we onlangs een heerlijk huis met een geweldig uitzicht op niet meer dan 6 minuten rijden van onze huidige plek. Rustig gelegen aan een bosrand (dus weer reeën in de tuin), veel grond rondom maar nu grasland dat gedeeltelijk ook nog bijgehouden wordt door een boer uit het dorp voor het hooi, genoeg ruimte voor kantoor en logeerkamers en heel goed verbouwd in de afgelopen jaren. We zijn er erg verrukt over omdat het én de problemen van het werk in de tuin oplost en ons toch de gelegenheid biedt om veel bij het oude te laten. We hoeven niet van huisarts of wijkverpleegster ve veranderen, we houden al onze adresjes zoals die van winkels, kapster, boekwinkel, en terrasjes in de buurt. Onze kennissen en vrienden komen niet veraf te zitten, kortom ons leven blijft grotendeels hetzelfde zodat we niet het gevoel hebben om weer helemaal opnieuw op te starten. Geniaal dus.

Om jullie alvast een indruk te geven hierbij de eerste foto's:

(dit is het uitzicht vanuit de grote woonkeuken (deur met luiken)

 (dit is de achterkant van het huis met dit stuk land erachter):

We maken nu al woeste plannen en Wim wil er een 'hut' bouwen voor zichzelf waar hij kan schilderen bijvoorbeeld. Ik heb mijn nieuwe, berede gasfornuis met wokpit uitgezocht en reken maar dat we samen daar heel wat lekkere gerechten mee gaan maken.

Op 1 september krijgen we de sleutel en kan het overhuizen beginnen. Hoe we dat 'versieren' moeten we nog bedenken want in principe zijn we maar met zijn tweetjes. Maar nu de afstand zo klein is, hoop ik dat we al heel veel spullen met onze eigen auto's en een huurbusje van de supermarkt kunnen overbrengen en dan kan zo rond de 18e september de verhuiswagen komen om onze resterende spullen tien minuten verderop af te leveren.

De aanleiding voor dit alles was bitter maar we krijgen er nu plezier in en in gedachten zie ik ons al lekker wonen in de heuvels achter Prayssac. Oh ja, nu nog ons nieuwe adres:

Janny & Wim Douw (van Liempd)
'Le Bois d'Anglars'
46140 ANGLARS-JUILLAC

mail Wim:  wim.douw@wanadoo.fr
mail Janny: vanliempd@sfr.fr

telefoon Wim: 0033+ 6 52 74 15 55

telefoon Janny: 0033 + 6 17 48 80 06

als het vaste telefoonnummer verandert dan zullen we jullie daarvan op de hoogte stellen.

Welkom dus voortaan in Anglars Juillac; de koffie staat klaar voor jullie!

P.S. wie nog een keer wil genieten van lekker luieren aan de rand van ons zwembad moet voor 1 oktober afreizen. na die datum wonen wij niet meer in Cénac...

VAKANTIE IN

P O R T U G A L …  20 JULI 2012

Elk land kent zijn eigen kleuren, geuren, geluiden en karakter. Vandaag is de laatste dag om al die indrukken op te slaan in ons geheugen en ik ben net terug van een wandeling in de bossen rondom ons heen. Heel apart om over grote granieten rotsblokken te lopen die in de oudheid omhoog geduwd zijn tijdens hevige aardbevingen en die nu de rijkdom van dit landschap vormen en tevens als grondstof dienen bij de bouw van de prachtige huizen die de Portugese emigranten bouwen bij terugkeer naar hun vaderland na een werkzaam bestaan in Frankrijk of elders in Europa.

Twee weken lang hebben wij genoten van al die nieuwe indrukken en hebben we heel wat kilometers afgelegd om het binnenland van Portugal te leren kennen. Hoogtepunten waren de tocht naar La Serra de Estrela met Torre op 2000 m. hoogte, een dag in Coïmbra en de prachtige tocht langs de rivier de Douro met alle wijndomeinen op de heuvels eromheen.

Maar het was ook een ontdekkingstocht qua emoties: heerlijk om Wim in de auto weer te horen zingen, hem een geheugenkaartje vol foto’s te zien maken van de magnifieke kathedraal van Burgos, zijn ogen te zien oplichten bij leuke ontmoetingen, grapjes van hem te verdragen enfin eindelijk los van alle zorgen van deze laatste maanden. Er is dus nog plaats voor ‘andere zaken’ dan alleen maar DE ziekte.

Een glaasje Porto deed de rest en zo konden we ook eens in alle rust s’avonds op het koele terras ervaringen delen en ons hart bij elkaar neerleggen. 

Ik voel dat we de accu weer opgeladen hebben. We zien uit naar de verhuizing, (zie volgende aflevering binnenkort)  naar het huis waar we samen nog lang van hopen te mogen genieten maar dat in elk geval het dagelijks leven wat makkelijker zal maken voor ons beiden. Geen groot tuinonderhoud en ook geen zwembad meer met al het extra werk. Maar het betekent wel plannetjes maken en ook daarmee zijn we hier al volop bezig geweest: de auto zal morgenvroeg als souvenir een paar prachtige planten en boompjes meenemen als bagage en ook … een paar prachtige ramen compleet met kozijn die een Portugese buurman hier in het wijkje wilde weggooien evenals een leuk metalen tuinhek. Wim zag zichzelf als knutselen en bouwen,  dus gaat de achterbank vanavond omlaag en stouwen maar! 

Het maakt me heel blij. Wim die plannetjes maakt voor de tijd die voor ons ligt. Ik besef heel goed dat zijn lichaam niet meer altijd wil luisteren naar wat hij graag zou willen, dat het hem nu regelmatig plaagt met heftige pijnen door de infusen met bottenspul’,  maar zijn koppie denkt weer aan de toekomst, onze toekomst…

Dus vertrekken we morgen in alle vroegte richting Frankrijk met het idee om, zodra het kan weer op vakantie te gaan samen. 

ZOMER 2012

Na alle regen is hier dan eindelijk de zomer echt doorgebroken en kunnen we volop naar buiten om van de zon te genieten. Heerlijk die warmte die je lichaam binnendringt en je opwarmt. Ook al staat nota bene deze tekst letterlijk op mijn visitekaartje: 'de zon verbergt zich achter de regen...' toch is het héél anders wanneer je zelf die stortbui volop over je heen krijgt. Denk dan nog maar eens aan die 'verborgen' zon. Die lijkt dan ver weg.
Daarom helpt het als de zon in het echt even om de hoek komt kijken. Dan kun je er niet omheen dat hij er is. En behalve je huid, warmt ook je hart weer op. Daarom is deze zomer een bijzondere zomer. Ik besef meer dan ooit tevoren dat het een 'speciale' zomer is voor Wim en mij. Enkele maanden geleden waren we zo bang om zelfs deze zomer niet meer samen te beleven: nu staan we op het punt om heerlijk twee weken vakantie te gaan vieren in Portugal. Hoog in de bergen op een uur afstand van Porto. De zon voelen, van elkaar genieten zonder telefoon, afspraken, dossiers, post, of brandweer oproepen. Weg van dokters, verpleegsters en apotheek. Gewoon 'Carpe Diem', bij elkaar zijn, lekker eten, van het uitzicht genieten, naar elkaar luisteren in de stilte van het moment...

Sinds kort besef ik hoe de ziekte van Wim ons nog veel dichterbij elkaar heeft gebracht. Nu de barrière van de tijd is weggevallen, praten we makkelijker over dingen waar we vroeger of de tijd niet voor namen of die we voor onszelf hielden (omdat dat altijd nog wel eens gezegd kon worden). Nu leven we in het 'hier en nu' en is elke dag een cadeau. En een cadeau wil je toch niet kapot maken? Dus koesteren we elke dag van onze bonustijd. Ik zelf heb de angst overwonnen en ben blij met alle tijd die ons gegund wordt. Ik verwacht niets en krijg daardoor alles wat je maar verwachten mag.

Uiterlijk lijkt alles nog hetzelfde maar tegelijketijd is alles veranderd in die korte tijd. Ik maak nu tijd vrij om te leven, om 'nee' te zeggen tegen een afspraak als Wim volgens mij prioriteit verdient, we plukken de dag en genieten vaker van een capuccino op een terras. Alle kleine dingen krijgen weer de aandacht die ze altijd zouden moeten krijgen. Zo koesteren we onze tijd samen, mijn MAATJE en ik...

We hebben ook knopen doorgehakt die de kwaliteit van ons leven nog verder zullen gaan vergroten, maar daarover meer na onze vakantie. Van 6 - 20 juli zijn wij dus afwezig. Wordt vervolgd!

Wij wensen jullie allemaal ook een hele fijne zomer en voor de twee aanstaande ouders, Jeroen en Manon en Maurice en Anniek alvast sterkte bij de laatste loodjes van de respectievelijke zwangerschappen van hun tweede spruit. We hopen dat er twee hele lieve kleinkinderen in aantocht zijn die we graag zouden willen bewonderen binnenkort.

ziekenhuisje spelen...

Vanmorgen was het dan eindelijk zover: de wijkverpleegster kwam Wim thuis een infuus toedienen met het medicijn tegen de metastasen of liever dat de metastasen weer 'repareert' na de aanslag van de kankercellen. Hij had er erg tegenop gezien en de spanning was de laatste weken te snijden, maar nu was het D-Day!
Céline is een ferme, maar ook lieve vrouw die hem in dat soort momenten er doorheen sleept met tact, uitleg, humor en veel aandacht. Zelf moest ik even naar de huisarts terwijl zij bij hem was en toen ik thuiskwam, was de klus geklaard. Bleek ze zelfs op haar vrije dag gekomen te zijn... Dan valt je mond toch open van verbazing over zoveel empathie.
Ik had de rest van de dag grotendeels voor mezelf en alleen in de namiddag twee klanten aan huis dus kon ik Wim goed in de gaten houden. Want na die akelige bijsluiter met opsomming van alle (eventuele)  bijwerkingen wilde ik niet al te ver uit de buurt zijn.

Tot nu toe gaat het redelijk goed, behalve pijn in de botten her en der en een beetje koorts. Maar de rest van de week zal ons meer vertellen over het effect. Samen hebben we een naam bedacht voor dit middel dat als een soort 'lijm' te werk gaat. Morgen even een dag pauze en dan vrijdag de maandelijkse hormoonprik.

Gisteren waren even op ziekenbezoek bij onze Schotse buurvrouw die...gevallen is en net zoals ik met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht werd maandag. Bleek ze op dezelfde afdeling te liggen als ik nog geen vijf maanden geleden. Gebroken schaambeen en heel veel pijn. Al met al leven we dus regelmatig in 'ziekenhuissferen', vandaar de titel.

Dan besef je dat je elke dag dat je gezond rondhuppelt tot een succes moet maken, moet leven in volle glorie.

Dat doen wij dus ook en daarom hebben we, nu de zon weer terug is van weggeweest, plantjes gekocht, zout voor het zwembad dat weer mag draaien en kussentjes voor in de stoelen die Wim heel leuk blauw geverfd heeft. Lang leve de zomer!

'Even weg geweest...'

Hoe ziekte je leven beïnvloedt, merkte ik de afgelopen week toen ik voor de tweede keer naar mijn opleiding in EMDR-techniek moest afreizen op 6 uur afstand van hier en voor vijf dagen. Normaal gesproken leverde zoiets nooit een probleem op voor Wim of mijzelf. Maar deze keer ging ik met lood in de schoenen weg. Je maatje alleen laten voor vijf dagen in deze periode waarin hij het af en toe nog behoorlijk zwaar heeft met alle mentale kanten van de zaak, kostte me moeite.
Maar nu ik weer terug ben, kijk ik er met genoegen op terug. Het heeft winst opgeleverd, voor allebei. Ik zat natuurlijk vier dagen lang tussen collega's van heinde en ver en ik had het geluk om bij de training een hele lieve, zachtaardige maar zéér competente therapeut te treffen. Ik wilde met hem mijn angst om over de plek des onheils te wandelen waar ik in januari gevallen ben, overwinnen. Maar dat pakte heel anders uit. Ik bleek daaronder een nog groter trauma verstopt te hebben tegenover Wim. Ik voelde me zwaar schuldig dat ik hem  een extra dosis verdriet en spanning had gegeven door zo stom onderuit te gaan. Plus, plus, plus al die nadere dingen die een mens dan opstapelt aan verdriet en spanning. Nou, de keukenrol is eraan gegaan en ik voel hoe ik een paar kilo aan spanning minder ben teruggekomen. Des te beter, want alleen dan kan ik openstaan voor de dingen die Wim bezighouden.

Gelukkig had ik na deze intensieve dagen ook nog twee en halve dag vrij, althans ik ben thuis en dus konden we samen er lekker over praten, even terrasje pikken enfin het voelt heel goed. En omdat je op elkaars situatie reageert, is de weg nu weer 'schoon' en kan ik zonder al die rot gevoelens verder.

Zo blijkt ziek zijn ook, ondanks alle nare dingen, ook veel positiefs te brengen.

Langzaamaan beginnen we aan onze vakantie te denken want dit jaar gaan we heerlijk twee weken samen naar Portugal. Een klant van mij heeft ons zijn huis daar aangeboden en dus kunnen we ook eens lekker weg. Wim moet nu van mij alles opzoeken op internet zodat we al flink voorpret kunnen hebben.

Daarnaast is hij zomaar ineens begonnen met schilderen en dat vind ik zo gaaf!! Maar daarover later: als hij zijn eerste expositie houdt, zal ik jullie inlichten.

Contrôle

Vandaag weer naar "mijn" uroloog geweest in Montauban voor de periodieke contrôle.
Vorige week reeds twee bloedonderzoekjes gehad die ik dan mee moet nemen om de bloedwaarden te checken.
We zijn zelf inmiddels ook zeer bedreven in het "lezen" van deze tests en labo onderzoeken en het zag er goed uit. Maar toch....je gaat niet voor een griepje of en wratje op je kin maar voor iets zeer serieus zoals in mijn geval. Dus ook al lijken de bloedonderzoeken goed, het is altijd spannend en de emoties laaien wat op als je naar je afspraak moet, want ja..het zou zomaar kunnen dat er toch ineens weer "iets" onverwacht moet gebeuren qua onderzoeken, medicatie enzo.
En als mannen onder elkaar: ook het verwachte rectale onderzoek is geen vrolijk vooruitzicht!
Ik bereid me daar mentaal op voor door mijzelf voor te houden:
rectaal onderzoek.......'t is strontvervelend maar ik heb er schijt aan en het zal mij aan m'n reet roesten.

Ik had me voorgenomen om tegen het eind van ons gesprek (waarna het bewuste onderzoek nog "even" plaatsvindt) het gesprek over een totaal andere boeg te gooien zodat mijn arts het zou vergeten.
Nou is het geen mannetje dat iets vergeet en ook dat niet, maar het gaf mij toch een beetje gevoel van regie.
Afijn, geen rectaal onderzoek deze keer, dus over een maand of drie gaan we er weer eens aan denken, de reguliere contrôle is om de drie maanden.
Wel natuurlijk elke maand de hormoon prik, dus steeds een dag of drie vier een pijnlijke buik.

Begin van de maand ook bij de oncoloog geweest om de medicatie te bepalen voor de aangetaste botten, daar krijg ik drie keer (één keer per maand) een infuus voor met medicatie, Zometa heet dat spul. Versterkt, verstevigd, valt de verkeerde cellen aan, versnelt het herstel van de botstructuur.
Nou ja een soort wonderolie voor botten. Het moet wel goed zijn want voor 320 euro voor één infuusje mag je wel wat verwachten. En om het dat geld ook waard te laten zijn hebben ze er nog wat mogelijke bijwerkingen bij gedaan:

Mogelijke bijwerkingen (o.a.)

Bloedbeeldverandering (pancytopenie)

Bloedcalcium-gehalte, verlaagd (= hypocalciëmie)

Bloedlaboratorium-waarden, veranderingen (verhoogde creatininespiegels)

Bloedfosfaat-gehalte, verlaagd (= hypofosfatemie)

Bloedmagnesium-gehalte, verlaagd (= hypomagnesiëmie)

Braken

Gewrichtspijn (= artralgie)

Hartfrequentie, toename (= tachycardie)

Hoofdpijn

Huidvlekken, rode (rash)

Koorts

Jeuk

Misselijkheid

Oogbindvlies-ontsteking (= conjunctivitis)

Pijn in de borststreek

Skeletpijn

Smaakverandering

Vermoeidheid

Ik heb het er met mijn dokter over gehad met de vraag of het middel niet erger is dan de kwaal. Was echter niet het geval en net zoals de hormoonprikken moet je de eventuele bijwerkingen erbij nemen omdat het middel toch wel echt belangrijk is.  Nou ja, t"is een periode van drie keer en dan voorlopig niet meer. Moeten we ook maar even door en het is natuurlijk zeker niet zo dat je al die bijwerkingen ook krijgt.

Om maar even met heel iets anders af te sluiten, gisteren hier in de buurt is een Bambi aangetroffen, geen dagje oud schat ik en die moest natuurlijk even op de foto.

Groetend,

Wim