TROUW...

Met een heerlijk zonnetje op ons hoofd vierden wij op 27 februari in Toulon en Arles onze eerste 'trouwdag'.     Het voelt alsof we elkaar gisteren die kostbare woorden van trouw beloofden, zo snel is dit afgelopen jaar voorbij gegaan.

Zo'n dag geeft je onbewust een nostalgisch gevoel: toch samen een jaar erbij gekregen ondanks de ziekte van Wim. Dat verwarmt je hart omdat deze bonustijd zo intens door ons beleefd wordt. Daarom nam ik ook bewust een paar dagen vrij om zowel onze verjaardagen als deze speciale dag samen met Wim te zijn. Even leek de sneeuw er nog een stokje voor te willen steken. Toen we dat op de meteo lazen, hebben we razendsnel onze koffers ingepakt, Boef naar het hondenpension gebracht en zijn we ijlings naar het Zuiden gereden. Het was alsof we de sneeuw op onze hielen hadden want na Toulouse viel de sneeuw al in grote vlokken op de snelweg. Maar we kwamen zonder brokken in Narbonne aan waar we voor de tweede keer aanschoven bij het grootste buffetten restaurant van Frankrijk. Als ik daar rondkijk, waan ik mezelf in mijn oude kinderdroom van Luilekkerland. Overal waar je kijkt, zie je de meest heerlijke gerechten staan en het kost geweldig veel moeite om niet alles op je bord te willen leggen. Dus moet je kiezen: probeer dat maar eens als minstens 200 desserts je vriendelijk uitnodigen om toch zeker van alles te proeven. Niet dus! Om de gasten te plagen staat er bij de uitgang een ouderwetse, maar naar ik vrees nog altijd nauwkeurige, weegschaal waarop je de eventuele aangerichte schade meteen kunt constateren. Ook die hebben wij laten staan... 

De volgende twee dagen hebben we volop genoten van de prachtige kustplaatsen vlak voor Toulon zoals Bandol, Six Fours Plage en ook de kust voorbij Toulon die ons tot naar Le Lavandou leidde. Veel haventjes, veel boten, veel wind en veel regen. Brr. Gelukkig konden we ons vermaken door een bezoek aan een olijvenmolen waar alle facetten van het persen van de olijven tot olie werd getoond. 

Maar de derde dag brak de zon door en namen we de veerboot naar Toulon om daar in het zonnetje een broodje te eten op een terras bij de haven. Op die manier konden we al plannen maken voor een eventuele volgende trip naar Corsica want de ferryschepen lagen er voor anker:

s'Middags liepen we door de oude binnenstad van Arles omdat je als rechtgeaarde Nederlander toch niet de stad van Vincent van Gogh voorbij kunt rijden zonder er even een blik te werpen op de aanblik van de stad die hem inspireerde tot een paar van zijn mooie doeken. 

Met een verrukkelijk dineetje bij een Chinees in Toulouse sloten we onze korte vakantie af. Met een hoofd vol mooie momenten als herinnering viel ik als Doornroosje in de armen van mijn prins daarna thuis weer in slaap. 

Dromen...en toch met beide benen op de grond blijven staan

De afgelopen maand moest ik noodgedwongen door de twee opeenvolgende operaties verplicht rust nemen. Dan pas merk je hoe je eigenlijk meestal in een veel te hoog tempo leeft. Behalve dat het 'ziekteverlof' mijn genezing bevorderde en ik nu dus weer zonder hulpmiddelen stevig op eigen benen sta, deed het me ook mentaal goed om eens afstand te nemen van alle dagelijkse beslommeringen en het werk. Alsof je de wereld vanuit een andere ooghoek bekijkt.
Dat leverde mooie dromen op. Door de rust kwam ik dichterbij bij mezelf en mijn ideeën over mijn huidige leven en hoe ik daar graag verandering in zou willen aanbrengen. Vooral nu Wim ziek is, merk ik nog meer dan ooit tevoren hoeveel behoefte je dan als mens hebt om eens een schouderklopje, een knipoog, of een opbeurende opmerking te krijgen. Soms zou je ook eens je kleinkind willen knuffelen of een traan wegpinken samen met je beste vriend of vriendin. De slappe lach willen krijgen met je zoon of schoondochter. Oude bekenden willen opzoeken of shoppen met je dochter. Even een bakkie gaan doen bij vrienden. Kortom, ik realiseer mij dat Nederland nu wel erg ver weg is. Dat was al duidelijk in de laatste jaren waarin we een aantal van onze jongste kleinkinderen,Valerie, Megan, Yenthe, Vayenn en Dex zelfs nog nooit in ons armen hielden, maar nu aan de horizon stiekem het vraagteken van de onwetendheid is verschenen, voelt dit heel naar en akelig...

Hoe banaal dit ook steeds maar weer klinkt, maar dit alles staat en valt met de inkomsten uit mijn werk. En aangezien ik nu eenmaal uit het hout ben gesneden om nooit de strijd op te geven, hebben deze laatste maanden mij ervan overtuigd dat ik mijn werkterrein moet proberen te gaan verleggen naar Nederland en België. De plannen rijpen op dit moment in mijn hoofd en deze maand ga ik samen met Wim mijn ideeën op papier en op de website en in foldermateriaal verwerken. 'Holland here I come! ' Een zeer bekende Belgische collega heeft me al een eindje op weg geholpen en geïntroduceerd bij een groot cursuscentrum. Ik hoop daar een voet tussen de deur te krijgen, al is het alvast maar een of twee keer dit jaar. Alle begin is moeilijk maar het leven heeft mij in de afgelopen 20 jaar ook geleerd dat volhouden uiteindelijk altijd beloond wordt.

I have a dream! Dat langzaamaan het pendelen tussen onze stek hier en ons thuisland op gang zal komen. Dat ik door werk in Nederland mijn inkomsten kan vergroten op zo'n manier dat ik voortaan een paar keer per jaar kan overkomen. Maar natuurlijk niet alleen. Uiteraard neem ik Wim dan mee onder het mom van 'chauffeur'. Heeft niet elke zakenman of vrouw van aanzien zijn of haar eigen chauffeur? Nou dan!
Dan kan die chauffeur tijdens mijn lestijden of lezingen en wat zoal meer lekker dat bakkie koffie gaan doen bij jullie. Of zijn kleindochters ophalen voor een ijsje of het pannekoekenhuis, bij zijn vroegere vriend Bert langsgaan of gewoon weer eens over de dijk langs de Waddenzee lopen of langs zijn ouderlijk huis in Utrecht. Wat zou het hem goed doen, af en toe even dat stukje menselijke warmte.

Als jullie mij nu allemaal in gedachten willen steunen in deze plannen dan ben ik ervan overtuigd dat het me door al die positieve krachten nog gaat lukken ook. Wedden?

Op de valreep van 2012

Daar zijn we dan aangeland op de valreep van 2012 en klimmen we bijna aan boord van 2013.
Vaak het moment om weer eens terug te kijken en een balans op te maken.
Hoewel ik ervan overtuigd ben dat terugkijken niet altijd zinvol is ontkom je er niet aan want onze hersens zijn nou eenmaal uitgerust met een afdeling herinnering.
Het was me dus het jaartje wel, dieptepunten en hoogtepunten wisselden elkaar af, soms in hoog tempo.
Ik begon al met het feit dat ik net twee maanden bezig was met medicatie voor mijn ziekte en nog lang niet wist of het wel of niet zou helpen/aanslaan.
Beter zou en zal ik nooit meer worden, maar onder controle houden is het doel.
Wel verder begon het jaar ook goed  met de val en uitglijpartij van Janny, enkel behoorlijk gebroken en een week of 6 rolstoel en verder revalideren voor een maandje of twee.
In januari had ik ondertussen nog diverse onderzoeken in het ziekenhuis voor de boeg, IRM, scanner enz, uiteraard met bijbehorende bezoekjes aan diverse specialisten.
Kortom een fijn begin van het jaar, Paul schatte de situatie in en kwam overgevlogen voor een dag of 10 om in alle opzichten als mantelzorger te fungeren. Geweldig!
Mijn 65e verjaardag in Februari...als verrassing kwamen Paul, Nora, Sabby, Jeroen, Vincent, Bertil en Saskia over om samen met ons mijn AOW leeftijd te vieren.
Wel, jullie hebben al onze blogs hierover al gelezen waarschijnlijk.
Onze liefde laten inzegenen door een bevriende pastoor, verhuizing, geboorte van Vayenn en Dex, operatie Janny aan haar ogen, elke maand mijn behandeling en bloedprikjes, lang weekend naar ST; Ciprien, bezoek aan het huis en kasteel van Dali en Gala, vakantie in Portugal, etentjes met vrienden, etentjes samen zowel uit als thuis, mijn specialist die mij pas na 6 maanden terug wilde zien voor contrôle in plaats van 3, onze lach- en huilbuien samen, mijn afnemende kracht door medicatie waar ik mee moet leren omgaan, de eerste solovlucht van Vincent, de bemoedigende mails van Danielle.
Zo zijn er natuurlijk og wel een paar hoogte- en dieptepunten op te noemen.
Het terugvinden van "oude" vrienden hoort zeker bij de hoogtepunten.
Een speciaal woord van dank gaat uit naar Janny, hoewel zij het heel "gewoon" vindt, maar het is mijn maatje door dik en dun en ze is er altijd om mij te steunen.

Wat we niet wisten aan het begin van dit jaar: zou ik er aan het eind van het jaar nog zijn..nou, ik kan jullie verzekeren dat ik er nog ben en tevens van plan ben om nog een poosje te blijven.
Het is veel te leuk om af en toe op Facebook wat provocerende opmerkingen te plaatsen, het is nog veel te leuk om samen met Janny plannen te maken.
Om er enkele te noemen: Nee, gaat jullie geen donder aan......
Jullie horen het vanzelf als er weer een plan verwezenlijkt wordt.
Vandaag gaan we in ieder geval er op uit met oud en nieuw, richting Toulouse en zullen in gezelschap van vele anderen en begeleid door zang en dans om middernacht een kurk van de fles laten knallen.

Ik wens iedereen een mooi en veilig en vooral gezond 2013!!
Janny, bedankt dat je er bent.
Vrienden en familie, bedankt dat jullie er zijn.

BLAUWE IN PLAATS VAN WITTE KERST...

Voorlopig ga ik even niet de deur uit samen met Wim. Hij zou bekeken worden als de agressieve man wiens vrouw zich beter meteen naar het Blijf van mijn Lijf huis kan spoeden. Ook bij het rollenspel van onze brandweeroefeningen zou ik nu 'special guest' kunnen zijn als in elkaar geslagen vrouw. Hoezo dit alles?
Gisteren heb ik een ooglid operatie ondergaan aan mijn beide ogen omdat mijn vermoeide oogleden mijn zicht beperkten en dat levert nu dus een behoorlijk indrukwekkend effect op. Gelukkig is alles goedgegaan, althans de operatie en het resultaat zal over een week blijken.
Met alle respect voor ieders mening, ik besef nu nog meer hoe groot de frustratie moet zijn bij de man of vrouw die zich laat 'helpen' om zijn of haar uiterlijk vrijwillig te laten veranderen tegen fikse betaling. Je moet jezelf wel echt haten om dit allemaal te willen ondergaan...
Hoe vaak maak ik niet mee in de praktijk dat het probleem helemaal niet in de hangbillen zit en dat het probleem toch weer de kop op steekt zelfs met perfecte billen. Dan is er ineens weer meer aan dat lijf dat niet zou deugen. Voor mij moeten we heel blij zijn met plastische ingrepen voor brandwonden slachtoffers, mensen met afwijkingen als flaporen en kilo's teveel wegende borsten of borst of scrotumreconstructie voor kankerpatienten maar jezelf door de medische molen worstelen om er 'beter (?) uit te zien, ik vrees dat het 't paard achter de wagen spannen is.

Lang leve de zonnebril dus de komende dagen als ik toch even naar buiten ga. Maar de meeste tijd zal ik lekker rustig thuis doorbrengen om allerlei achterstallig papierwerk te doen, eindelijk de laatste dozen uit te pakken en om heerlijk uit te rusten van een onvoorstelbaar moeilijk jaar 2012. Ons hele leven stond op zijn kop door Wims ziekte en toch zijn we 'overeind' gebleven. Ik ging weliswaar even letterlijk onderuit en kwam zes weken in de rolstoel terecht waardoor Wim op twee fronten met het medische gebeuren te maken kreeg, maar samen hebben we elkaar weer op de been geholpen. Maar over zwaar gesproken...

We missen deze dagen wel erg de 'gewone' warme menselijke familie momenten. Als ik voor mezelf spreek, ik zou het na 18 jaar wel eens héél fijn vinden om ergens lekker met onze kids en kleinkinderen aan tafel te zitten. Op een of andere rare manier wil dat maar niet lukken en nu in deze moeilijke tijden maakt het me erg verdrietig. Vooral voor mijn maatje die ik zo graag lekker met zijn 'kanjers' zou willen zien. Kwam de Postcodeloterij maar eens onverwacht bij ons de straat inrijden...Oh jee, ik vergat even dat die alleen maar Nederlandse straten in zijn bestand heeft. Vlug even in mijn arm knijpen.

Als pleister op de wonde is er de Hollandse visboer die we sinds dit jaar elke vrijdag in town hebben. Dus naast de wekelijkse haring of kibbeling hebben we nu zelfs oliebollen in de kraam! Samen gaan we er heerlijke, rustige feestdagen van maken om weer energie op te doen voor het komende jaar. Met blauwe ogen werken kan ik niet dus geniet ik nu volop van de kerstvakantie.

Natuurlijk zullen we regelmatig aan jullie denken onze kinderen, kleinkinderen, vrienden en vriendinnen die ook met ons meeleven. Afstand is uiteindelijk maar uiterlijk: in ons hart zijn jullie dichtbij!

Maar als de Kerstman toevallig wat foto's of filmpjes maakt in Nederland dan zullen zowel Wim als ik heel blij zijn om toch een stukje mee te maken op onze tablet!

Geniet allemaal van deze periode van rust en gezelligheid maar vooral van ELKAAR!  Een heel fijn Kerstfeest en vanuit heel ons hart een heel goed en gelukkig en vooral gezond 2013

en een big hug van Janny & Wim

QUALITY TIME

Ongelooflijk maar waar: ik schrijf deze keer vanuit mijn bed uitkijkend over de goudgele heuvels rondom ons heen en met een heerlijke kop thee die Wim mij zojuist heeft gebracht. Zodra ik klaar ben, gaan we over op ons zondag ritueel: een Nederlandse krant kopen en dan thuiskomend ieder met een deel op de bank genieten van alle bijlagen.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik Wim intens gelukkig op zijn nieuwe gadget bezig. Hij kocht de afgelopen week ons Sinterklaas cadeau, een tablet. Daarmee ging een grote wens van hem in vervulling maar hij is nog gelukkiger nu blijkt dat al mijn audiovisuele fragmenten voor mijn lessen erop kunnen. Zodoende kan ik dus met een zware computerkoffer minder op pad.
Boef licht telkens zijn ooghoeken op om te kijken of het vrouwtje al klaar is voor zijn quality time, een grote wandeling op zondag in de natuur. Verder staat het maken van een grote bakplaat vol gevulde speculaas op het programma en wik ik een kleine bijdrage leveren aan het tuingebeuren door met de bladblazer alle herfstbladeren bij elkaar te blazen zodat de nieuwe compostbak meteen vol raakt.

Het is dus het rustpunt van een drukke week. Vorige week zat ik vier dagen in Luik om samen met mijn collega Erik De Soir een groep bandweermannen van die stad op te leiden tot FiST (Fire Stress Team) en was ik daarna nog twee dagen zijn gast bij hem thuis in Leopoldsburg. Zodoende kon ik even shoppen in Hasselt en kwam ik met een tas vol Nederlandse spulletjes thuis. Wat was het genieten van al die dingen die wij hier niet kunnen krijgen, de sfeer van het Noorden even te proeven. Ik was trouwens wel genoodzaakt om wat nieuws te kopen want op de heenreis bleek vlak bij het vliegveld ineens dat door een misverstand tussen Wim en mij, mijn reistas in Anglars was blijven staan. Wonder boven wonder had ik wel mijn ticket voor de heenreis in mijn handtas en kon ik toch vertrekken. De rest werd daarna op ludieke wijze opgelost door de vrouw van Erik die even naar een winkel snelde zodat ik bij aankomst een plastic tas met herenpyama, tandpasta, deodorant en wat al niet meer overhandigd kreeg met een brede grijns van de cursusleider en dat ten overstaan van 16 breedgeschouderde brandweermannen! Bij Avis deden ze gelukkig niet moeilijk over de voucher en Wim wist niet hoe snel hij mijn biljet voor de terugreis op dinsdag moest inscannen... Dus eind goed, al goed en op dinsdagmorgen stond hij mij dan ook stralend op Carcassonne Airport op te wachten en hebben we van elkaar genoten door in Toulouse naar de FNAC te gaan.

Maar inmiddels ben ik brandweerpsychologe af! Hier in mijn eigen departement is het mij de afgelopen maanden over duidelijk geworden dat men nog niet toe is aan deze 'moderne' visie van personeelsbeleid. Hoezo brandweermensen opvangen en begeleiden? Ze handdlen het toch? Telkens als men er al naar vraagt, zegt men zelfs na de meest afschuwelijke interventie 'dat alles ok is'. Dat was het antwoord op mijn goed uitgewerkte project voor de komende jaren voor mijn psychologisch team dat ik in de afgelopen twee jaar op poten heb gezet. Negen enthousiaste mensen die zeer betrokken zijn bij het lief en leed van hun collega's in het veld. Maar op directie niveau kwam de Franse mentaliteit van managen weer aan het licht en werd de noodzaak van psycho sociale hulp totaal niet begrepen. Voor mij was het duidelijk dat doorgaan geen zin meer had: ik voelde me als de garagehoudster die een prachtige Mercedes in haar garage heeft klaar staan' maar die nooit de gelegenheid krijgt om ermee uit te rukken. Einde verhaal. Dus heb ik vorige week mijn ontslag ingediend bij de kolonel met de opmerking erbij dat dit besluit onherroepelijk is. Tegen windmolens valt niet te vechten...
Dit betekent echter wel...dat ik weer meer tijd zal overhouden in mijn privé leven, ins ons leven samen hier. En dat voelt erg goed. Dus roept er ergens in mijn hoofd een klein Cruyfachtig stemmetje: 'Elk nadeel hep sijn voordeel!' 

De ene vrije dag van de week brachten Wim en ik grotendeels door in de kliniek: niet voor hem maar voor mij. Het was om in de sfeer te blijven 'garagedag': controle bij de gynecoloog, fysiotherapeute en de oogarts. Resultaat van dat alles is dat ik op 20 december onder het mes ga om mijn wegzakkende oogleden op te vijzelen zodat ik s'morgens Wim weer beter kan zien als ik wakker word. Dus zal ik de kerstdagen eruit zien als een bont en blauw geslagen vrouw en hoop ik op 8 januari als ik weer start met lesgeven er toonbaar uit te zien. Maar dat betekent ook verplicht 'vakantie' van 20 december tot en met 3 januari en kan ik opnieuw genieten van manlief, hond, kerstboom, lekker eten, en al die lieve momenten samen met mijn grote liefde. We hebben de gewoonte van onze kleindochters uit Groningen overgenomen en staan heel vaak even een klein momentje stil bij het cadeau om samen te zijn en we fluisteren elkaar dan heel intiem toe: 'Love You'.

Dit eerste jaar na die donderslag bij heldere hemel van oktober 2011 heeft ons doen beseffen hoe rijk we zijn. Hoe fijn het is om op onze leeftijd te kunnen zeggen: 'Als je iemand hebt die met je lacht en met je grient, dan pas kun je zeggen ik heb een vriend!'

Nieuwe HERFST...nieuw BEGIN!

Anglars-Juillac, ons nieuwe 'home'. Het is vandaag 24 graden en de zon schijnt volop dus genieten wij met volle teugen van deze laatste zomerse dagen voor de herfst zal intreden. Alleen de kleuren van de bomen en de wijngaarden duiden op de naderende seizoenen. De eekhoorn in onze tuin is volop aan het noten verzamelen en aangestoken door die bedrijvigheid is Wim ook aan het haasten met allerlei klussen rondom het huis.
Het huis gaat langzaam maar zeker onze sfeer ademen. We wonen er nu een maand en het is een fantastische plek. Het uitzicht over de vallei van Prayssac en Castelfranc is adembenemend en nu er s'morgens vaak een mistwolk hangt is het zelfs sprookjesachtig soms.
Boef heeft ondertussen een lekker groot stuk tuin tot zijn beschikking omdat er een ruime kennel is gemaakt door Wim en dat geheel wordt nu opgesierd met vier prachtige gietijzeren lampen die we onlangs voor een prikkie op een brocante kochten.

De verhuizing was een gigantische klus, vooral omdat we heel veel spullen niet konden meenemen en we dus flink hebben moeten ruimen, weggeven of verkopen. Bovendien ontbreekt hier vooralsnog een schuur zodat er aardig wat van onze spulletjes onder zeildoek staan. Dus maar hopen dat het geen al te ruige herfst zal worden en we onze zaken niet in het bos zullen terugvinden. Gelukkig hebben we voor een paar maanden een hangar kunnen lenen van een kennis zodat we de tijd hebben om even te sparen voor een houten schuur. Ook in de keuken was slechts een gootsteen aanwezig. Dat is een slechte, ouderwetse Franse gewoonte. Voor hen is keukenmeubilair niet standaard bij een huis inbegrepen, dus hebben we voorlopig twee oude, antieke kasten als keukenkast geïnstalleerd en heeft Wim een ingenieuze constructie aangebracht boven de afwasmachine in verbinding met de koelkast, enfin we dromen van een nieuwe keuken!

Maar dat alles mag de pret niet drukken en we beginnen ons al een beetje thuis te voelen.
Vanuit de woonkamer slaan we op dit moment dagelijks de drukte rondom de wijnoogst gade. Want pal tegenover ons, onder aan de weg ligt een groot domein Château Leret Monpezat, dat tot voor kort toebehoorde aan de broer van de prins gemaal van de koningin van Denemarken. Maar het is juist vorige maand verkocht en we krijgen dus nieuwe buren. Het gebrom van de druivenplukmachine tot laat in de nacht, het aan en af rijden van de met druiven gevulde tractor, het aanslaan van de koelmachines, de verlichting s'avonds bij de schuren en vooral de handpluk vorige week zijn een mooi schouwspel waar we voortaan elk jaar van kunnen genieten. Deze week zijn we door de 'maître chai' uitgenodigd om het vinificatieproces te komen bezichtigen. We raken dus thuis in de wijncultuur en daar zal het proeven van de nieuwe wijn binnenkort ook bijhoren.

Verder is het een eldorado voor wandelaars hier. Ik train weer volop door met Boef de wijngaarden in te duiken waar hij heerlijk kan rennen en de konijntjes achterna zit. Ik vul mijn zakken met walnoten want die bomen vind je hier in overvloed. We hebben er zelf ook twee en daar komt elke dag een eekhoorn zijn wintervoorraad halen. Verder staan er al een kersenboom, pruimenboom en een vijg maar we gaan er nog flink wat bij planten. De schommel voor de kleinkinderen is ook al aanwezig.

Het voelt heel goed dat wij niet helemaal opnieuw hebben moeten beginnen: dit huis ligt in dezelfde omgeving als het oude huis en dus houden we heel veel bij het oude. Kapster, dokter, wijkverpleegster, winkels, vrienden en terrasjes. Dus zaten we vanmiddag pontificaal even lekker in de zon van een coupe ijs te genieten. Ik had vrij genomen vandaag en kon zo ook eens snuffelen aan alle nieuwe dingen. Wim heeft een fijne werkhoek gemaakt in de woonkamer dus keek ik toe hoe hij, de wijnplukkers en de eekhoorn hard werkten terwijl ik nu eens probeerde (!) te niksen. Het lukte en ik kwam eens een dagje bij van alle vermoeiende zaken van de laatste tijd. Want alle drukte heeft wel een beetje zijn tol geëist: ik loop bij de fysiotherapeut om mijn rug weer te laten fatsoeneren en de huisarts heeft mijn dringend in mijn ogen gekeken en geadviseerd om het nu maar eens even wat rustiger aan te doen. Dat zal nog een hele kunst worden...

Vanavond zit ik weer op mijn kantoor dat ongeveer een vijfde grootte heeft van mijn royale bureau in Cénac. Maar dat heeft ook iets intiems en ik merk aan de klanten dat ze het hier 'cosy' vinden. Bovendien heb ik een terras dat uitziet op de bossen dus zodra ik even wat wil lezen kan ik dat lekker buiten in de zon doen.

Ook al is er nog veel werk te doen, wij zijn met plezier en goede moed aan onze nieuwe periode begonnen. Soms moet ik Wim zelfs afremmen zo gestaag als hij maar doorwerkt. Maar tegelijkertijd is dat ook een goed teken: wie plannen maakt, heeft de toekomst.
We hopen hier dan ook allebei nog jaren samen te mogen genieten van al die kleine dingen die het leven zo de moeite waard maken. En van elkaar, want een liefdesnestje is het ondertussen al...
En wie zin heeft om mee te genieten: de logeerkamer is al ingericht!! Het fornuis werkt, de wijn ligt op temperatuur en wij zijn er klaar voor.

Zomer 2012 (vervolg)

Voor mijn gevoel heb ik deze zomer geleerd wat uitrusten nu eigenlijk inhoudt. Gewoon minder doen, leuke dingen ondernemen voor jezelf met je man, kinderen en vrienden, geen horloge om, mobieltje in de slaapstand of domweg op kantoor laten liggen, uitslapen, boeken lezen, enfin je begrijpt waarom ik nu moeite heb om weer in mijn ritme te komen. Maar het was heerlijk, vooral de weken met de kleinkinderen om ons heen! Zij maakten het 'afscheid' van ons zwembad tot één groot feest want door de grote hitte brachten we daar de helft van de dag in door! En kijk eens naar deze foto...dan begrijp je meteen waarom Wim langzaamaan ook weer aanhaakt en zin krijgt in de toekomst. Zoveel plezier, zoveel energie, zoveel positieve invloed dat kon niet anders dan doorwerken naar zijn gezondheid.
De laatste uitslagen bewijzen het: hele lage PSA-waarde en als klap op de vuurpijl vertelde de uroloog ons ook nog eens dat hij pas in februari hoeft terug te komen voor de volgende contrôle!!!

Dus groeit de hoop op toch nog wat jaren samen en vooral nu er ook nog eens twee prachtige kleinkinderen bijkwamen in augustus: kleindochter Vayenn bij Manon en Jeroen en kleinzoon Dex bij Anniek en Maurice. De laatste maakte het tiental vol maar dan wel als ...1e kleinzoon. Gelukkig konden we Vayenn al op Skype bewonderen en Dex op een foto op mijn mobieltje maar het blijft wrang om deze hummeltjes niet al meteen na hun geboorte in onze armen te kunnen sluiten.

Het zat maandenlang in de planning om nu begin september naar Nederland te gaan om eens lekker al die laatstgeborenen van de laatste drie jaar in onze armen te houden want vijf van je kleinkinderen niet kennen doet heel erg pijn en voelt heel verdrietig. Maar opnieuw maakt het leven ons het niet mogelijk want sinds twee weken zijn we langzaam aan het 'moven' en afgelopen zaterdag kregen we de sleutel van ons nieuwe huis. Daar gaat dus ons budget nu aan op, en ondanks onze wens om met een verhuizer over te gaan zit ook dat er niet in want die zijn zo schandalig duur dat we nu dus zelf met huurbusjes en twee dagen een kleine vrachtwagen over zullen gaan in de komende drie weken.

Dus maar goed dat ik uitgerust ben want dat is een marathon van jewelste. Gelukkig hebben we een 'mannetje' kunnen inhuren die ons komt helpen en ook wat vrienden hebben hulp aangeboden. Verder hebben we royaal de tijd gehad om ons quantum spullen wat in te dammen en ik voelde me op het laatst net Sinterklaas nu zoveel spullen zoveel mensen hebben blij gemaakt.

Voor alle zekerheid hierbij even ons nieuwe adres:

           Le Bois d'Anglars'
           46140 ANGLARS-JUILLAC

en misschien leuk om te weten; we wonen nu tien minuten dichterbij Nederland!!

Na de verhuizing horen jullie meer. Voorlopig ga ik even uit de lucht en oh ja, naar Nederland komen we echt zo snel mogelijk want deze oma heeft heimwee naar babyluchtjes, kinderprietpraat, kinderliedjes en zo al meer. Of gewoon weer een rondje fietsen samen met Liselot bijvoorbeeld.

Voor de haring hoeven we sinds kort ook al niet meer terug te komen want geloof het of niet maar in Prayssac (5 minuten ver) staat elke vrijdag bij de supermarkt nu een Hollandse visboer. Dat hadden we een jaar geleden nog niet voor mogelijk gehouden, maar Wim doet nu op vrijdag maar wat graag boodschappen, dat begrijp je wel.

Maar dat kan dan op z'n vroegst eind december of begin januari want eerst moet ik weer onder het mes om alle metalen pennen uit mijn enkel te laten verwijderen en ook mijn ooglid moet omhoog getrokken worden want dat wil niet meer open s'morgens. Dus dat wordt weer even ziekenhuis en revalideren rond die tijd. Maar omdat ik daarna toch niet kan werken, kunnen we misschien dan de reis aanvaarden als God het belieft.

Ik grijp weer naar mijn plakband, schaar en verhuisdozen en hoop op jullie morele steun op afstand voor deze gigaklus. Maar 'alles sal regkom' nietwaar?