21 januari 2012

Inmiddels is onze 'privé buddy' alweer acht dagen bij ons en heeft hij er in no time voor gezorgd dat er weer gelachen wordt in dit huis waar de stemming aardig naar het nulpunt was gedaald door alle trouble. De diepvrieskist is tot de nok toe gevuld met heerlijke maaltijden, samen met Pa deed hij de boodschappen zodat we weer voorraad hebben, we gingen met z'n drieën naar het ziekenhuis voor de MRI scan van Wim, de bakkies koffie deden Wim zichtbaar goed zeker omdat daar lekker bij gebabbeld werd, de computer en de Ipod zijn nu beter te hanteren door deze twee 'oudjes' met alle bijlessen en handige tips, ik had al die dagen een privé chauffeur die me naar m'n werk reed, kortom het is met geen pen te beschrijven hoe gelukkig wij zijn met deze onverwachte hulp!

Ik tel de dagen totdat de cirkelzaag mijn gips zal openmaken en ik mijn been weer in de vrije lucht mag laten bewegen! Voorlopig moet ik eerst as donderdag op controle en dan ben ik dus op de helft. Officieel gaat het gips er pas 20 februari af. Gelukkig kan ik wel werken, vooral omdat er op elke van mijn werkplekken aangepaste voorzieningen zijn en altijd halpende handen. Dat is het voordeel nu ik voor medische instellingen werk.

Voor Wim is het nogal spannend deze dagen omdat hij einde van de week te horen krijgt hoe de specialiste zijn botten zal gaan beschermen. Dat schijnt met een soort vloeistof te gaan die de botontwikkeling bevordert waardoor ze minder fragiel zullen zijn. Een fikse bescherming dus.

Als dan daarna de balans opgemaakt zal worden half februari bij de uroloog - een eerste controle tijdens zijn ziekteproces - kunnen we beginnen aan ons 'nieuwe' leven waarin hij alleen nog maar behandeld wordt eens per maand en de controles.

Ik maak dan ook al plannetjes voor de rest van het jaar waarin een paar vakantie momenten ingebouwd zullen worden. We willen ons leven samen nog zoveel mogelijk kwaliteit geven en we hebben het verdiend om eens een stapje terug te doen (af en toe) na al die tropenjaren vol zorgen.

Vanuit de rolstoel wens ik jullie allemaal ook quality time: vergeet nooit te LEVEN!

Kus,

Janny