Dag lieve allemaal,
Eerst even dit kleine berichtje om te checken of ik me nog herinner hoe dit allemaal werkt. Ik wil dolgraag met jullie communiceren over alles wat hier allemaal gebeurt maar ons leven is door de ziekte van Wim met alle afspraken emlke week nog hectischer voor mij geworden dan het al is.
Tijdens de twee weken vrij rondom de feestdagen heb ik dan ook alle achterstand in mijn werk moeten inhalen en hebben we een klein beetje geprobeerd ook gewone 'leuke' dingen te doen.
Dat is heel goed gelukt en Wim en ik zijn zelfs lekker het oudejaars weekeinde in een hotelletje geweest waar we heerlijk dineerden en ook nog even op de dansvloer waren.
Maar vier dagen later heb ik roet in het eten gegooid en is alle effect van dat 'uitrusten' weer weg. Ik ben nl. heel hard gevallen terwijl ik de hond uitliet en heb 6 dagen in het zieknhuis gelegen nadat mijn enkel geopereerd is. En nu heeft Wim dus geen hulp aan mij maar moet hij mij nalopen in mijn rolstoel en op krukken... Ik ben nu één dag thuis en ik voel hoe dit als een genadeslag voor ons werkt. Niet dat we de moed opgeven: zo zitten wij niet in elkaar. Maar het wordt nu wel allemaal heel erg heftig in zo'n korte tijd en ook erg ingewikkeld.
(wordt vervolgd)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.