hulptroepen

Donderdagmorgen rinkelt hier in huis de telefoon. Sabrina aan de telefoon die Wim kordaat aankondigt dat Paul vrij neemt en twee dagen later naar Toulouse vliegt om hier bij ons als eerste hulp bij ongelukken te fungeren... De tranen komen spontaan bij ons allebei. Mij geeft het vleugels, ik krijg weer de energie die nodig is om deze weken door te komen.

Inmiddels is onze privé chauffeur, kok, hondenuitlater, schoonmaker, houthakker, boodschappenman, en vooral mentale opkikker drie dagen hier en er wordt weer gelachen en we zien de zaken weer positiever. Heerlijk zo'n kanjer om ons heen.

Ook onze naaste omgeving reageert heel adequaat en er wordt van alle kanten hulp aangeboden: maaltijden, ritjes van of naar de praktijk voor Janny, post wegbrengen, groenten thuisbezorgd door de winkelier, hulp bij de afschuwelijke eindeloze serie papieren voor de medische dossiers de wijkverpleegsters zin schatjes, enfin we voelen de warmte om ons heen...

Ik leer rolstoelrijden, op 1 been staan, me zo organiseren dat ik zo min mogelijk een beroep hoef te doen op Wim zodat we het ook aankunnen als volgende week Paul weer naar z'n 'meiden' teruggaat.

Wim gaat deze maand weer door de medische molen en moet drie keer een mri scan ondergaan zodat de reuma specialiste kan bepalen hoe ze zijn botten gaat verstevigen door middel van botversterkende injecties. Hij vindt dit zwaar want na drie maanden onderzoeken is hij nu toe aan meer zekerheid en een balans. die zal in februari plaatsvinden samen met de uroloog die hem behandelt. En daarna....verjaardag!! 65 jaar, de mijlpaal waar hij al zo lang naar uitkijkt.