De reis naar Nederland om mijn 70e verjaardag te vieren
De reis naar Nederland is één groot feest geworden ondanks het weer, twee weken van kou, stortregens en wind konden het feest niet bederven. Nou ja… ik geloof twee middagen zonder regen en eventjes de gelegenheid om te wandelen.
We leefden al enkele weken intensief naar deze reis toe, georganiseerd door Janny en mede mogelijk gemaakt door fantastische hulp van familie, vrienden, bekenden en zelfs onbekenden. Voor mij kwam daar nog bij dat ik me enkele weken voor vertrek erg goed voelde en leefde tussen hoop en vrees dat het zo zou blijven en niet net voor vertrek een terugval zou zijn met als bij effect de vreselijke pijnen. We zouden zeker de reis niet hebben kunnen maken in dat geval. Maar de nieuwe medicatie die ik neem zorgde reeds voor een goed effect en waarom zou dat ineens omslaan. De verwachting dat ik op de been zou blijven was alleszins gerechtvaardigd. Zelfs de altijd sluimerende pijn werd minder, weliswaar met behulp van een kleine dosis morfine maar toch.
Voor de zekerheid had ik wel behalve mijn medicijnen flink extra morfine meegenomen, ook in hogere dosis want eenmaal in Nederland is er geen arts die me dat “zomaar” even geeft natuurlijk. De laatste paar maanden dus een beetje gespaard en van de oncoloog een keurige brief gekregen waarin stond dat ik medicinaal gebruiker ben en gerechtigd het bij me te hebben. Bij een strenge politie controle en ze zouden het vinden zonder authorisatie… afijn alle voorzorgen genomen. Ook een verklaring over alle medicijnen die ik bij me had en ik had uit voorzorg ook maar de laatste scans en onderzoeken uit het ziekenhuis meegenomen. Gelukkig geen enkele keer nodig gehad!
Autorijden gaat me goed af dus de reis naar Nederland verliep voorspoedig met een tussenstop in Lille. In Lille zelf ging het wat minder en we kregen al direct een “aanvaring” met een buschauffeuse met een zeer kort lontje die vond dat ze de hele wereld maar eens bij elkaar moest toeteren omdat de weg van “haar” was. Ach ja, geven en nemen stond niet in haar woordenboek. De volgende dag rustig naar Nederland gereden en de eerste stop direct bij Hazeldonk natuurlijk voor een Hollandse kop koffie met. Verder op weg naar onze prachtige B&B ’t Kreekhuske in Wellseind. Een regelrechte toplocatie in alle opzichten!
Vlakbij onze bestemming doemde een Aldi op en ja…..dus de eerste flesjes advocaat, bruin brood en zelfs haring werd ingeladen. De volgende dag was Janny jarig die we in redelijke rust samen hebben doorgebracht, ’s middags naar Piet en Joke die daar in de buurt wonen om gelijk maar een Bossche Bol te eten en met als afsluiting een dinertje. 26 feb. Mijn verjaardag, we hadden vooraf afgesproken dat de visite om een uur of twee zou komen zodat ik mijn ochtendrust zou kunnen nemen om de dag vol te kunnen houden.
Zo rond twee uur kwam de familie binnen evenals twee zeer goede vrienden. Wat een feest, alle 5 de kleinkinderen bij elkaar om de 70e verjaardag van opa te vieren!! Ze zijn zich er al een beetje van bewust dat opa ziek is en het misschien de laatste keer zal zijn. Het was een rijke en emotionele dag.
Om een uur of 5 zijn we naar een uitstekend restaurant gelopen op een paar minuten van ons verblijf. We hebben drie uur lang genoten van een heerlijke diner en zelfs de kinderen was drie uur niet te lang. Hulde aan het personeel van Amadeus (het restaurant) die ondanks de soms wat luidruchtige tafel uiterst vriendelijk bleven. Na afloop nog even naar ’t Kreekhuske waarna iedereen zeer voldaan en terugkijkend op een feestelijke dag huiswaarts ging. Nog even wat afspraken gemaakt om mijn zoons te zien de komende dagen.
Een dag later kwamen onze vrienden Jons (een lotgenoot) en Els afgezakt vanuit het noorden, even een gezellig middagje bijpraten en we werden uitgenodigd om wederom bij Amadeus te gaan eten. Een mooie dag. Ze zijn in de buurt gebleven en de volgende dag teruggekomen voor een kop koffie om vervolgens weer richting Groningen te vertrekken.
De woensdag was ingeruimd om onze vrienden Erik de Soir en Lies Scaut in België te bezoeken. Erik en Lies zijn trauma psycholoog en Erik zijn expertise wordt veelvuldig geraadpleegd bij rampen en terroristische aanslagen. Lies is tevens gespecialiseerd in de hulpverlening bij kinderen die trauma’s hebben opgelopen. Het was een rijke dag en rustpunt in onze reis. Het is fijn om met hen van gedachten te wisselen.
We hadden een afspraak staan om op donderdag een interview te geven voor PGGM – Mantelzorg. Diezelfde dag zouden we ’s middags naar Breda om mijn paspoort te verlengen (scheelt een aparte reis naar de ambassade in Parijs) en ’s avonds een voorstelling in Breda van Freek de Jonge te zien. Ook deze dag was weer een topdag. Het interview verliep gesmeerd, mede door de grote ervaring en vriendelijkheid van de documentaire maakster. In een eerder blog kunt u de film reeds zien. Mocht u hem gemist hebben: Klik hier dan even. In Breda was het paspoort verlengen een fluitje van een cent en de voorstelling van Freek ’s avonds was geweldig!
Vrijdag afgesproken om naar Amsterdam te gaan om het Rijksmuseum en het Stedelijk museum te bezoeken, samen met Danielle, de dochter van Janny. Op naar Amsterdam dus, eerst naar Danielle om daarna verder te “trammen” naar het Museumplein. Details laat ik even achterwege, maar het was een dermate warm en emotioneel (tijdje niet gezien) onthaal dat we de Nachtwacht nooit gezien hebben en bij Danielle gebleven zijn, die ook heerlijk gekookt had voor ons. Een fijne dag.
Janny kreeg de griep en ik ben alleen naar Groningen afgereisd om mijn neef Jan en zoon Paul & fam. te bezoeken, een relaxte dag. Daarna op dinsdag een mooie avond gehad en uit eten gegaan met mijn zoons Vincent en Jeroen, een mooie rustige avond en gezellig “bijgepraat”. Tussendoor is Marianne, de nicht van Janny nog op bezoek geweest en zijn we op diverse dagen ook met z’n tweetjes uit eten geweest.
Ik heb in al die dagen geen enkele keer naar een permanent verhoogde dosis morfine hoeven te grijpen hoewel de vermoeidheid natuurlijk onverbiddelijk toesloeg en ook de pijntjes zich manifesteerden. Ik heb wel twee keer een pil genomen die snelwerkend de pijn bestrijd. Mag al met al dus geen naam hebben. De terugreis terug verliep voorspoedig en ook weer in twee dagen.Ik heb alles zoveel mogelijk chronologisch verwoord.
We hadden nog meer willen doen en nog meer mensen willen bezoeken maar dat ging gewoonweg niet vanwege mijn rust die ik toch nodig heb en de niet onbeperkte tijd. Een mooie gelegenheid om naar een volgende keer uit te kijken, ik heb gewoon nog geen tijd om er definitief tussenuit te knijpen.
Bedankt aan iedereen die dit mogelijk hebben gemaakt, in de eerste plaats aan Janny natuurlijk die het initiatief hiertoe genomen heeft.
Speciale dank gaat uit naar de 5 kleindochters die opa les hebben gegeven in selfies maken en gekke bekken trekken!
We leefden al enkele weken intensief naar deze reis toe, georganiseerd door Janny en mede mogelijk gemaakt door fantastische hulp van familie, vrienden, bekenden en zelfs onbekenden. Voor mij kwam daar nog bij dat ik me enkele weken voor vertrek erg goed voelde en leefde tussen hoop en vrees dat het zo zou blijven en niet net voor vertrek een terugval zou zijn met als bij effect de vreselijke pijnen. We zouden zeker de reis niet hebben kunnen maken in dat geval. Maar de nieuwe medicatie die ik neem zorgde reeds voor een goed effect en waarom zou dat ineens omslaan. De verwachting dat ik op de been zou blijven was alleszins gerechtvaardigd. Zelfs de altijd sluimerende pijn werd minder, weliswaar met behulp van een kleine dosis morfine maar toch.
Voor de zekerheid had ik wel behalve mijn medicijnen flink extra morfine meegenomen, ook in hogere dosis want eenmaal in Nederland is er geen arts die me dat “zomaar” even geeft natuurlijk. De laatste paar maanden dus een beetje gespaard en van de oncoloog een keurige brief gekregen waarin stond dat ik medicinaal gebruiker ben en gerechtigd het bij me te hebben. Bij een strenge politie controle en ze zouden het vinden zonder authorisatie… afijn alle voorzorgen genomen. Ook een verklaring over alle medicijnen die ik bij me had en ik had uit voorzorg ook maar de laatste scans en onderzoeken uit het ziekenhuis meegenomen. Gelukkig geen enkele keer nodig gehad!
Autorijden gaat me goed af dus de reis naar Nederland verliep voorspoedig met een tussenstop in Lille. In Lille zelf ging het wat minder en we kregen al direct een “aanvaring” met een buschauffeuse met een zeer kort lontje die vond dat ze de hele wereld maar eens bij elkaar moest toeteren omdat de weg van “haar” was. Ach ja, geven en nemen stond niet in haar woordenboek. De volgende dag rustig naar Nederland gereden en de eerste stop direct bij Hazeldonk natuurlijk voor een Hollandse kop koffie met. Verder op weg naar onze prachtige B&B ’t Kreekhuske in Wellseind. Een regelrechte toplocatie in alle opzichten!
Zo rond twee uur kwam de familie binnen evenals twee zeer goede vrienden. Wat een feest, alle 5 de kleinkinderen bij elkaar om de 70e verjaardag van opa te vieren!! Ze zijn zich er al een beetje van bewust dat opa ziek is en het misschien de laatste keer zal zijn. Het was een rijke en emotionele dag.
Om een uur of 5 zijn we naar een uitstekend restaurant gelopen op een paar minuten van ons verblijf. We hebben drie uur lang genoten van een heerlijke diner en zelfs de kinderen was drie uur niet te lang. Hulde aan het personeel van Amadeus (het restaurant) die ondanks de soms wat luidruchtige tafel uiterst vriendelijk bleven. Na afloop nog even naar ’t Kreekhuske waarna iedereen zeer voldaan en terugkijkend op een feestelijke dag huiswaarts ging. Nog even wat afspraken gemaakt om mijn zoons te zien de komende dagen.
Een dag later kwamen onze vrienden Jons (een lotgenoot) en Els afgezakt vanuit het noorden, even een gezellig middagje bijpraten en we werden uitgenodigd om wederom bij Amadeus te gaan eten. Een mooie dag. Ze zijn in de buurt gebleven en de volgende dag teruggekomen voor een kop koffie om vervolgens weer richting Groningen te vertrekken.
De woensdag was ingeruimd om onze vrienden Erik de Soir en Lies Scaut in België te bezoeken. Erik en Lies zijn trauma psycholoog en Erik zijn expertise wordt veelvuldig geraadpleegd bij rampen en terroristische aanslagen. Lies is tevens gespecialiseerd in de hulpverlening bij kinderen die trauma’s hebben opgelopen. Het was een rijke dag en rustpunt in onze reis. Het is fijn om met hen van gedachten te wisselen.
We hadden een afspraak staan om op donderdag een interview te geven voor PGGM – Mantelzorg. Diezelfde dag zouden we ’s middags naar Breda om mijn paspoort te verlengen (scheelt een aparte reis naar de ambassade in Parijs) en ’s avonds een voorstelling in Breda van Freek de Jonge te zien. Ook deze dag was weer een topdag. Het interview verliep gesmeerd, mede door de grote ervaring en vriendelijkheid van de documentaire maakster. In een eerder blog kunt u de film reeds zien. Mocht u hem gemist hebben: Klik hier dan even. In Breda was het paspoort verlengen een fluitje van een cent en de voorstelling van Freek ’s avonds was geweldig!
Vrijdag afgesproken om naar Amsterdam te gaan om het Rijksmuseum en het Stedelijk museum te bezoeken, samen met Danielle, de dochter van Janny. Op naar Amsterdam dus, eerst naar Danielle om daarna verder te “trammen” naar het Museumplein. Details laat ik even achterwege, maar het was een dermate warm en emotioneel (tijdje niet gezien) onthaal dat we de Nachtwacht nooit gezien hebben en bij Danielle gebleven zijn, die ook heerlijk gekookt had voor ons. Een fijne dag.
Janny kreeg de griep en ik ben alleen naar Groningen afgereisd om mijn neef Jan en zoon Paul & fam. te bezoeken, een relaxte dag. Daarna op dinsdag een mooie avond gehad en uit eten gegaan met mijn zoons Vincent en Jeroen, een mooie rustige avond en gezellig “bijgepraat”. Tussendoor is Marianne, de nicht van Janny nog op bezoek geweest en zijn we op diverse dagen ook met z’n tweetjes uit eten geweest.
Ik heb in al die dagen geen enkele keer naar een permanent verhoogde dosis morfine hoeven te grijpen hoewel de vermoeidheid natuurlijk onverbiddelijk toesloeg en ook de pijntjes zich manifesteerden. Ik heb wel twee keer een pil genomen die snelwerkend de pijn bestrijd. Mag al met al dus geen naam hebben. De terugreis terug verliep voorspoedig en ook weer in twee dagen.Ik heb alles zoveel mogelijk chronologisch verwoord.
We hadden nog meer willen doen en nog meer mensen willen bezoeken maar dat ging gewoonweg niet vanwege mijn rust die ik toch nodig heb en de niet onbeperkte tijd. Een mooie gelegenheid om naar een volgende keer uit te kijken, ik heb gewoon nog geen tijd om er definitief tussenuit te knijpen.
Bedankt aan iedereen die dit mogelijk hebben gemaakt, in de eerste plaats aan Janny natuurlijk die het initiatief hiertoe genomen heeft.
Speciale dank gaat uit naar de 5 kleindochters die opa les hebben gegeven in selfies maken en gekke bekken trekken!
Het feest dat drie dagen zou duren, was dus al begonnen...
