Voorproefje van rouwen: sterven doen we elke dag een beetje…
Wim delft weer het onderspit tegen die stug doorgroeiende kankercellen. Het raakt me diep om hem zo te zien lijden. Waar is dat toverstokje uit de sprookjes van mijn jeugd?
Duiveltje PANIEK treedt de boxring binnen om het engeltje HOOP aan te vallen. We antwoorden erop door de gedachten om te zetten in daden. Nog deze week bloed laten prikken en met de vast en zeker hogere PSA waarde snel naar de specialist. Die beloofde in juni een nieuw hormoonpreparaat. Mocht het echter toen nog niet geven omdat volgens de zorgverzekeraar ‘de patient eerst achteruit moet gaan’ gezien de idioot hoge prijs van het preparaat! Maar toch is dat is wel ‘leven als God in Frankrijk’ want wie weet, zou hij dit in Nederland niet eens meer voorgeschreven krijgen.
Al weken lang zie ik hoe elke dag er een van opnieuw inleveren is. Het kleine beetje energie dat overbleef na de tweede serie chemobehandelingen wordt door de sluipmoordenaars heel geniepig steeds meer ondermijnd. Het pad aflopen naar de brievenbus zo’n tweehonderd meter van het huis, is al teveel inspanning. Even langs de kippen en een gieter bij de plantjes en hij snakt naar de relaxstoel. Er staan er nu drie naast elkaar, maar geen van drieën bieden ze soelaas. Deze elektrische dienaren die zich in alle standen kunnen bewegen, bieden niet meer de verlichting van de vreselijke pijn in rug, bovenbeen en knie.
Lang leve de zomer vol sport! Nog nooit was ik zo goed op de hoogte van de prestaties van al onze sporters. Eerst de voetbalwedstrijden waarbij we heerlijk samen alle verrichtingen van die IJslanders en Ieren volgden en de Vikinggroet leerden. We zagen Ronaldo eindelijk zegevieren met zijn landsteam. Daarna kwamen Tom Dumoulin, Bauke Mollema, Wout Poels en al die andere volkshelden op hun fietsen elke middag onze huiskamer binnen. En nu dan de Olympische Spelen. Helaas voor mij iets te vaak in de nachtelijke uurtjes maar dan krijg ik een update van mijn lief die toch de slaap niet kan vatten. Pas bij het ochtendgloren vallen zijn ogen dicht en krijgt hij nog enige uurtjes rust.
Zelf ben ik nog actief en kom veel in contact met mensen. Voor mijn maatje wordt de wereld klein, heel erg klein zelfs. Ik nodig mensen uit en dat is telkens een plezier. Maar bovendien helpt het om de ziekte en alle perikelen eromheen voor heel even te vergeten. Op Facebook zien we de ‘onzen’ voorbij komen en we genieten in stilte mee. Vrienden mailen. Maar het is ook vaak stil in de zomer als alle gezonde mensen erop uit trekken. En toch…Die buitenwacht is zo ontzettend belangrijk! Als iedereen in de wereld eens zou beseffen hoe goed een woordje, een sms-je, een ouderwetse geschreven kaart, een knipoog of een knuffel doet voor een zwaar zieke. Als je zelf niet meer kunt, is het zo fijn om niet vergeten te worden of laat staan veroordeeld vanwege jouw afwezigheid zoals Wim overkwam.
Hier thuis rouw ik in mijn hart om al dat wat er al enige jaren niet meer is, om dat wat nog kon vier jaar geleden, om dat wat zelfs nog kon een jaar geleden en ik rouw om de gewone dingen die nu ook langzaam aan het verdwijnen zijn.
Als we soms nog even samen buiten de deur zijn, bemerk ik ineens dat ik vergeet mijn tempo aan te passen aan dat van mijn maatje die niet meer vooruitkomt. Een arm is niet nodig volgens hem maar mijn ogen zien hem strompelen door de zere knie. De lekkerbek van weleer krijgt nu nog maar met moeite een hapje door zijn keel want door de chemo’s is alle smaak weg. Ook al richt ik een gala aan of tover ik een koningsmaal op tafel, de lol is eraf want ook de smaakpapillen hebben het gif van de chemo ondergaan.
Dus fleur ik op wanneer ik zie hoe de door trouwe vrienden meegebrachte Telegraaf en ander leesvoer verslonden wordt net als de stroopwafels en het advocaatje. Even is er weer zon in zijn leven. Ook de aandacht en het samen lachen en huilen doet goed. Een potje jeu de boules doet oude tijden heel even herleven. Maar bij het afscheid komt de weemoed om de hoek. Alle vier lezen we elkaars gedachten: zien we elkaar alle vier nog terug?
Er gaat geen dag meer voorbij zonder dat ik aan de nabije toekomst denk. We leven samen in bonustijd, maar net zoals bij de Jumbo: op een dag is die actie ook voorbij. Ik denk erop voorbereid te zijn om even later tot de ontstellende ontdekking te komen dat ik die dag meer vrees dan ooit tevoren.
CARPE DIEM; dokter snel, geef hem die wonderpil of prik want als het dan die laatste tijd zal zijn, wil ik daaraan kunnen terugdenken met plezier, in de wetenschap dat mijn lief inderdaad tot het laatst genoten heeft en niet…geleden. Hopelijk gaat de bonus actie dus nog even door. dan zullen we deze nare tijd opnieuw nog een keer afwisselen met samen plezier maken. Erop uit gaan. Mensen opzoeken. Naar de zee gaan. Kortom, we hebben behalve het nieuwe medicijn nu ook veel duimen nodig!!!!!
Duiveltje PANIEK treedt de boxring binnen om het engeltje HOOP aan te vallen. We antwoorden erop door de gedachten om te zetten in daden. Nog deze week bloed laten prikken en met de vast en zeker hogere PSA waarde snel naar de specialist. Die beloofde in juni een nieuw hormoonpreparaat. Mocht het echter toen nog niet geven omdat volgens de zorgverzekeraar ‘de patient eerst achteruit moet gaan’ gezien de idioot hoge prijs van het preparaat! Maar toch is dat is wel ‘leven als God in Frankrijk’ want wie weet, zou hij dit in Nederland niet eens meer voorgeschreven krijgen.
Al weken lang zie ik hoe elke dag er een van opnieuw inleveren is. Het kleine beetje energie dat overbleef na de tweede serie chemobehandelingen wordt door de sluipmoordenaars heel geniepig steeds meer ondermijnd. Het pad aflopen naar de brievenbus zo’n tweehonderd meter van het huis, is al teveel inspanning. Even langs de kippen en een gieter bij de plantjes en hij snakt naar de relaxstoel. Er staan er nu drie naast elkaar, maar geen van drieën bieden ze soelaas. Deze elektrische dienaren die zich in alle standen kunnen bewegen, bieden niet meer de verlichting van de vreselijke pijn in rug, bovenbeen en knie.
Lang leve de zomer vol sport! Nog nooit was ik zo goed op de hoogte van de prestaties van al onze sporters. Eerst de voetbalwedstrijden waarbij we heerlijk samen alle verrichtingen van die IJslanders en Ieren volgden en de Vikinggroet leerden. We zagen Ronaldo eindelijk zegevieren met zijn landsteam. Daarna kwamen Tom Dumoulin, Bauke Mollema, Wout Poels en al die andere volkshelden op hun fietsen elke middag onze huiskamer binnen. En nu dan de Olympische Spelen. Helaas voor mij iets te vaak in de nachtelijke uurtjes maar dan krijg ik een update van mijn lief die toch de slaap niet kan vatten. Pas bij het ochtendgloren vallen zijn ogen dicht en krijgt hij nog enige uurtjes rust.
Zelf ben ik nog actief en kom veel in contact met mensen. Voor mijn maatje wordt de wereld klein, heel erg klein zelfs. Ik nodig mensen uit en dat is telkens een plezier. Maar bovendien helpt het om de ziekte en alle perikelen eromheen voor heel even te vergeten. Op Facebook zien we de ‘onzen’ voorbij komen en we genieten in stilte mee. Vrienden mailen. Maar het is ook vaak stil in de zomer als alle gezonde mensen erop uit trekken. En toch…Die buitenwacht is zo ontzettend belangrijk! Als iedereen in de wereld eens zou beseffen hoe goed een woordje, een sms-je, een ouderwetse geschreven kaart, een knipoog of een knuffel doet voor een zwaar zieke. Als je zelf niet meer kunt, is het zo fijn om niet vergeten te worden of laat staan veroordeeld vanwege jouw afwezigheid zoals Wim overkwam.
Hier thuis rouw ik in mijn hart om al dat wat er al enige jaren niet meer is, om dat wat nog kon vier jaar geleden, om dat wat zelfs nog kon een jaar geleden en ik rouw om de gewone dingen die nu ook langzaam aan het verdwijnen zijn.
Als we soms nog even samen buiten de deur zijn, bemerk ik ineens dat ik vergeet mijn tempo aan te passen aan dat van mijn maatje die niet meer vooruitkomt. Een arm is niet nodig volgens hem maar mijn ogen zien hem strompelen door de zere knie. De lekkerbek van weleer krijgt nu nog maar met moeite een hapje door zijn keel want door de chemo’s is alle smaak weg. Ook al richt ik een gala aan of tover ik een koningsmaal op tafel, de lol is eraf want ook de smaakpapillen hebben het gif van de chemo ondergaan.
Dus fleur ik op wanneer ik zie hoe de door trouwe vrienden meegebrachte Telegraaf en ander leesvoer verslonden wordt net als de stroopwafels en het advocaatje. Even is er weer zon in zijn leven. Ook de aandacht en het samen lachen en huilen doet goed. Een potje jeu de boules doet oude tijden heel even herleven. Maar bij het afscheid komt de weemoed om de hoek. Alle vier lezen we elkaars gedachten: zien we elkaar alle vier nog terug?
Er gaat geen dag meer voorbij zonder dat ik aan de nabije toekomst denk. We leven samen in bonustijd, maar net zoals bij de Jumbo: op een dag is die actie ook voorbij. Ik denk erop voorbereid te zijn om even later tot de ontstellende ontdekking te komen dat ik die dag meer vrees dan ooit tevoren.
CARPE DIEM; dokter snel, geef hem die wonderpil of prik want als het dan die laatste tijd zal zijn, wil ik daaraan kunnen terugdenken met plezier, in de wetenschap dat mijn lief inderdaad tot het laatst genoten heeft en niet…geleden. Hopelijk gaat de bonus actie dus nog even door. dan zullen we deze nare tijd opnieuw nog een keer afwisselen met samen plezier maken. Erop uit gaan. Mensen opzoeken. Naar de zee gaan. Kortom, we hebben behalve het nieuwe medicijn nu ook veel duimen nodig!!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.