Het wordt steeds meer duidelijk hoe de giftige stoffen hun werk doen en behalve hun 'dodelijke werking op de kankercellen' ook een aanslag doen op de rest van zijn lichamelijke staat. Liep hij nog geen jaar geleden met gemak twee keer rond het lac de Saint Ferréol in Revel (8.6 km) nu is een rondje rondom het huis een krachtsinspanning die veel weg heeft van het beklimmen van een hoge berg. Dat gaat de komende weken alleen nog maar erger worden. Voorzichtig informeerde ik gisteren bij de verpleegster die hem begeleidt hoe lang een lichaam ongeveer nodig heeft om te 'récupereren'. Dat ligt rond de twee à drie maanden. Maar eerst moet hij nog wel de laatste twee behandelingen ondergaan...
In de kliniek zie ik alleen maar WIT om me heen. Nergens een zonnebloem te bekennen. Dus moet ik mijn eigen innerlijke kleurenpalet aanboren en vooralsnog komt er alleen maar ZWART naar boven. Zal de chemokuur het beoogde resultaat bewerkstelligen? Zullen deze maanden van pijn, dodelijke vermoeidheid, onzekerheid, aften in zijn mond, hoofdpijn, stress en doodsangst straks voorbij zijn voor een langere periode of heeft hij al de kwaliteit van leven de afgelopen tijd ingeleverd om daarna nauwelijks beloond te worden. Toevallig zien we vandaag om ons heen diverse medepatiënten die er niet zo florissant voor staan. Is het dit allemaal waard? In mijn hoofd schieten alle kleuren door elkaar heen en dat levert ZWART op.
Eenmaal weer thuis na de lange rit in de ambulance-taxi, uitgeteld in mijn stoel valt mijn oog op het felle GEEL. Vanavond zie ik ze omfloerst door mijn angst en verdriet om het machteloos moeten toekijken bij het lijden van mijn maatje. De tranen prikken achter mijn oogkassen. Pas als ik die tranen de vrije loop laat, voel ik me beter. In het maanlicht ontwaar ik de grote bloemen nog wel maar zie hun zonnige kant niet meer.
Vanmorgen toen ik de luiken opendeed, straalden ze me me toe, KNALGEEL. Ze herinneren me eraan dat er altijd leven is. Ze herinneren me aan de vier seizoenen. Ooit zei ik dat ik deze bloem zo bewonderde omdat ze alle fases van het mensdom zo beeldend uitdrukt. Een klein, fragiel zaadje groeit uit tot een enorme bloem vol voeding. Zwanger van leven. Dan wordt ze ouder en hangt de volle bloem zwaar voorover en verkleurt naar BRUIN. Ook dan is ze prachtig in de herfst van haar leven. Eenmaal alle kleur weg dan sterft ze af en is het bijna winter en dan opeens in de lente is er altijd dat ene verloren zaadje ergens zomaar tussen de stenen of planten dat trots haar kleine koppie geel laat zien. Een cyclus zoals bij ons mensen.
De zonnebloem bereidt me dus voor op de komende herfst. Sinds een jaar heb ik als hobby het kleuren van mandala's ontdekt. Laat ik me de komende tijd maar eens oefenen in de vele tinten BRUIN maar wel afgewisseld met veel GEEL. Zoals de bloem blijf ik me naar de zon keren...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.