Het weekje...

Het was me het weekje wel, vanaf vrijdagochtend de 24e één en al verrassing en emotie, vandaag de rust weergekeerd en de tijd om jullie (trouwe lezers van deze blog) op de hoogte te brengen van enkele gedenkwaardige gebeurtenissen van de afgelopen week. Het begon dus reeds op vrijdagochtend de 24e........ Nee, nu even niet gaan lachen he...zelfs geen glimlach hoor..

Nou ja, vooruit, klein lachje dan.

Even een glas uit onze "pronkkast" pakken...een kast gevuld met een mooi en compleet servies...schijnbaar stond(en) de plank(en) op scherp en de bovenste stortte neer, de volgende planken meenemend. Hoewel ik de deur in de handen had was er niets meer aan te redden, veel te zwaar en dus was een complete chaos het gevolg. Maar....

Als scherven geluk brengen was dit wel heel erg veel geluk ineens. Slechts enkele kopjes en schoteltjes waren nog heel, de rest in stukken, bijgaande plaatjes zeggen genoeg.

Na enige krachttermen weer tot bezinning gekomen, temeer daar Janny het "alleen maar" hoorde vanuit de badkamer en na het hoofd om de deur gestoken te hebben blij was dat ik niets mankeerde.

Zoals jullie zien is de optie om een lijmpoging te doen niet erg zinvol.

Ons servies ligt dus inmiddels in een container.

Wordt vervolgd.......

Zo, haal nu die grijns maar weer van jullie gezicht........., ja, jij ook

Priksters

Over de prikken (medicatie , bloedtesten, anti-trombose voor Janny)......

We kennen hier een soort "maatschap" van verpleegsters vergelijkbaar met de wijkverpleegsters in Nederland. In onze regio een maatschap van drie verpleegsters die aan huis komen om bloedtest af te nemen, Janny elke dag te prikken en verbinden en mijn hormoonmedicatie te prikken.

Drie geweldige meiden, waarvan Céline speciaal is. Die heeft mij ooit voor de eerste bloedtest geprikt, het klikte en ze maakt de afspraken zo dat alleen zij mij mag "prikken". Dat heeft ze (volgens het roddelcircuit) ook zo gezegd tegen haar collegas.

"Wim is voor mij"

Zonder de anderen tekort te doen word ik ook het liefst door haar geprikt.

Ze is niet alleen altijd vrolijk als ze binnenkomt maar ook zeer geinteresseerd in mijn situatie en wil altijd weten "hoe het gaat".

Bovendien prikt ze uitstekend want die hormoonprik is nogal delicaat en lastig zoals ik al eens gemeld heb.

Céline bedankt.

Janny en ik gaan nu eerst eens onze verjaardagen "vieren" komend weekend.

Voorlopig even samen want Janny loopt nog erg moeilijk en moet nog flink revalideren, maar aan mijn 65e en Janny's 63e zullen we in een later staduim zeker nog even aandacht besteden.

De 17e Feb

De 17e Februari eerst in alle vroegte naar de eerste fysio afspraak voor Janny, die weer opnieuw gaat leren lopen.

Express wat vroeg omdat in de ochtend ook mijn afspraak met de uroloog staat voor de eerste reguliere controle na alle onderzoeken.

Drie maanden geleden begonnen met de medicatie (de hormoonprikken dus) en de bedoeling is dat je daarna een driemaandelijkse controle krijgt.

Net nu bijna alle onderzoeken afgerond zijn stond dit bezoek gepland dus alle resultaten konden meegenomen worden.

De controle bestaat ook uit een bloedonderzoek en vooral de PSA waarden in dat bloed.

Voor de niet kenners: PSA staat voor Prostaat Specifiek Antigeen. Een stof dus die alleen betrekking heeft op de prostaat en waaruit je dan ook aardig precies kan aflezen hoe het er voor staat. Om een indruk te geven: Bij ontdekking in october waarde 84, nu drie maanden later waarde 3.22....en rond en onder de 4 is normaal. Toen van de week de bloedtest binnenkwam zagen we de waarde natuurlijk en werden al redelijk optimistisch hoewel ik toch eerst de bevindingen wil horen van de uroloog zelf.

Gelukkig was deze ook blij om te zien dat de waarde weer gedaald was naar normaal, de behandeling slaat dus aan. Er van af komen doe ik natuurlijk niet, maar het schijnt nu in ieder geval onder controle en dat is al heel wat na drie maanden!

Aan het eind van het consult moest er nog wel even een inwendig onderzoekje...daar zat ik net even niet op te wachten, maar ja...

Als "tussendoor" behandeling krijg ik nu nog een medicament via een infuus, speciaal voor de botten (daarover later meer).

Afspraak gewoon weer over drie maanden bij de uroloog en natuurlijk wel trouw de hormoonprikken en bloedtesten.

Al met al een blije dag en dat hebben we dus maar een beetje gevierd. We hebben in Montauban (waar het ziekenhuis is) een meer dan uitstekend wokrestaurant ontdekt waar we graag even binnenvallen.

We hebben ons weer te goed gedaan aan alle heerlijke aziatische buffetten.

Drukke dagjes, eerst de 16e maar eens

De 16e en 17e waren dus drukke en enerverende dagjes voor ons zoals voorspeld.

Ommaar even bij de 16e te beginnen....Op naar het ziekenhuis in de ochtend voor de zoveelste scan van het linkerbovenbeen. Daarna met het pak vol foto's en scans door naar de orthopedisch chirurg, deze zou zijn second opinion geven omtrent een preventieve operatie ter versteviging van de heup.

De uitzaaiingen waren echter van dien aard dat een dergelijke ingreep niet nodig is voorlopig.

Dat was wel even een opsteker, want de dreiging van een heupoperatie, waarbij ter versteviging enig staal ingebracht wordt, hing als een zwaard boven mijn hoofd.

Redelijk blij de deur uit, nog niet euforisch want ik had de volgende dag nog een afspraak bij de uroloog, eindelijk de "gewone controle afspraak" om te zien of de medicatie aanslaat en om de onderzoeken van afgelopen te analyseren en evalueren. Daar zat dus nog wel een flink stuk spanning.

Maar goed, na de orthopedisch chirurg ergens een hapje gegeten en op naar een ander ziekenhuis in Cahors voor Janny.

Eindelijk het gips eraf en controle door de voetendokter.

Het zag er allemaal redelijk uit, het moet wel verzorgd blijven worden, maar Janny mag er wel op steunen en proberen voorzichtig te lopen met behulp van krukken en drie keer in de week fysio.

Dat gaat dus ook de goede kant op gelukkig.

Nou, tot zover maar even de 16e Feb. De 17e Feb.volgt spoedig.

De hormoonprik zit er weer in sinds gisteren, dan volgen er altijd even drie lastige dagen met plaatselijke "prikpijn". De prik zelf is natuurlijk geen probleem maar het hormoonpreparaat wat erin gespoten wordt heeft wat nare bijwerkingen waar die plaatselijke zeurderige pijn er één van is.

Voor de rest zijn er nog een rits bijwerkingen die ik later nog wel eens zal opsommen.

In een vorig schrijven reeds gemeld dat ik overvallen was door de sneeuw vorige week zondag en de auto uit veiligheidsoveregingen onderaan de heuvel heb laten staan zo'n kilometer of anderhalf bij onze woning vandaan.

Te gevaarlijk , hij is aardig steil en aan één kant toch een flink ravijntje waar je in kunt rollen, de foto van de weg op de heuvel heb ik vandaag gemaakt, de 12e dus en je ziet dat het zelfs na een week nog steeds bijna onbegaanbaar is.

Toen ik vandaag mijn auto via een omweg naar huis haalde bleek dat het niet onverstandig geweest was om de veiligste optie te kiezen en de auto aan de kant te zetten.

Bijgaand plaatje zegt genoeg.

Hé mijn maatje heeft al geschreven deze week! Leuk, zo ontdek je via de gedeelde weblog nog nieuws van elkaar...

Zoals je dus kon lezen , is hier de winter ook heftig en ik vind het dan ook héél vervelend dat ik niet eens even met Boef door die prachtige natuur kan stappen. Ik las eens dat je wanneer iets of iemand er niet meer is, pas beseft wat je mist. Nou dat kan ik beamen want jongens wat mis ik heel eenvoudig af en toe eens ....die frisse neus. Gewoon 'buiten' zijn. Ik zit nu al sinds 5 januari aan huis gekluisterd en dus ben ik nauwelijks verder geweest dan het traject tussen huis en auto. Wat zal Boef het druk met mij krijgen in de lopende maanden! Zoals Cruyf al zei: aan elk nadeel zit ook een voordel, in dit geval voor de hond.

En ook heel gewoon 'even onder de douche stappen' was er al die weken niet meer bij. Nou de eerste keer dat ik weer rechtstandig onder die druppels sta, blijf ik voor één keer toch weer gezellig ouderwets tien minuten genieten hoor. Na al die weken aan de wastafel en af en toe leunend op de wijkverpleegster ben ik daar wel aan toe.

Wel was het de afgelopen week leuk om Nederland te volgen in de Elfstedenkoorts. Wim had die ook goed te pakken en dus was hij teleurgesteld toen woensdag de rit afgelast werd. Maar hij heeft wel intens genoten van alle mooie plaatjes die hem aan zijn Friese jaren herinneren.

Zo meteen gaan Wim en ik weer eens gezellig samen wat doen buiten de deur. De hoofdweg is ondertussen na al die dagen wel begaanbaar (verder wordt er hier niets aan gedaan en is het een grote chaos - de postbode heeft zelfs geen sneeuwbanden!!) en we worden niet happy als huismus. Dus gaan we even in de uitverkoop kijken of er nog wat van onze gading bij is.

Mijn achterstallige werk heb ik ondertussen wel ingehaald de afgelopen weken, dus geeft deze onderneemster zich nu eens een dagje vrij!

Wim heeft vanmorgen zijn heftige hormoonprik gehad die veel pijn oplevert, dus is die afleiding ook voor hem beter dan hier in de stoel zitten.

Nog even een mooi winterplaatje erbij en verder veel schaatsplezier voor jullie allemaal daar in het hoge, koude Noorden!

Liefs, vooral aan alle acht kleindochters, die ik al zie zitten in gedachten op een sleetje of op de dubbele schaatjes en sorry Liselot, jij natuurlijk wel op echte schaatsen!

Janny

Spannend weekje

De 16e en 17e weer twee drukke ziekenhuisdagen.
De 16e gaat in ieder geval het gips eraf van Janny, en dan snel aan het revalideren en oefenen met lopen, we kijken er naar uit.
Voor mij is de 16e weer een scanner onderzoek gepland en een bezoek aan mijn 4e specialist, de orthopedisch chirurg.
Hopelijk komt hij tot de conclusie dat er geen "gevaar" dreigt voor de heup en dat een preventieve operatie biet nodig is vooralsnog.
De 17e voor de eerste periodieke controle naar de uroloog, die uiteindelijk ook de hormoonbehandeling heeft voorgeschreven. Daar zal blijken of de behandeling aanslaat, ook een spannend dagje dus.
de 11e deze maand de vierde hormoonprik alweer.

De sneeuw is hier nu ook gevallen, lastig, mijn auto staat ergens onder aan de heuvel (ik werd er zondag toch wat door overvallen) en onder Janny's auto snel de winterbanden gezet. Door alle medische perikelen was dat er tot nu toe wat bij ingeschoten hoewel ze klaar stonden.
Goed excuus maar ook "een beetje dom", gelukkig zitten ze al om velgen zodat ik slechts 4 banden hoefde te wisselen.
Hoewel de wegen nog lastig zijn en link soms (het dooit niet echt hard weg en sneeuwruimen kennen we hier niet, tenminste niet op de secondaire en achterafweggetjes) kunnen we in ieder geval met Janny's auto wegkomen.

It geat oân

Wim