Aan mijn voeten ligt Boef die me af en toe indringend aanstaart. Dieren voelen wanneer er 'iets' gebeurt bij ons mensen. Dat klopt ook. Ik ben heel erg ontroerd door het beeld van mijn maatje die buiten op het erf druk bezig is met verf. Hij knapt een van de oude bijgebouwen van deze voormalige boerderij op, om er straks zijn schildersatelier van te maken. De dag kan sowieso niet meer stuk want nadat ik vanmorgen een aantal nieuwe planten en struiken heb gepoot in de tuin naast het terras zijn we samen naar het Lac de St. Ferréol gereden om er deze keer samen de dagelijkse wandeling van Wim te lopen. Heerlijk onder de hoge bomen en met een zacht windje in de rug liepen we tot halverwege. Daarna gezellig geluncht bij ons 'stamcafé' en toen de andere helft. Af en toe gaf de stem uit zijn wandelprogramma aan hoever we al gevorderd waren en dat hield de moed erin.
Vandaar die ontroering: als ik zie hoe Wim zich inspant om zelf nu ook zijn bijdrage te leveren aan het zo goed mogelijk verdragen en accepteren van de nieuwe medicijnen door zijn lichaam, Daarom is hij de afgelopen weken hard gaan trainen met lopen en bewegen. Vandaag zag ik er het resultaat van. Ondanks de therapie en de daarbij horende vermoeidheid liep hij toch maar mooi zo'n dikke
4.3 km. Bovendien is hij zijn Boeddha figuur aan het kwijtraken en vliegen de kilo's eraf door zijn verandering van eten. Samen proberen we betere eetgewoontes te ontwikkelen en hij is daarin erg consequent. Ik voel de energie die hij hierdoor krijgt en vooral ook zijn bezorgdheid voor mij. Hij straalt gewoon uit dat hij het domweg nog geen tijd vindt om mij alleen achter te laten...
Daarom maken we ook weer plannen. Zolang de artsen de hoop teruggeven, lukt het Wim/ons om dat om te zetten in positieve zaken. Het spreekwoord: 'Zo lang er hoop is, is er leven.' blijkt dus echt te kloppen.
Via Facebook en telefoontjes beleven we veel vakantieperikelen van onze kinderen, familie en vrienden mee. Maar voorlopig vieren wij deze zomer op ons eigen honk dat nu alle allures krijgt van een 'thuis'. We zijn heel blij met deze nieuwe woonplek die ons alle rust biedt die we zo broodnodig hadden na alle evenementen die de afgelopen 11 maanden op ons pad kwamen. Zelfs voor Boef is het een paradijs: hij heeft de hazen, fazanten, valken, buizerds, konijnen, en al was dies meer zij om zich heen en verveelt zich dus nooit. De enige auto die voorbijkomt, is van de postbode dus kan hij rennen wat hij wil, kortom baas en hond zijn in vorm!
Ik kan bijna niet meer wachten op de eerste bloeduitslagen eind augustus die dit alles moeten bevestigen. Want dat blijft natuurlijk wel de echte graadmeter. Maar voorlopig gaat Wim de paden op en de lanen in. Eind augustus is nog even ver weg...
vrijdag 1 augustus 2014
donderdag 22 mei 2014
Zonder titel...
De afgelopen dagen stormde het in de Tarn ontzettend. De afgebroken takken vlogen ons om de oren en op de weg moest je soms slalommen vanwege allerlei zaken die de weg versperden. Vandaag is het weer stil om ons heen: de wind is gaan liggen...
Dat is symbolisch voor onze privé situatie: daar stormde het ook met windkracht 80 km per uur of meer donderdagavond. De oncoloog had de nare boodschap voor Wim dat een nieuwe hormoonkuur ten eerste veel meer kwalijke bijwerkingen zou opleveren zoals kans op hartklachten, maar waarschijnlijk net zo min als de huidige hormoontherapie de agressieve kankercellen zal kunnen bestrijden. Een beter alternatief om zijn ziekte te lijf te gaan, lijkt hem een chemokuur van zo'n 5 maanden. Om de drie weken een kuur in het ziekenhuis in de hoop dat die wél de cellen die rebelleren kapot kan krijgen. In zijn brief aan de huisarts dicteerde hij: 'Meneer Douw en zijn vrouw beseffen dat dit een levensverlengde behandeling is en dat deze behandeling niet als doel genezing heeft.' Daar zit je dan. Natuurlijk weten we dit sinds het begin maar hoe wreed klinken die woorden als ze hardop uitgesproken worden. 'De bedoeling is om meneer Douw ondanks de voortschrijdende cellen toch zoveel mogelijk quality of life te laten behouden met zo weinig mogelijk pijn.'
Yes, als dat opnieuw de 'bonus' mag zijn, dan accepteren we die graag. Maar oh wat een dreun! Struisvogelpolitiek hebben we nooit bedreven. We beseffen allebei maar al te goed dat kanker een verraderlijk karakter heeft. Twee en half jaar met de hormoontherapie was al meer dan we durfden hopen. Met diezelfde hoop, proberen we nu de komende maanden in te gaan. De wetenschap verbetert permanent de aanpak. Die strohalm pakken we beet.
Als we later in de auto weer een klein beetje bij onze positieven komen, weten we dat dat andere medicijn, onze steeds dieper wordende liefde voor elkaar, ook zijn bijdrage zal leveren. De warme vriendschap om ons heen van echte vrienden is eveneens als balsem voor de ziel. Zeker na het afgelopen jaar waarin we vaak op zo'n onmenselijke manier bejegend zijn in ons privé leven rondom het ziekbed van mijn moeder en daarna. Juist als je met ziekte geconfronteerd wordt, weet je daarna voor altijd dat er maar één manier is om in het leven wederzijds met elkaar om te gaan: minimaal met respect en met zoveel en zo vaak mogelijk empathie, begrip voor elkaar zonder te oordelen, compassie en vooral warmte en liefde...
Vandaag schijnt hier weer de zon. Hij wijst ons de weg...Staat er niet op mijn visitekaartje 'Na regen komt zonneschijn.' Dus zaten we vanmiddag te brunchen op het erf van onze oude boerderij die zo heerlijk midden tussen de velden ligt, ver weg van alle drukte. Een ware oase van rust waar we bijkomen van de klap. Als we de takken opgeruimd hebben, is er opnieuw tijd voor leuke dingen als bloemen en struiken poten, koffiedrinken in de zon, het kippenhok in orde maken voor de seabright kippies die in aantocht zijn volgende maand, enfin we genieten van de stilte na de storm met alle kleine mooie dingen van het leven met en voor elkaar...
Dat is symbolisch voor onze privé situatie: daar stormde het ook met windkracht 80 km per uur of meer donderdagavond. De oncoloog had de nare boodschap voor Wim dat een nieuwe hormoonkuur ten eerste veel meer kwalijke bijwerkingen zou opleveren zoals kans op hartklachten, maar waarschijnlijk net zo min als de huidige hormoontherapie de agressieve kankercellen zal kunnen bestrijden. Een beter alternatief om zijn ziekte te lijf te gaan, lijkt hem een chemokuur van zo'n 5 maanden. Om de drie weken een kuur in het ziekenhuis in de hoop dat die wél de cellen die rebelleren kapot kan krijgen. In zijn brief aan de huisarts dicteerde hij: 'Meneer Douw en zijn vrouw beseffen dat dit een levensverlengde behandeling is en dat deze behandeling niet als doel genezing heeft.' Daar zit je dan. Natuurlijk weten we dit sinds het begin maar hoe wreed klinken die woorden als ze hardop uitgesproken worden. 'De bedoeling is om meneer Douw ondanks de voortschrijdende cellen toch zoveel mogelijk quality of life te laten behouden met zo weinig mogelijk pijn.'
Yes, als dat opnieuw de 'bonus' mag zijn, dan accepteren we die graag. Maar oh wat een dreun! Struisvogelpolitiek hebben we nooit bedreven. We beseffen allebei maar al te goed dat kanker een verraderlijk karakter heeft. Twee en half jaar met de hormoontherapie was al meer dan we durfden hopen. Met diezelfde hoop, proberen we nu de komende maanden in te gaan. De wetenschap verbetert permanent de aanpak. Die strohalm pakken we beet.
Als we later in de auto weer een klein beetje bij onze positieven komen, weten we dat dat andere medicijn, onze steeds dieper wordende liefde voor elkaar, ook zijn bijdrage zal leveren. De warme vriendschap om ons heen van echte vrienden is eveneens als balsem voor de ziel. Zeker na het afgelopen jaar waarin we vaak op zo'n onmenselijke manier bejegend zijn in ons privé leven rondom het ziekbed van mijn moeder en daarna. Juist als je met ziekte geconfronteerd wordt, weet je daarna voor altijd dat er maar één manier is om in het leven wederzijds met elkaar om te gaan: minimaal met respect en met zoveel en zo vaak mogelijk empathie, begrip voor elkaar zonder te oordelen, compassie en vooral warmte en liefde...
Vandaag schijnt hier weer de zon. Hij wijst ons de weg...Staat er niet op mijn visitekaartje 'Na regen komt zonneschijn.' Dus zaten we vanmiddag te brunchen op het erf van onze oude boerderij die zo heerlijk midden tussen de velden ligt, ver weg van alle drukte. Een ware oase van rust waar we bijkomen van de klap. Als we de takken opgeruimd hebben, is er opnieuw tijd voor leuke dingen als bloemen en struiken poten, koffiedrinken in de zon, het kippenhok in orde maken voor de seabright kippies die in aantocht zijn volgende maand, enfin we genieten van de stilte na de storm met alle kleine mooie dingen van het leven met en voor elkaar...
maandag 12 mei 2014
The Never Ending Story
De dag na dit bericht zaten Wim en ik opnieuw in de spreekkamer. Deze keer voor zijn contrôle. Onbewust waren we voorbereid op een achteruitgang omdat hij in december al extra medicatie kreeg naast de hormoontherapie. Zou dit voldoende geweest zijn? Nee dus. Deze keer was de bloeduitslag genadeloos: Wim zit weer op de helft van de waardes van het begin van zijn ziekteproces. Dat was dus een enorme klap in zijn gezicht.
Dan is het fijn om een specialist te hebben die alle tijd voor je neemt. Die meeleeft en je emoties weer weet te beteugelen door langzaam maar zeker uit te leggen dat dit nog geen einde verhaal is. Dat er wel uitvoerig onderzoek moet plaatsvinden om opnieuw een therapie te kunnen afstellen op de nieuwe situatie. Maar die je weer hoop durft te geven door te vertellen dat de nieuwe generatie hormoonbehandelingen waarschijnlijk nog beter zullen reageren...
Bij mij wekte dit hoop. De eerste behandelingen gaven Wim twee en half jaar 'bonustijd'. Met een beetje goede wil zou dit nu weer het geval kunnen zijn. 'Maar dokter, we zijn zo moe van alles wat ons is overkomen deze laatste maanden. En dan nu weer al die onderzoeken.' Dat luisterende oor, ook voor onze privé besognes, doet ons goed. Hij drukt ons heel stevig de hand. Kop op!
Nauwelijks twee kilometer van de kliniek lopen ons de tranen over de wangen. Waar halen we nu weer de energie vandaan? Langs de autoweg is er geen terrasje of restaurant te bekennen. Dus duiken we even Montauban in om bij te komen in een café restaurant. Is dit alles niet een beetje teveel van het 'goede'? Hoe kan ik nog moed inspreken als ik zelf ook opnieuw de gang naar het ziekenhuis moet maken? Wat moet er van ons worden als ik ook......???? Na de tranen probeer ik me weer te hervatten. Maar deze keer lukt het me niet. De stress bij Wim is nu zo groot en dat vooral omdat hij ook nog over mij en mijn gezondheid in de war zit.
De zaterdag erna praat ik lang en uitgebreid met mijn huisarts over mijn mammografieën. Er is geen reden tot paniek volgens hem. Die heb ik ook niet. Ik ga ervan uit dat het een kwestie is van een van de 90% resultaten die totaal onschuldig zijn. 'Iets' is niet meteen een borstkanker. Maar dat 'iets' moet wel bekeken worden. Gelukkig moet ik de maandag erna op contrôle voor een botmeting. De radioloog in deze kliniek is zeer vriendelijk en op mijn verzoek of hij even commentaar wil geven op mijn bevolkingsonderzoek uitslag, gaat hij uitgebreid in. Hij begrijpt de onrust en vooral de noodzaak om in dit huis weer meer zekerheid over mijn situatie te creëren. Dus maakt hij de komende week een nieuwe echo die we daarna rustig met z'n drieën zullen bekijken en bespreken.
Ik weet nu heel zeker dat ik gelijk heb in al mijn lessen aan verplegend personeel en medici: de allerbelangrijkste zaak is om kennis aan menselijkheid te koppelen. Pas dan ben je een echte prof!
De komende week wordt er dus een van onderzoeken voor ons allebei. Gelukkig heb ik geen andere beroepsmatige verplichtingen en kunnen we in alle rust elkaar steunen en de tijd doden in de diverse wachtkamers.
De afgelopen dagen scheen de zon volop. Na regen komt immers altijd zonneschijn? Zo kijk ik ook naar de situatie. We hebben veel besproken samen over onze toekomst terwijl we heerlijk in het zonnetje van ons nieuwe stekkie genieten. We fleuren het erf op met bloemen en planten. Wim gaat het kippenhok gereed maken voor de komst van enkele krielkippetjes. Boef weet niet wat hem overkomt nu ik niet meer telkens onderweg ben naar de Lot en veel kan wandelen. En zo krijgen we toch weer de energie die we nodig zullen hebben.
Ook de perikelen over de 'erfenis' zijn hierdoor behoorlijk naar de achtergrond verdwenen en Wim heeft de onderhandelingen met de advocate op zich genomen om mij emotioneel verder te ontzien. In het licht van ziekte en andere belangrijke zaken is deze kwestie zo kwetsend en banaal dat ik er afstand van wil nemen. De ervaring van zoveel boosaardigheid, opzet en sluwheid kan ik niet meer bolwerken. Ik wil mijn leven niet laten beïnvloeden door al die negativiteit. Natuurlijk had ik graag wat dromen willen waarmaken met het geld uit deze erfenis zoals het huis bestemmen als opvanghuis voor mantelzorgers, een plekje kopen voor Wim en mijzelf als logeerplek voor onze verblijven in Nederland waardoor we ook wat vaker zouden kunnen komen, een electrische fiets aanschaffen voor mijn maatje nu echt fietsen niet meer gaat, een leuke reis maken samen, enfin dromen zoals ieder mens die wel heeft. Maar ook zonder geld uit een erfenis kan ik heel gelukkig zijn en het laatste dat ik wil, is blijven stilstaan bij 'dat wat ik had kunnen krijgen'. Ik wil stilstaan bij dat 'wat ik heb.' En dat is héél veel...
Dan is het fijn om een specialist te hebben die alle tijd voor je neemt. Die meeleeft en je emoties weer weet te beteugelen door langzaam maar zeker uit te leggen dat dit nog geen einde verhaal is. Dat er wel uitvoerig onderzoek moet plaatsvinden om opnieuw een therapie te kunnen afstellen op de nieuwe situatie. Maar die je weer hoop durft te geven door te vertellen dat de nieuwe generatie hormoonbehandelingen waarschijnlijk nog beter zullen reageren...
Bij mij wekte dit hoop. De eerste behandelingen gaven Wim twee en half jaar 'bonustijd'. Met een beetje goede wil zou dit nu weer het geval kunnen zijn. 'Maar dokter, we zijn zo moe van alles wat ons is overkomen deze laatste maanden. En dan nu weer al die onderzoeken.' Dat luisterende oor, ook voor onze privé besognes, doet ons goed. Hij drukt ons heel stevig de hand. Kop op!
Nauwelijks twee kilometer van de kliniek lopen ons de tranen over de wangen. Waar halen we nu weer de energie vandaan? Langs de autoweg is er geen terrasje of restaurant te bekennen. Dus duiken we even Montauban in om bij te komen in een café restaurant. Is dit alles niet een beetje teveel van het 'goede'? Hoe kan ik nog moed inspreken als ik zelf ook opnieuw de gang naar het ziekenhuis moet maken? Wat moet er van ons worden als ik ook......???? Na de tranen probeer ik me weer te hervatten. Maar deze keer lukt het me niet. De stress bij Wim is nu zo groot en dat vooral omdat hij ook nog over mij en mijn gezondheid in de war zit.
De zaterdag erna praat ik lang en uitgebreid met mijn huisarts over mijn mammografieën. Er is geen reden tot paniek volgens hem. Die heb ik ook niet. Ik ga ervan uit dat het een kwestie is van een van de 90% resultaten die totaal onschuldig zijn. 'Iets' is niet meteen een borstkanker. Maar dat 'iets' moet wel bekeken worden. Gelukkig moet ik de maandag erna op contrôle voor een botmeting. De radioloog in deze kliniek is zeer vriendelijk en op mijn verzoek of hij even commentaar wil geven op mijn bevolkingsonderzoek uitslag, gaat hij uitgebreid in. Hij begrijpt de onrust en vooral de noodzaak om in dit huis weer meer zekerheid over mijn situatie te creëren. Dus maakt hij de komende week een nieuwe echo die we daarna rustig met z'n drieën zullen bekijken en bespreken.
Ik weet nu heel zeker dat ik gelijk heb in al mijn lessen aan verplegend personeel en medici: de allerbelangrijkste zaak is om kennis aan menselijkheid te koppelen. Pas dan ben je een echte prof!
De komende week wordt er dus een van onderzoeken voor ons allebei. Gelukkig heb ik geen andere beroepsmatige verplichtingen en kunnen we in alle rust elkaar steunen en de tijd doden in de diverse wachtkamers.
De afgelopen dagen scheen de zon volop. Na regen komt immers altijd zonneschijn? Zo kijk ik ook naar de situatie. We hebben veel besproken samen over onze toekomst terwijl we heerlijk in het zonnetje van ons nieuwe stekkie genieten. We fleuren het erf op met bloemen en planten. Wim gaat het kippenhok gereed maken voor de komst van enkele krielkippetjes. Boef weet niet wat hem overkomt nu ik niet meer telkens onderweg ben naar de Lot en veel kan wandelen. En zo krijgen we toch weer de energie die we nodig zullen hebben.
Ook de perikelen over de 'erfenis' zijn hierdoor behoorlijk naar de achtergrond verdwenen en Wim heeft de onderhandelingen met de advocate op zich genomen om mij emotioneel verder te ontzien. In het licht van ziekte en andere belangrijke zaken is deze kwestie zo kwetsend en banaal dat ik er afstand van wil nemen. De ervaring van zoveel boosaardigheid, opzet en sluwheid kan ik niet meer bolwerken. Ik wil mijn leven niet laten beïnvloeden door al die negativiteit. Natuurlijk had ik graag wat dromen willen waarmaken met het geld uit deze erfenis zoals het huis bestemmen als opvanghuis voor mantelzorgers, een plekje kopen voor Wim en mijzelf als logeerplek voor onze verblijven in Nederland waardoor we ook wat vaker zouden kunnen komen, een electrische fiets aanschaffen voor mijn maatje nu echt fietsen niet meer gaat, een leuke reis maken samen, enfin dromen zoals ieder mens die wel heeft. Maar ook zonder geld uit een erfenis kan ik heel gelukkig zijn en het laatste dat ik wil, is blijven stilstaan bij 'dat wat ik had kunnen krijgen'. Ik wil stilstaan bij dat 'wat ik heb.' En dat is héél veel...
dinsdag 29 april 2014
SPECIALISTE IN STRESS...
Sinds ik als vak het bestrijden en leren omgaan met stress heb gekozen, lijkt het wel alsof het universum mij telkens weer even eraan wil herinneren dat ook ikzelf alle tips en adviezen in de praktijk moet brengen. Als test stuurt men dan weer een of ander evenement op mij af dat moet tonen of ik nu wel of niet geschikt ben om anderen te adviseren.
Dat duurt nu al jaren en jaren....Zou ik misschien ergens nog een herexamen moeten doen?
Na al deze raadselachtige taal dan nu de feiten:
de afgelopen maand zijn Wim en ik afgereisd naar zonniger oorden in het Zuiden van Spanje. In één woord, het was geweldig! Rust, zon, zee, lekker eten, wandelen langs de golven met de hond, ijscoupes verorberen op een terrasje, bruin worden tijdens boottochtjes op de Middellandse zee, uitslapen, boeken verslinden, en de meeste tijd géén wifi. Wauw, daar knapt een mens van op. We hebben weer kleur op de wangen, de zon in ons hart en in ons hoofd en een flinke collectie mooie herinneringen en foto's die ons daarbij helpen.
Gisteren halverwege de dag weer thuisgekomen. Dan kun je langzaam weer wennen, dachten we....
Maar nee hoor, al meteen vanmorgen werd een volle dosis nieuwe stress op mij (ons) afgevuurd. Deze dinsdag begon met de bloedprik voor Wim die morgen weer op contrôle moet na de extra pillenkuur bovenop zijn hormoontherapie. Morgen dus de altijd weer spannende uitslag met de reactie van zijn specialist. Zal alles weer binnen de normen zijn of moet de extra behandeling worden voortgezet of aangepast? Nog een nachtje slapen en dan weten we dat weer...
Meteen erna stond mijn tweejaarlijkse mammografie op het programma. Routineklusje toch? Nou nee Mevrouw van Liempd. Na een eerste serie foto's vonden ze het toch nodig om een tweede serie te schieten. Kan gebeuren. Daar bleef ik inderdaad nog vrij rustig onder. Pas toen de laborante me kwam melden dat de foto's aanleiding gaven tot een echoscopie drong het pas écht tot me door dat het weer voor even gedaan zal zijn met de rust. Zeker tijdens die echo die uitwees dat er 'iets' zit linksboven in mijn linkerborst. De radioloog was erg aardig, fijn maar ook té aardig. Ervaringsdeskundigen weten wel wat ik daarmee bedoel. Toen ik bij de specialist werd geroepen destijds toen hij Wims onderzoeken had afgerond, werd ik ook met alle égards behandeld en rolde men bijna de rode loper uit. Begrijpelijk van hun kant: niets zo erg als slecht nieuws aankondigen. Maar deze keer betreft het dus mijzelf. Ook al ziet het er rustig uit, lijkt het niet verontrustend, etc.' , desalniettemin stond ik met een dik pak foto's pas twee uur later weer op straat met de boodschap om eerst maar eens even met mijn huisarts te overleggen voor het maken van een afspraak bij een specialist voor een biopsie.
Daar zit je dan op een bankje met je envelop op schoot. Bevat hij een mokerslag of zal alles straks met een sisser aflopen?
De stressspecialiste in mij zei me om eerst eens eventjes in mijn uppie dit nieuws te verwerken. Wim alleen maar te bellen en alles eerst even op een rijtje te zetten. Van achter mijn kopje capuccino keek ik naar de film in mijn hoofd.... De koffie hielp enorm om de gedachten te ordenen en de juiste beslissing te nemen. Geen getreuzel, volgende week richting ziekenhuis voor een biopsie en daarna zien we dan wel weer verder. Hopelijk doet men dan niet ineens heel aardig tegen Wim en mag hij over die zogenaamde rode loper lopen binnenkort. En in het ergste geval, weet ik nu al hoe ik daarna verder behandeld wil worden. want als ik iets geleerd heb in al die jaren is dat paniek nooit helpt, dat je zelf heel erg goed de artsen kunt helpen door aan te geven hoe jij met je ziekte wilt omgaan, en dat er (bijna) altijd wel weer een positief element uit te halen valt. Meer dan ooit tevoren voel ik me solidair met alle Pink Ribbon meiden! Opgeven is geen optie, maar alles wel op mijn eigen manier.
En wie weet, gaan we daarna er dan wel weer 'even er tussenuit'.
Het moet wel leuk blijven immers?
Hoe vaak hebben Wim en ik elkaar niet geplaagd de laatste twee maanden dat we nu gezapige pensionado's zouden worden. Voorlopig lijkt dat dus nog niet aan de orde. Maar wie weet, heb ik binnenkort weer beter nieuws.
Voor nu veel liefs en een herinnering van de 2 pensionado's op vakantie in Spanje:
Dat duurt nu al jaren en jaren....Zou ik misschien ergens nog een herexamen moeten doen?
Na al deze raadselachtige taal dan nu de feiten:
de afgelopen maand zijn Wim en ik afgereisd naar zonniger oorden in het Zuiden van Spanje. In één woord, het was geweldig! Rust, zon, zee, lekker eten, wandelen langs de golven met de hond, ijscoupes verorberen op een terrasje, bruin worden tijdens boottochtjes op de Middellandse zee, uitslapen, boeken verslinden, en de meeste tijd géén wifi. Wauw, daar knapt een mens van op. We hebben weer kleur op de wangen, de zon in ons hart en in ons hoofd en een flinke collectie mooie herinneringen en foto's die ons daarbij helpen.
Gisteren halverwege de dag weer thuisgekomen. Dan kun je langzaam weer wennen, dachten we....
Maar nee hoor, al meteen vanmorgen werd een volle dosis nieuwe stress op mij (ons) afgevuurd. Deze dinsdag begon met de bloedprik voor Wim die morgen weer op contrôle moet na de extra pillenkuur bovenop zijn hormoontherapie. Morgen dus de altijd weer spannende uitslag met de reactie van zijn specialist. Zal alles weer binnen de normen zijn of moet de extra behandeling worden voortgezet of aangepast? Nog een nachtje slapen en dan weten we dat weer...
Meteen erna stond mijn tweejaarlijkse mammografie op het programma. Routineklusje toch? Nou nee Mevrouw van Liempd. Na een eerste serie foto's vonden ze het toch nodig om een tweede serie te schieten. Kan gebeuren. Daar bleef ik inderdaad nog vrij rustig onder. Pas toen de laborante me kwam melden dat de foto's aanleiding gaven tot een echoscopie drong het pas écht tot me door dat het weer voor even gedaan zal zijn met de rust. Zeker tijdens die echo die uitwees dat er 'iets' zit linksboven in mijn linkerborst. De radioloog was erg aardig, fijn maar ook té aardig. Ervaringsdeskundigen weten wel wat ik daarmee bedoel. Toen ik bij de specialist werd geroepen destijds toen hij Wims onderzoeken had afgerond, werd ik ook met alle égards behandeld en rolde men bijna de rode loper uit. Begrijpelijk van hun kant: niets zo erg als slecht nieuws aankondigen. Maar deze keer betreft het dus mijzelf. Ook al ziet het er rustig uit, lijkt het niet verontrustend, etc.' , desalniettemin stond ik met een dik pak foto's pas twee uur later weer op straat met de boodschap om eerst maar eens even met mijn huisarts te overleggen voor het maken van een afspraak bij een specialist voor een biopsie.
Daar zit je dan op een bankje met je envelop op schoot. Bevat hij een mokerslag of zal alles straks met een sisser aflopen?
De stressspecialiste in mij zei me om eerst eens eventjes in mijn uppie dit nieuws te verwerken. Wim alleen maar te bellen en alles eerst even op een rijtje te zetten. Van achter mijn kopje capuccino keek ik naar de film in mijn hoofd.... De koffie hielp enorm om de gedachten te ordenen en de juiste beslissing te nemen. Geen getreuzel, volgende week richting ziekenhuis voor een biopsie en daarna zien we dan wel weer verder. Hopelijk doet men dan niet ineens heel aardig tegen Wim en mag hij over die zogenaamde rode loper lopen binnenkort. En in het ergste geval, weet ik nu al hoe ik daarna verder behandeld wil worden. want als ik iets geleerd heb in al die jaren is dat paniek nooit helpt, dat je zelf heel erg goed de artsen kunt helpen door aan te geven hoe jij met je ziekte wilt omgaan, en dat er (bijna) altijd wel weer een positief element uit te halen valt. Meer dan ooit tevoren voel ik me solidair met alle Pink Ribbon meiden! Opgeven is geen optie, maar alles wel op mijn eigen manier.
En wie weet, gaan we daarna er dan wel weer 'even er tussenuit'.
Het moet wel leuk blijven immers?
Hoe vaak hebben Wim en ik elkaar niet geplaagd de laatste twee maanden dat we nu gezapige pensionado's zouden worden. Voorlopig lijkt dat dus nog niet aan de orde. Maar wie weet, heb ik binnenkort weer beter nieuws.
Voor nu veel liefs en een herinnering van de 2 pensionado's op vakantie in Spanje:
zondag 16 februari 2014
NA DE BODEM VAN DE PUT....NU DE KURK VAN DE FLES!
Wat ben ik blij dat ik geen glazen bol heb waarin ik in de toekomst kan kijken. Na deze afgelopen decembermaand weet ik dat heel zeker. Schreef ik dat het zwaar was geworden om mijn moeder goed te begeleiden, haar laatste levensfase is daarna in een nachtmerrie veranderd die zelfs de beste scenarioschrijver niet had kunnen verzinnen.
Terwijl ik bij thuiskomst half november onmiddellijk het traject voor 24-uurszorg thuis probeerde op te starten, gebeurde er daar in het hoge Noorden hele vreemde zaken. Via mijn werk in de ouderenzorg ben ik goed bekend met het fenomeen financieel misbruik van ouderen, maar de manier waarop dit rondom mijn moeder heeft plaatsgevonden slaat alle records. In de drie weken na mijn vertrek uit Nederland is er door buren, huisarts, maatschappelijk werkster en geïnteresseerde notaris een cordon sanitair om mij heen gelegd dat mij compleet buiten spel zette als mantelzorger en vertrouwenspersoon. Met als dramatisch gevolg dat mijn moeder uiteindelijk ook zelf niet meer de zorg heeft gekregen op de manier zoals ze dat zelf het liefst gewenst had en dat zij in de psychose gestorven is waarin ze door haar zware ondervoeding in terecht was gekomen. Daar hebben deze buitenstaanders voor een deel geen notie van genomen en anderzijds hebben vooral de buren en de notaris er hun financieel gewin door veilig gesteld.
Begin december ontdekte ik per ongeluk dat mijn moeder was opgenomen in het regionale ziekenhuis van Dokkum. Al bij mijn 1e telefoontje kreeg ik te horen dat men mij geen informatie mocht geven over haar situatie, terwijl ik in de wilsbeschikking haar vertrouwenspersoon was. Pas na uitleg over mijn situatie als emigrante op lange afstand en de ziekte van mijn man werd de verpleegster ietsje menselijker en werd mijn vraag of wij naar Nederland moesten afreizen netjes beantwoord.
Toen we 2 dagen later voor de deur stonden van mijn moeders huis bleken de sloten veranderd...
In het ziekenhuis werd ik niet tot het bed van mijn moeder toegelaten. Twee dagen later in het hospice kwamen wij met moeite over de drempel voor een gesprekje met de leidinggevende. Beloftes om te bemiddelen werden niet ingelost. Steunpunt ouderenmishandeling wist niets beters te melden dan dat ik me maar moest verstaan met de buurvrouw die wél dagelijks aan het sterfbed van mijn moeder zat. Wim en ik verhuisden ondertussen van het ene adres naar het andere, onderwijl trachtend om alsnog toegang tot mijn moeder te krijgen. Uiteindelijk heb ik een groot boeket bloemen met mijn afscheidskaart aan haar afgegeven aan de voordeur van het hospice. Een hospice dat duidelijk aangeeft op hun website dat 'ze er zijn om het leed van patient én familie te verlichten.' Alleen hebben wij er zelfs geen kopje koffie gekregen terwijl toch heel duidelijk was voor elke buitenstaander dat er zich een tragedie afspeelde. Maar zij wisten niets beters te doen dan de buurvrouw als een 'heilige', toegewijde vrouw toe te laten bij mijn moeder, mij daardoor in de diepste vertwijfeling achterlatend op straat.
Zo overleed mijn moeder op de zondag na onze overkomst zonder dat we elkaar nog hebben gesproken of geknuffeld... Ik zag haar pas weer terug in het mortuarium omdat de begrafenisondernemer zich wel hield aan zijn belofte om me toe te laten. Alleen moest hij toestemming vragen aan de buren of ik toegang zou krijgen tot de begrafenis van mama. Hoe raar kan de wereld in elkaar steken als er geld in het spel is...
Haar begrafenis werd waardig ondanks alle onwaardige zaken die er zich achter de schermen afspeelden. Dezelfde middag ontving nl. mijn notaris het bericht dat er 4 dagen voor haar opname nog een notaris aan het ziekbed van mijn moeder thuis is geweest die een testament heeft opgemaakt waarin iedereen bevoordeeld wordt, hijzelf incluis, en ik als enige dochter onterfd ben.
Na alle bizarre avonturen en obstakels die ik in mijn leven al ontmoet had, ontbrak dit sensationele maar oh zo pijnlijke hoofdstuk nog. Vooral het ontkend worden als kind doet enorm pijn, maar was uiteindelijk ook de bevestiging van dat wat al een heel leven als een rode draad door mijn leven heeft gelopen.
Daar sta je dan buitenspel gezet: wat te doen? In de eerste dagen erna waren we flabbergasted maar ook strijdbaar. Dit onrecht moest bestreden worden. Maar na zo'n tien dagen van informeren, overleggen, bestuderen, bespreken met juristen en alle vermoeidheid en stress die daarbij om de hoek kwam, besloot ik bij terugkeer in Frankrijk om dit testament maar te accepteren als de zoveelste klap in mijn gezicht. Waar zou ik de energie vandaan moeten halen en de financiën om dit aan te vechten?
Maar na 2 weken rust en vooral op aandringen van de man voor wie ik het niet had willen doorzetten vanwege alle stress die voor hem niet zo gunstig is, overtuigde juist Wim mij er zelf van dat hij liever had dat ik er wel voor ging.
Nu zitten we dus in de fase van overleg en voorbereiding met mijn advocate om dit gewrocht van een testament wél aan te vechten. Het vieze spel dat hier gespeeld is, moet met het zwaard in de hand bestreden worden. Teveel ouderen in onze maatschappij worden juist in die laatste, fragiele periode van hun leven benaderd door dit soort aasgieren die hun slag nog snel even willen slaan.
We hopen dus dat de kantonrechter ook de context goed zal willen bestuderen om bij hoge uitzondering dit testament dus wel te annuleren en mij mijn rechten als erfgename weer terug te geven. Wordt dus vervolgd...
Maar we kunnen dit nu ook aan, want ondertussen is het ontzettend goede, lang verwachte nieuws van het pensioenfonds gekomen dat ik vanaf deze maand een weduwepensioen zal gaan genieten. Dat is na 20 jaar knokken om te 'over'leven nu eindelijk de deur wijd open naar 'gewoon' kunnen leven zoals iedereen met een vast inkomen. Net nu ik volgende week 65 jaar wordt, kan ik dus voortaan ook zeggen dat ik een 'gepensioneerde' ben. YES. Dat voelt zo goed. Wat een opluchting, wat een bevrijding. Voortaan kan ik me als een vrij mens gedragen en hoef ik voor niemand meer struisvogelpolitiek te spelen omdat het anders verkeerd voor me zou kunnen uitpakken. Dit gaat mijn hele leven veranderen. Ons leven, want de opluchting bij ons allebei is enorm na zes maanden wachten en steeds maar weer andere papieren opvragen en sturen. Nu zijn we dus voortaan een gepensioneerd stel.
Ik blijf wel werken maar kan voortaan dat kiezen waar ik het meeste plezier aan beleef. Workshops, lezingen en boeken schrijven. En dat betekent voortaan vaker samen zijn en meer dingen kunnen ondernemen met Wim. Bij sommige jobs kan hij met me meegaan en combineren we het nuttige met het aangename.
Daarom ben ik blij dat zijn gezondheid, die in december en januari sterk achteruitging nu ietsje beter lijkt te gaan. Al dat reizen en al die verchillende bedden veroorzaakten veel pijn en oververmoeidheid bij hem waardoor hij zelfs bijna niet meer kon lopen. Ik zeg het dus nog voorzichtig want met kanker weet je het maar nooit... Maar hij straalt weer en zoals nu toch wel iedereen weet, is 'the spirit of the mind' ontzettend van invloed op 'the body'. Ik hoop dat de bloeduitslag binnenkort weer een normale PSA waarde zal laten zien, dan heeft ook hij zijn strijd weer gewonnen. In ieder geval gaan we eerst volgende week de kurk van de fles laten knallen ergens aan de Côte d'Azur waar we mijn 65e verjaardag zullen vieren. Het begin van een nieuwe levensfase die ik vol goede moed inga samen met mijn maatje.
Terwijl ik bij thuiskomst half november onmiddellijk het traject voor 24-uurszorg thuis probeerde op te starten, gebeurde er daar in het hoge Noorden hele vreemde zaken. Via mijn werk in de ouderenzorg ben ik goed bekend met het fenomeen financieel misbruik van ouderen, maar de manier waarop dit rondom mijn moeder heeft plaatsgevonden slaat alle records. In de drie weken na mijn vertrek uit Nederland is er door buren, huisarts, maatschappelijk werkster en geïnteresseerde notaris een cordon sanitair om mij heen gelegd dat mij compleet buiten spel zette als mantelzorger en vertrouwenspersoon. Met als dramatisch gevolg dat mijn moeder uiteindelijk ook zelf niet meer de zorg heeft gekregen op de manier zoals ze dat zelf het liefst gewenst had en dat zij in de psychose gestorven is waarin ze door haar zware ondervoeding in terecht was gekomen. Daar hebben deze buitenstaanders voor een deel geen notie van genomen en anderzijds hebben vooral de buren en de notaris er hun financieel gewin door veilig gesteld.
Begin december ontdekte ik per ongeluk dat mijn moeder was opgenomen in het regionale ziekenhuis van Dokkum. Al bij mijn 1e telefoontje kreeg ik te horen dat men mij geen informatie mocht geven over haar situatie, terwijl ik in de wilsbeschikking haar vertrouwenspersoon was. Pas na uitleg over mijn situatie als emigrante op lange afstand en de ziekte van mijn man werd de verpleegster ietsje menselijker en werd mijn vraag of wij naar Nederland moesten afreizen netjes beantwoord.
Toen we 2 dagen later voor de deur stonden van mijn moeders huis bleken de sloten veranderd...
In het ziekenhuis werd ik niet tot het bed van mijn moeder toegelaten. Twee dagen later in het hospice kwamen wij met moeite over de drempel voor een gesprekje met de leidinggevende. Beloftes om te bemiddelen werden niet ingelost. Steunpunt ouderenmishandeling wist niets beters te melden dan dat ik me maar moest verstaan met de buurvrouw die wél dagelijks aan het sterfbed van mijn moeder zat. Wim en ik verhuisden ondertussen van het ene adres naar het andere, onderwijl trachtend om alsnog toegang tot mijn moeder te krijgen. Uiteindelijk heb ik een groot boeket bloemen met mijn afscheidskaart aan haar afgegeven aan de voordeur van het hospice. Een hospice dat duidelijk aangeeft op hun website dat 'ze er zijn om het leed van patient én familie te verlichten.' Alleen hebben wij er zelfs geen kopje koffie gekregen terwijl toch heel duidelijk was voor elke buitenstaander dat er zich een tragedie afspeelde. Maar zij wisten niets beters te doen dan de buurvrouw als een 'heilige', toegewijde vrouw toe te laten bij mijn moeder, mij daardoor in de diepste vertwijfeling achterlatend op straat.
Zo overleed mijn moeder op de zondag na onze overkomst zonder dat we elkaar nog hebben gesproken of geknuffeld... Ik zag haar pas weer terug in het mortuarium omdat de begrafenisondernemer zich wel hield aan zijn belofte om me toe te laten. Alleen moest hij toestemming vragen aan de buren of ik toegang zou krijgen tot de begrafenis van mama. Hoe raar kan de wereld in elkaar steken als er geld in het spel is...
Haar begrafenis werd waardig ondanks alle onwaardige zaken die er zich achter de schermen afspeelden. Dezelfde middag ontving nl. mijn notaris het bericht dat er 4 dagen voor haar opname nog een notaris aan het ziekbed van mijn moeder thuis is geweest die een testament heeft opgemaakt waarin iedereen bevoordeeld wordt, hijzelf incluis, en ik als enige dochter onterfd ben.
Na alle bizarre avonturen en obstakels die ik in mijn leven al ontmoet had, ontbrak dit sensationele maar oh zo pijnlijke hoofdstuk nog. Vooral het ontkend worden als kind doet enorm pijn, maar was uiteindelijk ook de bevestiging van dat wat al een heel leven als een rode draad door mijn leven heeft gelopen.
Daar sta je dan buitenspel gezet: wat te doen? In de eerste dagen erna waren we flabbergasted maar ook strijdbaar. Dit onrecht moest bestreden worden. Maar na zo'n tien dagen van informeren, overleggen, bestuderen, bespreken met juristen en alle vermoeidheid en stress die daarbij om de hoek kwam, besloot ik bij terugkeer in Frankrijk om dit testament maar te accepteren als de zoveelste klap in mijn gezicht. Waar zou ik de energie vandaan moeten halen en de financiën om dit aan te vechten?
Maar na 2 weken rust en vooral op aandringen van de man voor wie ik het niet had willen doorzetten vanwege alle stress die voor hem niet zo gunstig is, overtuigde juist Wim mij er zelf van dat hij liever had dat ik er wel voor ging.
Nu zitten we dus in de fase van overleg en voorbereiding met mijn advocate om dit gewrocht van een testament wél aan te vechten. Het vieze spel dat hier gespeeld is, moet met het zwaard in de hand bestreden worden. Teveel ouderen in onze maatschappij worden juist in die laatste, fragiele periode van hun leven benaderd door dit soort aasgieren die hun slag nog snel even willen slaan.
We hopen dus dat de kantonrechter ook de context goed zal willen bestuderen om bij hoge uitzondering dit testament dus wel te annuleren en mij mijn rechten als erfgename weer terug te geven. Wordt dus vervolgd...
Maar we kunnen dit nu ook aan, want ondertussen is het ontzettend goede, lang verwachte nieuws van het pensioenfonds gekomen dat ik vanaf deze maand een weduwepensioen zal gaan genieten. Dat is na 20 jaar knokken om te 'over'leven nu eindelijk de deur wijd open naar 'gewoon' kunnen leven zoals iedereen met een vast inkomen. Net nu ik volgende week 65 jaar wordt, kan ik dus voortaan ook zeggen dat ik een 'gepensioneerde' ben. YES. Dat voelt zo goed. Wat een opluchting, wat een bevrijding. Voortaan kan ik me als een vrij mens gedragen en hoef ik voor niemand meer struisvogelpolitiek te spelen omdat het anders verkeerd voor me zou kunnen uitpakken. Dit gaat mijn hele leven veranderen. Ons leven, want de opluchting bij ons allebei is enorm na zes maanden wachten en steeds maar weer andere papieren opvragen en sturen. Nu zijn we dus voortaan een gepensioneerd stel.
Ik blijf wel werken maar kan voortaan dat kiezen waar ik het meeste plezier aan beleef. Workshops, lezingen en boeken schrijven. En dat betekent voortaan vaker samen zijn en meer dingen kunnen ondernemen met Wim. Bij sommige jobs kan hij met me meegaan en combineren we het nuttige met het aangename.
Daarom ben ik blij dat zijn gezondheid, die in december en januari sterk achteruitging nu ietsje beter lijkt te gaan. Al dat reizen en al die verchillende bedden veroorzaakten veel pijn en oververmoeidheid bij hem waardoor hij zelfs bijna niet meer kon lopen. Ik zeg het dus nog voorzichtig want met kanker weet je het maar nooit... Maar hij straalt weer en zoals nu toch wel iedereen weet, is 'the spirit of the mind' ontzettend van invloed op 'the body'. Ik hoop dat de bloeduitslag binnenkort weer een normale PSA waarde zal laten zien, dan heeft ook hij zijn strijd weer gewonnen. In ieder geval gaan we eerst volgende week de kurk van de fles laten knallen ergens aan de Côte d'Azur waar we mijn 65e verjaardag zullen vieren. Het begin van een nieuwe levensfase die ik vol goede moed inga samen met mijn maatje.
dinsdag 26 november 2013
Spanningen en vermoeidheid
Nu de druk op allerlei fronten speelt, merken we hoe de spanning zijn tol begint te eisen. Door al mijn weken in Nederland voor de verzorging van mijn moeder, konden wij elkaar niet steunen in alle eigen problemen die op ons pad zijn gekomen. Zes weken zonder elkaar in deze periode van ziekte van Wim is gewoon teveel.
Maar hoe los je dat op wanneer je in allerijl opnieuw naar het hoge Noorden moet afreizen omdat je moeder weer naar huis mag na haar revalidatieperiode en je enig kind bent? Normaal gesproken zou je dan samen gaan, maar in mijn geval kan dat niet omdat zij op het oorlogspad is tegen mijn maatje. Hij is niet welkom bij haar. Dus nu de nood hoog is, kozen wij er in eerste instantie voor om dat dan maar gewoon te accepteren. Inmiddels zijn we zover dat ik Wim's aanbod om mij voortaan wel te gaan vergezellen met beide handen aangrijp. Er zijn grenzen, ook bij mij.
Verder liggen we nog in de clinch met de vorige huiseigenaar die tot het naadje gaat: we hebben nog altijd niet de borgsom terug gekregen na de verhuizing. Ook dat kost negatieve energie: dossier opsturen aan huurcommissie, kopieën produceren van alle documenten, enfin ik weet wel wat ik duizend keer liever zou willen doen dan dat.
En last but not least, de gigantische stress rondom mijn inkomen. Zal de nieuwe praktijk op tijd gaan lopen ondanks alle verloren weken in Nederland waardoor ik geen huisartsen kon bezoeken, reclame kon maken en geen folders kon uitdelen in apotheken etc.? Het pensioenfonds van mijn ex echtgenoot heeft nog altijd geen uitsluitsel gegeven over het recht dat ik kan laten gelden op het zogenaamde 'weduwenpensioen' omdat in de echtscheidingsprocedure ook op dit punt mijn zaken niet goed zijn verdedigd. Dus moet de praktijk gaan lopen en wordt het dus de hoogste tijd dat ik me intensief met de marketing ga bezighouden.
Dat probeer ik heel intensief, ook op het gebied van de lezingen en cursussen. Gisteren is de nieuwe folder besproken met de drukker. Ik netwerk me suf en op dat vlak gebeuren er leuke en interessante dingen. Veel nieuwe contacten, zowel in Frankrijk als in Nederland. Je voelt dat er beweging in komt.
Maar door alle negatieve invloed van mensen zoals mijn moeder en genoemde huisbaas, en natuurlijk ook van andere zaken die misgaan zoals een dubbele rekening, dubbel betaalde belasting en dergelijke ben ik op dit moment gewoon heel erg moe.
Bovendien vreet het aan me dat ik niet zo vaak bij Wim kan zijn als ik met heel mijn hart zou willen. Die tweestrijd tussen hard moeten blijven werken, mijn moeder moeten verzorgen met alle organisatie van thuishulp, fysiotherapie, thuiszorg erbij en eigenlijk ook graag gewoon willen thuisblijven, is zo groot dat ik af en toe heel erg huil van binnen... Waarom zou het mij niet gegund zijn om net als iedere normale burger ook van mijn pensioen te mogen genieten? Dus blijf ik hopen en bidden dat ook niet ook nog dat laatste stukje recht waarop ik meende aanspraak te mogen maken verkracht zou blijken te zijn en dat ik binnenkort samen met Wim een peperdure fles champagne kan openmaken waarvan de kurk door het plafond mag knallen als eindelijk na 20 jaar knokken om overeind te blijven de beloning in de bus valt met de toekenning van een 'normaal' weduwenpensioen.
Wim heeft heel wat moeten doorstaan naast zijn toch al altijd aanwezige spanning rondom alles wat met ziek zijn te maken heeft. Tot drie keer aan toe moest ik in allerijl plotseling weg, hem alleen achterlatend. Familieperikelen en de vreselijke houding van mijn moeder. Mijn uithuilen als er weer eens van alles misging door de capriolen en koppigheid van zijn schoonmoeder en bijpraten door de telefoon op 1500 km afstand terwijl hij niets voor me kon doen dan luisteren. Wat had ik het graag anders gewild.
We hebben dan ook beiden nu de diepste wens uitgesproken om de komende weken eens helemaal met en voor elkaar te gaan leven! Geen verplichtingen, geen extra werk, rustig aan tot de feestdagen en dan...samen weg. Ver weg van alle zorgen. Proberen de stress te begraven, van elkaar genieten en van de zee. Wandelen, schrijven, even niks. Uithuilen en opnieuw beginnen in 2014. Met of zonder pensioen, maar het liefst 'met'!
De volgende aflevering komt dus voorlopig even niet. Wel wensen wij iedereen alle goeds en fijne feestdagen met elkaar en daarna een jaar vol liefde en tederheid voor elkaar,
Janny & Wim
zaterdag 26 oktober 2013
Niet van de aardbodem verdwenen...
Maar wel veel evenementen die ervoor zorgden dat wij even 'uit de lucht' waren. Wim en ik hadden weliswaar onze verhuizing tot het laatste moment geheim gehouden om als 'surprise, surprise' ineens aan te kondigen dat wij naar zonniger oorden waren vertrokken, maar bijna drie maanden zonder nieuws van onze kant is wel een beetje erg lang.
Alleerst dus die verhuizing: voordat ook maar iemand mocht denken dat verhuizen een hobby van ons is. In de verste verte niet! Maar met een onaf huis en veel niet ingeloste beloftes van de eigenaar die ons tot wanhoop dreven, besloten wij van twee kwade oplossingen dan nog maar de beste te kiezen. Dus in plaats van zelf veel geld te investeren in het huis hebben we dat budget gebruikt om naar elders te moven en het daar gezellig te maken. het blijkt nu de beste beslissing sinds jaren te zijn geweest en dat leid ik af uit het feit dat mijn hart een sprongetje van blijdschap maakt als ik de heuvel op kom rijden en als ik Wim fluitend over het erf zie scharrelen, bezig met een van de klusjes die van dit heerlijke huis 'ons paleisje' gaat maken. Kon hij vorig jaar bijna nooit iets afmaken omdat er weer een stuk gereedschap onvindbaar was in de opgestapelde dozen of domweg in de schuur van een kennis opgeslagen, nu heeft hij overal plek voor alle activiteiten tot en met een heus eigen schildersatelier...als dat niet chique is?
Deze verbouwde oude boerderij ligt middenin de velden en alleen op verre afstand zien we enkele huizen van buren. Maar een praatje maken in de tuin is er niet bij want daarvoor zitten we te ver uit elkaar. Vrijheid, blijheid dus en dat is ook voor de hond natuurlijk een aards paradijs. Duidelijk dus geen huis voor jonge gezinnen maar voor deze twee 'oudjes' een prima stek...
Nu ik zo zit te schrijven met het raam wijd open, de zon nog stralend aan de hemel en met een temperatuurtje van zo'n 23 graden besef ik dat dit inderdaad de plek is waar ik en wij kunnen bijkomen van alles wat we meemaken. Sowieso met mijn werk dat toch altijd draait om de minder leuke kanten van iemands leven. Maar ook om alle stress van me te laten afglijden wanneer ikzelf periodes zoals nu beleef.
In juli was ik al een keer met spoed naar Nederland afgereisd omdat mijn moeder werd opgenomen in het UMCG. Ik verzorgde haar 12 dagen thuis en ging toen snel terug om Wim te helpen met inpakken van alle verhuisdozen. Ondertussen werd haar toestand er niet beter op en dus was het maar goed dat wij samen begin september opnieuw naar Nederland gingen. Samen met de thuiszorg en de artsen probeerde ik haar thuis te laten blijven en toen wij vlak na het huwelijk van Wim's jongste zoon terugkeerden naar Frankrijk vreesden we al dat het toch geen haalbare kaart zou zijn. Inderdaad, op 2 oktober moest ik in allerijl het vliegtuig nemen om opnieuw bij haar te zijn nu nadat ze tot tweemaal geopereerd werd in 24 uur tijd vanwege een gebroken heup. Weer negen dagen van huis, al mijn werk opgeschoven, en geen tijd om hier in de nieuwe streek vol gas er tegenaan te gaan om bv een nieuwe praktijk op te starten. Maar gek genoeg, lukte dat voor een deel toch nog en nu sta ik dus aan het begin van een nieuwe periode hier in de Tarn.
Maar mentaal waren het zware maanden, vooral omdat er op de achtergrond zich nog een dramatisch gebeuren afspeelde: mijn ex echtgenoot en vader van mijn kinderen overleed totaal onverwacht op 16 augustus. Ex toch? Ja maar dat betekent nog niet dat je niet geraakt kunt zijn door zoveel verdriet om zoveel gemiste kansen in het leven... Bovendien is het voor elke ouder vreselijk moeilijk om te voelen hoe zijn of haar kinderen verdriet hebben en doordat ook zijn laatste wil was om mij verre van hem, en dus ook onze kinderen te houden, kon ik alleen maar heel verdrietig en machteloos alleen 'via de sterren' bij hen zijn.
Gelukkig hielp de drukte van de verhuizing een beetje om mijn gedachten te verzetten en dit verdriet om hen opzij te schuiven. Maar ook de enorme stress om mijn toekomst op financieel gebied.
Wim heeft het allemaal lijdzaam ondergaan en deed er alles aan om het leven voor mij toch nog enigszins rustig te houden. Maar zoals zo vaak komt een ongeluk niet alleen: vanaf de verhuizing zaten we eerst zeven weken zonder internetverbinding en telefoon en juist toen ik vorige week mijn achterstallige mails, post etc. wilde wegwerken, crashte ook nog mijn computer!
Maar ondertussen ben ik weer vol goede moed voluit aan de slag. Bovendien gebeuren er ook hele fijne en positieve dingen. Zo ben ik sinds de afgelopen week officieel toekomstig AOW-er geworden en dat is alvast een rustgevende gedachte: dat ik na 19 jaar onafgebroken knokken voor mijn financiële bestaan er alvast een klein stukje zekerheid komt. Maar vooral, Wim houdt zich staande en probeert nu samen met mij hier ook een gezonder leven te beginnen met meer beweging, gezonder eten, van de natuur genieten en dat alles in dit 'sweet, sweet home' met 'every day an apple keeps the doctor away!'... We houden de moed erin, ik heb goede reacties op mijn lezingen over ouder worden en Alzheimer-communicatie, ik vertrek volgende week voor een weekje naar Nederland om proef te draaien met het lesgeven aan groepen Nederlanders die met pensioen gaan, er staan al 4 trainingen voor volgend jaar geboekt, enfin we redden het wel.
Vandaar dit teken van leven: het was en is nog steeds hectisch maar we leven nog en vol goede moed dat er betere tijden op ons liggen te wachten misschien. Dat we in dit alles elkaars maatjes zijn, is wel het mooiste cadeau van mijn leven en maakt van mij een RIJKE vrouw! Elkaar weten vast te houden in barre tijden is natuurlijk de garantie dat we, als ik straks eventueel écht met pensioen zou kunnen gaan, zeker met elkaar daarvan zullen genieten. Op de dag dat de postbode de brief met dat bericht uit Parijs in de brievenbus gooit, kan ik eindelijk, eindelijk, mijn angst om ten onder te gaan definitief vaarwel zeggen. Maar tot zover ga ik dus nog maar even stug door met keihard werken. Met in gedachten: 'alles sal regkom!'
Maar wel veel evenementen die ervoor zorgden dat wij even 'uit de lucht' waren. Wim en ik hadden weliswaar onze verhuizing tot het laatste moment geheim gehouden om als 'surprise, surprise' ineens aan te kondigen dat wij naar zonniger oorden waren vertrokken, maar bijna drie maanden zonder nieuws van onze kant is wel een beetje erg lang.
Alleerst dus die verhuizing: voordat ook maar iemand mocht denken dat verhuizen een hobby van ons is. In de verste verte niet! Maar met een onaf huis en veel niet ingeloste beloftes van de eigenaar die ons tot wanhoop dreven, besloten wij van twee kwade oplossingen dan nog maar de beste te kiezen. Dus in plaats van zelf veel geld te investeren in het huis hebben we dat budget gebruikt om naar elders te moven en het daar gezellig te maken. het blijkt nu de beste beslissing sinds jaren te zijn geweest en dat leid ik af uit het feit dat mijn hart een sprongetje van blijdschap maakt als ik de heuvel op kom rijden en als ik Wim fluitend over het erf zie scharrelen, bezig met een van de klusjes die van dit heerlijke huis 'ons paleisje' gaat maken. Kon hij vorig jaar bijna nooit iets afmaken omdat er weer een stuk gereedschap onvindbaar was in de opgestapelde dozen of domweg in de schuur van een kennis opgeslagen, nu heeft hij overal plek voor alle activiteiten tot en met een heus eigen schildersatelier...als dat niet chique is?
Deze verbouwde oude boerderij ligt middenin de velden en alleen op verre afstand zien we enkele huizen van buren. Maar een praatje maken in de tuin is er niet bij want daarvoor zitten we te ver uit elkaar. Vrijheid, blijheid dus en dat is ook voor de hond natuurlijk een aards paradijs. Duidelijk dus geen huis voor jonge gezinnen maar voor deze twee 'oudjes' een prima stek...
Nu ik zo zit te schrijven met het raam wijd open, de zon nog stralend aan de hemel en met een temperatuurtje van zo'n 23 graden besef ik dat dit inderdaad de plek is waar ik en wij kunnen bijkomen van alles wat we meemaken. Sowieso met mijn werk dat toch altijd draait om de minder leuke kanten van iemands leven. Maar ook om alle stress van me te laten afglijden wanneer ikzelf periodes zoals nu beleef.
In juli was ik al een keer met spoed naar Nederland afgereisd omdat mijn moeder werd opgenomen in het UMCG. Ik verzorgde haar 12 dagen thuis en ging toen snel terug om Wim te helpen met inpakken van alle verhuisdozen. Ondertussen werd haar toestand er niet beter op en dus was het maar goed dat wij samen begin september opnieuw naar Nederland gingen. Samen met de thuiszorg en de artsen probeerde ik haar thuis te laten blijven en toen wij vlak na het huwelijk van Wim's jongste zoon terugkeerden naar Frankrijk vreesden we al dat het toch geen haalbare kaart zou zijn. Inderdaad, op 2 oktober moest ik in allerijl het vliegtuig nemen om opnieuw bij haar te zijn nu nadat ze tot tweemaal geopereerd werd in 24 uur tijd vanwege een gebroken heup. Weer negen dagen van huis, al mijn werk opgeschoven, en geen tijd om hier in de nieuwe streek vol gas er tegenaan te gaan om bv een nieuwe praktijk op te starten. Maar gek genoeg, lukte dat voor een deel toch nog en nu sta ik dus aan het begin van een nieuwe periode hier in de Tarn.
Maar mentaal waren het zware maanden, vooral omdat er op de achtergrond zich nog een dramatisch gebeuren afspeelde: mijn ex echtgenoot en vader van mijn kinderen overleed totaal onverwacht op 16 augustus. Ex toch? Ja maar dat betekent nog niet dat je niet geraakt kunt zijn door zoveel verdriet om zoveel gemiste kansen in het leven... Bovendien is het voor elke ouder vreselijk moeilijk om te voelen hoe zijn of haar kinderen verdriet hebben en doordat ook zijn laatste wil was om mij verre van hem, en dus ook onze kinderen te houden, kon ik alleen maar heel verdrietig en machteloos alleen 'via de sterren' bij hen zijn.
Gelukkig hielp de drukte van de verhuizing een beetje om mijn gedachten te verzetten en dit verdriet om hen opzij te schuiven. Maar ook de enorme stress om mijn toekomst op financieel gebied.
Wim heeft het allemaal lijdzaam ondergaan en deed er alles aan om het leven voor mij toch nog enigszins rustig te houden. Maar zoals zo vaak komt een ongeluk niet alleen: vanaf de verhuizing zaten we eerst zeven weken zonder internetverbinding en telefoon en juist toen ik vorige week mijn achterstallige mails, post etc. wilde wegwerken, crashte ook nog mijn computer!
Maar ondertussen ben ik weer vol goede moed voluit aan de slag. Bovendien gebeuren er ook hele fijne en positieve dingen. Zo ben ik sinds de afgelopen week officieel toekomstig AOW-er geworden en dat is alvast een rustgevende gedachte: dat ik na 19 jaar onafgebroken knokken voor mijn financiële bestaan er alvast een klein stukje zekerheid komt. Maar vooral, Wim houdt zich staande en probeert nu samen met mij hier ook een gezonder leven te beginnen met meer beweging, gezonder eten, van de natuur genieten en dat alles in dit 'sweet, sweet home' met 'every day an apple keeps the doctor away!'... We houden de moed erin, ik heb goede reacties op mijn lezingen over ouder worden en Alzheimer-communicatie, ik vertrek volgende week voor een weekje naar Nederland om proef te draaien met het lesgeven aan groepen Nederlanders die met pensioen gaan, er staan al 4 trainingen voor volgend jaar geboekt, enfin we redden het wel.
Vandaar dit teken van leven: het was en is nog steeds hectisch maar we leven nog en vol goede moed dat er betere tijden op ons liggen te wachten misschien. Dat we in dit alles elkaars maatjes zijn, is wel het mooiste cadeau van mijn leven en maakt van mij een RIJKE vrouw! Elkaar weten vast te houden in barre tijden is natuurlijk de garantie dat we, als ik straks eventueel écht met pensioen zou kunnen gaan, zeker met elkaar daarvan zullen genieten. Op de dag dat de postbode de brief met dat bericht uit Parijs in de brievenbus gooit, kan ik eindelijk, eindelijk, mijn angst om ten onder te gaan definitief vaarwel zeggen. Maar tot zover ga ik dus nog maar even stug door met keihard werken. Met in gedachten: 'alles sal regkom!'
Abonneren op:
Posts (Atom)